Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Mundial of comics

Οι πολιτικές γελοιογραφίες του Mundial

Το πολύ καλό Mundial της Βραζιλίας του 2014 έχει μόλις τελειώσει, με μία λίγο απογοητευτική κατάληξη για τον γράφοντα (α, ρε Messi ερείπιο), όμως οι πρωτοφανείς αντιδράσεις που πυροδότησε εκ μέρους του πληθυσμού μιας χώρας που κυριολεκτικά λατρεύει τη στρογγυλή θεά επιβεβαιώνει τη γνωστή φράση-καραμέλα των αθλητικών δημοσιογράφων "το ποδόσφαιρο είναι το σημαντικότερο δευτερεύον πράγμα στη ζωή". Ή, για να το πούμε πιο απλά, όταν πεινάνε τα παιδιά σου, με το ποδόσφαιρο θα ασχοληθείς ?

Η Βραζιλία σίγουρα έχει σημαντικότερα προβλήματα να την απασχολούν από το ποδόσφαιρο. Με ένα τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού να ζεί κάτω από τα όρια της φτώχειας, σε άθλιες παραγκουπόλεις που περικυκλώνουν τα κυριότερα πληθυσμιακά κέντρα, η μεγαλύτερη χώρα της λατινικής Αμερικής είναι γνωστή ως η χώρα των αντιθέσεων. Η ανισότητα ανάμεσα στους λιγοστούς πλούσιους και στα δεκάδες εκατομμύρια των φτωχών είναι τεράστια, με την κυβέρνηση και την αστυνομία να προσπαθούν να προστατεύσουν τα συμφέροντα των λίγων προνομιούχων, αντί να φροντίζουν για την ευημερία και την αύξηση του βιοτικού επιπέδου του συνόλου των πολιτών της χώρας (σας θυμίζει τίποτα ?). Κι ενώ αυτή η κατάσταση υπάρχει, και δυστυχώς συντηρείται για πάρα πολλά χρόνια, οι εκάστοτε κυβερνήσεις της Βραζιλίας βασίζονταν πάντα στο ποδόσφαιρο, το λαοφιλέστερο άθλημα στον κόσμο, για να αποχαυνώνει και να κρατά υπό έλεγχο τις μάζες. Ε λοιπόν, όχι πια !

(Μην περιμένετε και μετάφραση από τα brazileiro. Βγαίνει το νόημα και μόνο από τις εικόνες πάντως)










Σε αυτό το Mundial λοιπόν, γίναμε μάρτυρες μίας πρωτοφανούς, όσο και αναπάντεχης για εμάς τους απ'έξω, έκρηξης οργής του ταλαιπωρημένου και πεινασμένου βραζιλιάνικου λαού. Εκατομμύρια διαδηλωτές κατέκλυσαν τους δρόμους των μεγαλύτερων πόλεων της χώρας, ζητώντας περισσότερα κονδύλια για την παιδεία και την καταπολέμηση της φτώχειας, και όχι για ποδοσφαιρικές φιέστες. Και ο βραζιλιάνος γελοιογράφος Latuff, ο αντίστοιχος ΚΥΡ της χώρας του, τάχθηκε από την αρχή ανοιχτά υπέρ των διαδηλωτών και του σκοπού τους. Πρωταγωνιστές των περισσότερων σκίτσων του, και άρα αποδέκτες της μεγαλύτερης κριτικής είναι η πρωθυπουργός της Βραζιλίας Dilma Rousseff (λογικό), o κυβερνήτης της επαρχίας του São Paulo, Geraldo Alckmin, η αστυνομία με την αλόγιστη βία της, αλλά και η ηλίθια mascot του παγκοσμίου κυπέλλου, το armadillo με το όνομα Fuleco.










Ασφαλώς, όπως ήταν λογικό, δεν έλειψε και η εκ των έσω καζούρα του Latuff για τη ντροπιαστική ήττα της εθνικής ομάδας της Βραζιλίας από τη Γερμανία με 7-1 ...





Επίσης, σε μία κίνηση που θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους (τουλάχιστον τους άντρες, που παρακολουθήσαμε το Mundial), o βραζιλιάνος καλλιτέχνης αντιπαραθέτει το παγκόσμιο κύπελλο της FIFA με τα πρόσφατα, θλιβερά γεγονότα της λωρίδας της Γάζας, στην ουσία λέγοντάς μας "Κοίτα τί συμβαίνει στον κόσμο, κι εσύ βλέπεις μπάλα ?". Και φυσικά, έχει απόλυτο δίκιο.








Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

The Nao of Brown

Ένα υπέροχο ψυχογράφημα από ένα μεγάλο ταλέντο των αγγλικών comics

O Glyn Dillon είναι ένας άγγλος δημιουργός που τα τελευταία (πολλά) χρόνια ασχολιόταν... ερασιτεχνικά μπορούμε να πούμε με τα comics, έχοντας εγκαταλείψει τη σκηνή για πάνω από μία δεκαετία, με πιο αξιοσημείωτη συμβολή στο είδος τη δουλειά του στο Shade the Changing Man του Pete Milligan και στο The Sandman. Με τον περισσότερο χρόνο του να καταναλώνεται πλέον στη δημιουργία storyboards για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, τo 2008 ο ταλαντούχος καλλιτέχνης και μικρός αδελφός του εξαιρετικού σχεδιαστή Steve Dillon του The Preacher αποφάσισε να επιστρέψει στα comics μετά από 15 χρόνια απουσίας και να φτιάξει το πρώτο του graphic novel. 4 χρόνια κοπιαστικής δουλειάς αργότερα, το 2012, το υπέροχο The Nao of Brown ήταν γεγονός και κυκλοφόρησε από την εταιρεία SelfMade Hero.

Ηρωίδα του βιβλίου είναι η Nao Brown, μία μισή αγγλίδα-μισή γιαπωνέζα (hafu) νεαρή καλλιτέχνις που ζεί στο Λονδίνο.

H Nao λοιπόν πάσχει απο Ψυχαναγκαστική Καταναγκαστική Διαταραχή * (Obsessive Compulsive Disorder ή OCD), μία διαταραχή της προσωπικότητας που της δημιουργεί πολύ επίμονες και βασανιστικές σκέψεις, όπως π.χ οτι σπρώχνει κάποιον τυχαίο επιβάτη στις γραμμές του μετρό ή ανοίγει την έξοδο κινδύνου στο αεροπλάνο με αποτέλεσμα να ρουφηχτούν όλοι στο κενό. Μάλιστα, βαθμολογεί τις εξάρσεις αυτές της φαντασίας της με άριστα το 10, ανάλογα με το πόσο έντονες και παρανοϊκές είναι. Π.χ "καρφώνω ένα στυλό στο λαιμό του δασκάλου της yoga - 9/10".

* περισσότερα για την Ψυχαναγκαστική Καταναγκαστική Διαταραχή

Η Nao λοιπόν, μία κατά τα άλλα φυσιολογική κοπέλα 20-κάτι ετών, ζεί όλες τις χαρές και τις λύπες της ηλικίας της, με την ασθένειά της όμως να κυριαρχεί πάνω στη ζωή της. Δουλεύει σε ένα μαγαζί design-άτων παιχνιδιών ενώ παράλληλα προσπαθεί να προωθήσει την καριέρα της ως designer, σχεδιάζοντας τη δική της γραμμή παιχνιδιών για ενηλίκους. Όμως η προσπάθεια να καταπιέσει τις εμμονές της και ταυτόχρονα να κρατήσει την κατάστασή της κρυφή από τους γύρω της είναι επίσης μία full-time δουλειά, και πολύ δύσκολη μάλιστα. Τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα όταν γνωρίζει τον (όχι και τόσο ιδανικό) έρωτα στο πρόσωπο ενός εύσωμου, μουσάτου και ολίγον τί αλκοολικού επιδιορθωτή πλυντηρίων (τί γούστο είναι αυτό κοπέλα μου ?), το πρόσωπο του οποίου της θυμίζει ένα από τα αγαπημένα της παιχνίδια.






Το μεγάλο ατού του The Nao of Brown είναι οι πολύ αληθινοί, πιστευτοί χαρακτήρες του, που με τα ελαττώματα, τις ανησυχίες και τις ανασφάλειές τους μοιάζουν βγαλμένοι κατ'ευθείαν μέσα από τη ζωή, με πρώτη και καλύτερη φυσικά τη Nao. Το όνομά της προφέρεται Now, και λειτουργεί ως λογοπαίγνιο της φράσης "How Now Brown Cow ?", η οποία χρησιμοποιείται στα αγγλικά σχολεία για να μαθαίνουν τα μικρά εγγλεζάκια τα φωνήεντα (ναι, ξέρω, η άχρηστη πληροφορία της ημέρας). Η επιτομή αυτού που ονομάζουμε "κορίτσι της διπλανής πόρτας", η Nao παλεύει με τις ψυχολογικές μεταπτώσεις που της δημιουργεί η πάθησή της, και ψάχνει, πολύ απλά, την ισορροπία και την ευτυχία στη ζωή της. Αν και ο δημιουργός δεν εμβαθύνει στην πολυπλοκότητα της συγκεκριμένης διαταραχής, πιστεύω οτι αυτό είναι μία ηθελημένη επιλογή με σκοπό να μη "βαρύνει" το τελικό αποτέλεσμα.

