Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Ivan Brunetti - Schizo #1

Ένα ακατάσχετο λογύδριο αυτο-λύπησης,
μισανθρωπίας, βλασφήμιας και μηδενισμού !


Η περίπτωση του Ivan Brunetti δεν υπάρχει ! Δεν υπάρχει πουθενά ! Ούτε στο χώρο των comics, ούτε γενικότερα της τέχνης, και ίσως και να μην υπάρχει καθόλου στο ανθρώπινο είδος (το ελπίζω) ! Ο αμερικανός με την ιταλική καταγωγή part-time κομίστας και full-time μίζερος, νιχιλιστής και ψευτο-αυτοκτονικός είναι η επιτομή αυτού που λέμε "μοναδικός στο είδος του", μιας και το είδος του είναι η μισανθρωπική, αυτο-βιογραφική και αυτο-ταπεινωτική κλάψα, πασπαλισμένη με δόσεις φιλοσοφικών και κοινωνικών προβληματισμών, ανίερης καφρίλας και σοδομιστικού, σκατολογικού μαύρου χιούμορ ! Επίσης, είναι φοβερός !

Η δουλειά που καθιέρωσε τον Brunetti στην αμερικάνικη σκηνή comics είναι η διαβόητη σειρά Schizo, το πρώτο τεύχος της οποίας κυκλοφόρησε το 1995 από τη Fantagraphics και σόκαρε ανεπανόρθωτα τον κόσμο της 9ης τέχνης (και όχι μόνο) με το επίπεδο της μαυρίλας, της ασέβειας απέναντι στα πάντα και του αυτο-εξευτελισμού στον οποίο ο δημιουργός ήταν πρόθυμος να εκθέσει τον εαυτό του.




Τα 3 πρώτα τεύχη του Schizo (1995-1998) έχουν κυκλοφορήσει και συλλεγμένα στον τόμο Misery Loves Comedy, ο οποίος μεταφράστηκε και στα ελληνικά το 2012 από την εταιρεία Inkpress. Ο πρόλογος είναι γραμμένος από την ψυχοθεραπεύτριά του (!). Το τέταρτο και τελευταίο μέχρι σήμερα τεύχος κυκλοφόρησε το 2006, και φανέρωσε σημάδια ανάκαμψης της πεσμένης στα Τάρταρα (κι ακόμα παρακάτω) ψυχολογικής κατάστασης του αμερικανού δημιουργού.

Η ακόλουθη ιστορία με τον τίτλο που τα λέει όλα είναι η πρώτη και μεγαλύτερη (20 σελίδες) από το 1ο τεύχος του Schizo. Την έχω παραθέσει στην ελληνική μετάφραση της Inkpress. Ενδεικτικά θα αναφέρω μερικούς άλλους τίτλους από μικρά strips που περιέχονται στο ίδιο τεύχος, για να πιάσετε καλύτερα το νόημα. "My Bloody Anus", "Drink My P!ss, Motherfcker", "Her Vagina Had Teeth", "Grandpa Needs Dildos", "Please Hurt My Oversized Testicles", "Pontiff In My Pants", "Ms. Ann Thrope", "The Nun With Two D!cks", "Please Kill Me", "And I Have Elaborate Torture Plans For All Of Them" και άλλα τέτοια χαριτωμένα !








Εκτός όμως από το περιεχόμενο των comics του Brunetti, που διόλου παραδόξως είναι το πρώτο που κινεί το ενδιαφέρον και προκαλεί σχόλια, γεγονός είναι οτι ο αμερικανός καλλιτέχνης είναι ένας πολύ καλός κομίστας. Ικανότατος σχεδιαστικά, ευφυέστατος (όπως συνήθως είναι όλοι οι απαισιόδοξοι άνθρωποι), με ανεπτυγμένο πνευματικό επίπεδο και μεγάλη φαντασία, είναι πραγματικά να αναρωτιέται κανείς τί θα είχαμε δεί από το πενάκι του αν κατάφερνε κάπως να βγεί από το ψυχολογικό του αδιέξοδο (ίσως απλά να μη θυμάται από πού μπήκε, όπως λέει κι ο Αρκάς).

Κοιτάξτε μόνο τί έχει κάνει στην κάτω δεξιά σελίδα, σε αυτή την κάπως... καφρίλικη μεταφορά της περίφημης σκηνής του Charlie Chaplin με την υδρόγειο σφαίρα από την ταινία The Great Dictator.








(Το "συνεχίζεται" στο τέλος παραπέμπει στην πρώτη ιστορία του δεύτερου τεύχους).