Ασφαλώς, το άλλο μεγάλο ατού του βιβλίου είναι η ε-ξαι-ρε-τι-κή εικονογράφηση του Dillon, με την τεράστια ευχέρεια στο χρώμα, την κίνηση και τις εκφράσεις των προσώπων. Φανταστική αίσθηση του χώρου, πανέμορφες πινελιές, υπέροχο αισθητικό αποτέλεσμα. Στους συνηθισμένους επαίνους που τυπώνονται στα οπισθόφυλλα των graphic novels, ένας συνάδελφός του αναφέρει οτι "η αφηγηματική του ικανότητα με κάνει να τον ζηλεύω, και η εικονογράφησή του απλά με τσαντίζει". Παράλληλα με την κύρια ιστορία εκτυλίσσεται σε μικρές συνέχειες και ένα αλλόκοτο, συμβολικό παραμύθι με επίσης υπέροχη εικονογράφηση και αλληγορικά μηνύματα.

O Glyn Dillon έχει δηλώσει οτι η διαδικασία δημιουργίας του πρώτου βιβλίου του ήταν τόσο εξοντωτική (και σωματικά και ψυχολογικά) που κατέληξε στο νοσοκομείο μία εβδομάδα μετά την κυκλοφορία του. Δεν πάσχει πάντως ο ίδιος από OCD, αν αυτό νομίσατε. Έπασχε όμως η σύζυγός του στα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, και φυσικά είναι αυτή που ενέπνευσε το χαρακτήρα της Nao. Μάλιστα, όπως λέει ο δημιουργός, πολλά από τα ψυχολογικά "κόλπα" που χρησιμοποιεί η ηρωίδα του για να ξεκολλήσει το μυαλό της όταν την πιάνουν αυτές οι εμμονές του τα έχει διηγηθεί η γυναίκα του, χωρίς όμως η ιστορία του να περιέχει βιογραφικά της στοιχεία. Σίγουρα όμως, αυτή η εκ των έσω πληροφόρηση που είχε ο δημιουργός προσέθεσε αληθοφάνεια και γοητεία σε αυτή την όμορφη, αν και με λίγο "εύκολη" κατάληξη, καθημερινή ιστορία.





Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Η μέρα της κρίσης

Γνωστοί έλληνες κομίστες σχολιάζουν την κρίση

Η Εφημερίδα των Συντακτών, σε μία όμορφη πρωτοβουλία, αποφάσισε να δώσει το λόγο σε γνωστούς έλληνες δημιουργούς comics για να καταθέσουν το σχόλιό τους πάνω στην... χμμμ, πώς να το πω τώρα ? ... σκατένια πραγματικότητα που βιώνουμε στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Τα μονοσέλιδα στριπάκια ξεκίνησαν να παρουσιάζονται στην ηλεκτρονική σελίδα της εφημερίδας στις 5 Απριλίου του 2014 σε μία ενότητα που τιτλοφορείται Η μέρα της κρίσης, και ανανεώνονται σε εβδομαδιαία βάση. Το θέμα της ενότητας δεν περιορίζεται στην οικονομική κρίση που έχει εξουθενώσει την ελληνική κοινωνία (και που κάποιοι θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε οτι έχει τελειώσει), και έτσι μερικοί καλλιτέχνες αποφάσισαν να σχολιάσουν και άλλες κρίσεις, προσθέτοντας ποικιλία στο όλο εγχείρημα.

Το project συνεχίζεται κανονικά, και περιμένουμε να μας προσφέρει πολλές ακόμη όμορφες δουλειές, αντίστοιχες με το πολύ καλό επίπεδο αυτών που έχουν κυκλοφορήσει ήδη. Μέχρι στιγμής έχουν συμμετάσχει πολύ γνωστά, αλλά και ανερχόμενα ονόματα της ελληνικής σκηνής comics, όπως οι Θανάσης Πέτρου - Δημήτρης Βανέλης, Γιώργος Γούσης - Δ. Παπαμάρκου, Κώστας Κυριακάκης, Πέτρος Χριστούλιας, Soloup, Γρηγόρης Σαντοριναίος, Χρήστος Σταμπουλής, Τάσος Ζαφειριάδης, Τάσος Μαραγκός, Γαβριήλ Παγώνης, Σπύρος Δερβενιώτης, Τάσος Αναστασίου, Πέτρος Ζερβός και Βασίλης Γκογκτζιλάς.

Δείτε όλα τα comics της ενότητας Η μέρα της κρίσης









Δείτε όλα τα comics της ενότητας Η μέρα της κρίσης