Για επίλογο άφησα το οπισθόφυλλο του Schizo #1, με έναν ακόμη πολύ γλαφυρό τίτλο, καθώς και τη σελίδα της αλληλογραφίας του Schizo #2, όπου η αφρόκρεμα (κυριολεκτικά) του χώρου των αμερικάνικων comics, στους οποίους ο Brunetti έστειλε μόνος του το πρώτο τεύχος, του απαντούν εκθέτοντάς του τη γνώμη τους για τη δουλειά του και για τον ίδιο ! Πολύ γέλιο (και κλάμα) ! Η σελίδα ξεκινάει με τον Robert Crumb να του συστήνει να δοκιμάσει τα Prozac, και συνεχίζει με φοβερά, άλλοτε συμπονετικά και άλλοτε σαρκαστικά σχόλια από τους Daniel Clowes, Peter Bagge, Julie Doucet, Adrian Tomine, Chris Ware, Joe Matt, Seth, Chester Brown, Bill Griffith, Art Spiegelman, KAZ, David Mazzucchelli και Jim Woodring ! Όλοι !

Όπως φαίνεται, καλύφθηκε και ο ίδιος ο καλλιτέχνης, αφού αναφέρει χαρακτηριστικά οτι "Δεν χρειάζεται" να του γράψει κάποιος άλλος.



Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Sara Corbett - Afraid of the Dark

Μία όμορφη μικρή ιστορία για το τί συμβαίνει
όταν πέφτει το σκοτάδι


Η Sara Corbett είναι μία σχετικά άγνωστη στο κοινό της 9ης τέχνης αμερικανίδα σχεδιάστρια και εικονογράφος, με πιο γνωστή δουλειά στο χώρο των comics το strip See-Saw που δημοσιευόταν στη New York Press την περίοδο 2003-2005. Όπως αναφέρει το σύντομο βιογραφικό της, μένει στο Brooklyn με τις κατοικίδιες σαύρες της και φτιάχνει mini-comics τις νύχτες. Και όπως φαίνεται, όχι μόνο δημιουργεί τις νύχτες, αλλά εμπνέεται κι από αυτές, κάτι που αποδεικνύεται με πολύ όμορφο τρόπο από την ιστορία της Afraid of the Dark.

Στην 6-σέλιδη ιστορία, που δημοσιεύθηκε στο 21ο τεύχος της εξαιρετικής ανθολογίας ΜΟΜΕ της Fantagraphics και μάλιστα "προσέφερε" και το όμορφο εξώφυλλο, η Sara μας κάνει μάρτυρες στα παράξενα γεγονότα που συμβαίνουν στο σχεδιαστήριό της με το που σβήνουν τα φώτα. Κι αντιθέτως απ'ό,τι ίσως θα περιμέναμε, τα πράγματα μάλλον ζωντανεύουν ...

(MOME #21, χειμώνας 2011)

Συγκεκριμένα, τα φαινομενικά άψυχα αντικείμενα που "κατοικούν" στο δωμάτιο, όπως το σχεδιαστικό τραπέζι με την ξύστρα, μία ομπρέλα και ένα κινέζικο χάρτινο φανάρι ξυπνούν από τον ημερήσιο ύπνο τους, και ξεκινούν για μία μικρή περιπέτεια στην ελευθερία που τους προσφέρει η νύχτα. Τρέχουν ανέμελα στο δάσος, παλεύουν με κακά πνεύματα, κυνηγούν, πετάνε... Και με το πρώτο φως της μέρας είναι πίσω στις θέσεις τους, και πάλι (φαινομενικά) ακίνητα.

Η πυκνή, παιχνιδιάρικη και πειραματική εικονογράφηση της Corbett είναι εμφανώς επηρρεασμένη από τον μεγάλο Edward Gorey όπως γενιές και γενιές αμερικανών καλλιτεχνών, και είναι απλά εξαιρετική ! Ο πειραματισμός έγκειται στο λεγόμενο "πανελάρισμα", το διαχωρισμό δηλαδή στα κουτιά που ονομάζονται panels. Βλέπουμε λοιπόν πόσο έξυπνα η "σκαλωσιά" των panels γίνεται διάφανη ανάλογα με τη διάθεση, αφήνοντας να φανούν από πίσω τα ολοσέλιδα, συνεχιζόμενα backgrounds που ενώνουν όμορφα τις σελίδες, δημιουργώντας μία υπέροχη νυχτερινή ατμόσφαιρα.










Να και η ιστορία όπως ακριβώς εμφανίστηκε στο MOME #21, με τα υπέροχα, συνεχιζόμενα από σελίδα σε σελίδα backgrounds.






Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014

A.L.I.E.E.E.N.

Το πρώτο εξωγήινο comic 
που ανακαλύφθηκε ποτέ στη γη !

O Lewis Trondheim (κατά κόσμον Laurent Chabosy) είναι αναμφισβήτητα ένας από τους καλύτερους γάλλους κομίστες των τελευταίων δεκαετιών. Παραγωγικότατος, ευφυέστατος, με μία φαντασία που δε στερεύει ποτέ, έχει παραδώσει αμέτρητες δουλειές ως συγγραφέας, ή εικονογράφος, ή και τα δύο, σε πολλά διαφορετικά είδη. Απο αυτοβιογραφικά ημερολόγια και περιπέτειες φαντασίας μέχρι αστυνομικά μυστήρια και σουρρεαλιστικά στριπάκια, η "σφραγίδα γνησιότητας" κάθε έργου του Trondheim είναι το φοβερό του χιούμορ και η παιχνιδιάρικη, καρτουνίστικη εικονογράφηση.

Το A.L.I.E.E.E.N. (Archives of Lost Issues and Earthly Editions of Extraterrestrial Novelties) του 2004, που παίζει εμφανέστατα με τη λέξη alien, είναι ένα πανέξυπνο κομιξάκι-φάρσα του πολυβραβευμένου δημιουργού, το οποίο βρήκε, λέει, πεσμένο και ταλαιπωρημένο στο έδαφος στις διακοπές του. Μόλις το ξεφύλλισε κατάλαβε αμέσως οτι δεν είναι από αυτόν τον πλανήτη, και έτσι το πήγε για ανατύπωση. Μωρέ μπράβο !

(300η ανάρτηση παρακαλώ ! Η συγκίνηση ξεχειλίζει, το δάκρυ τρέχει κορόμηλο, τα χαρτομάντηλα τελειώνουν... πουτάνα zewasoft !)

Μοιάζοντας πάντως εντυπωσιακά με το σχεδιαστικό στύλ του Trondheim, η εξωγήινη και ίσως και εξωγαλαξιακή αυτή δουλειά αποτελείται από πολλές μικρές ιστορίες που ενώνονται μεταξύ τους, γραμμένες σε μία άγνωστη στον κόσμο μας γλώσσα που θυμίζει ιερογλυφικά (!). Πρωταγωνιστές είναι διάφορα εξωγήινα, γλυκούτσικα, χρωματιστά πλασματάκια που όμως, όσο περνάνε οι σελίδες δε μοιάζουν πλέον και τόσο γλυκούτσικα, και μάλιστα ούτε και τόσο εξωγήινα, αφού παρουσιάζουν συμπεριφορές και αντιδράσεις που γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά στον πλανήτη μας. Περιδιαβαίνοντας χωρίς κάποιο ιδιαίτερο σκοπό μερικά πολύχρωμα, ψυχεδελικά τοπία, αυτά τα παράξενα ξαδέρφια των pokemon συναντιούνται μεταξύ τους, κάνουν παρέα και ζούν περιπέτειες μικρές όσο και το μπόι τους. Μεταμορφώνονται, τους κάνουν εγχειρήσεις, τα βασανίζουν, τα τρώνε... Άλλοτε είναι ευγενικά και φιλικά, άλλοτε οι φιλίες τους δοκιμάζονται, και άλλοτε είναι σκληρά και εχθρικά με συχνά... αιματηρά αποτελέσματα.

Η εικονογράφηση είναι ακριβώς αυτή που πρέπει για ένα εξωγήινο παιδικό βιβλίο, και ο καλλιτέχνης έχει κάνει πολύ καλή δουλειά στην "παλαίωση" του, με τις κιτρινισμένες σελίδες και τα dot-screens που δίνουν ένα όμορφο, ρετρό ύφος. Το σημαντικότερο όμως είναι το σενάριο, και συγκεκριμένα τα μηνύματα που έχει κρύψει ο δημιουργός κάτω από το χαλί της παιδικής του περιπέτειας. Όπως λοιπόν εμείς οι γήινοι σύντομα ανακαλύπτουμε, ο ευφυέστατος κύριος Trondheim επέλεξε αυτούς τους τόσο μακρινούς πρωταγωνιστές για να μιλήσει για πράγματα που είναι πολύ πολύ κοντινά και ανθρώπινα. Και αυτό, μαζί με την έλλειψη (κατανοητών) διαλόγων, κάνει τον αντίκτυπο των μηνυμάτων που περνάει ακόμη μεγαλύτερο. Μάστορας του σιωπηλού χιούμορ όπως είναι, και ικανότατος στο να επικοινωνεί βαθιές έννοιες σε ελάχιστα panels, o τρομερός γάλλος φτιάχνει ένα έργο απλά συμπαντικό !







Το μόνο που έχω να πω για επίλογο είναι : ч±§æØ∉¤  Þ∇¿ð ¤  ŧЂØд ð∇џ !!!

(πώς τα λέω ο κερατάς !)