HARD ROCK

Μία Hard Rock ιστορία ενηλικίωσης αλά ελληνικά ! 
ή πιο απλά ... Peter Bagge αλά ελληνικά !

Το Hard Rock το γνωρίσαμε μέσα από πολύ καλό, και πλέον cult και ιστορικό fanzine Krak Komiks του Tasmar (Τάσου Μαραγκού) που ξεκίνησε να εκδίδεται το 2006. Αποτέλεσε την κύρια ιστορία των τευχών #1-8, και ολοκληρώθηκε ως δευτερεύουσα στα #9-10.

Η ιστορία ακολουθεί τη ζωή του Μάρκου Δεμάρκου, ενός (περίπου) συνηθισμένου 17χρονου μαθητή που ζεί στη Σύρο κατά τη δεκαετία του '90. Ο Μάρκος είναι ροκομεταλάς και μαλλιάς, του αρέσουν τα comics, σιχαίνεται τον καθωσπρεπισμό και έχει ένα rock συγκρότημα με τον ανεκδιήγητο κολλητό του με το ακόμα πιο ανεκδιήγητο όνομα - Γόγος ! Κυρίως όμως, θέλει απεγνωσμένα να "δραπετεύσει" από τη μικρή του γενέτειρα, η οποία στα μάτια του φαντάζει περισσότερο σαν το Αλκατράζ παρά σαν ένα τυπικό κυκλαδίτικο νησί.

Το κατά πόσο η ιστορία περιέχει αυτο-βιογραφικά στοιχεία του Τάσου Μαραγκού - ο οποίος κατάγεται επίσης από τη Σύρο - δεν το γνωρίζω, όμως το υποπτεύομαι έντονα, πάντως σίγουρα περιέχει πολλά στοιχεία από την καρα-cult σειρά του Peter Bagge Hate, τον απόλυτο ορισμό της χιουμοριστικής, Sex, drugs και Rock 'n' Roll ιστορίας ενηλικίωσης των 90s.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου της σειράς (τεύχη #1-5) διαβάζουμε για τα σχολικά χρόνια του Μάρκου και του Γόγου, ενώ κατά τη διάρκεια της δεύτερης (#6-8) διαβάζουμε για τη στρατιωτική θητεία του διδύμου, που συμπίπτει, δυστυχώς για αυτούς, με την κρίση των Ιμίων. Στην τρίτη περίοδο (#9-10) έχουμε μόνο κάποιες ολιγοσέλιδες ιστοριούλες, που δρουν τελείως συμπληρωματικά και λαμβάνουν χώρα κυρίως μετά την απόλυσή τους από το στρατό το 1997.

Η πρώτη περίοδος είναι για μένα με διαφορά η καλύτερη (όπως συμβαίνει και στο Hate), με τα τζαμαρίσματα του συγκροτήματος The Monks σε πρώην φυλακή, την πρώτη φορά του Μάρκου με τη Τζούντη το πανκο-φρικιό, την οικογένειά του να τον πρήζει να διαβάσει περισσότερο και τον Γόγο να δίνει ρέστα με το 37-χρονο ρεμάλι της παρέας, τον Τζίμη. Κοπάνες για καφέ στου Εξωγήινου, μηχανάκια, καψούρες, πενταήμερη με άφθονο sex, μπύρες τα βράδια στο μπαράκι της περιοχής και μπάφοι με την παρέα μέσα στη φάτνη του δήμου! Και όλοι αυτοί (εμείς) που μεγαλώσαμε και ενηλικιωθήκαμε στα 90s να αφήνουμε έναν αναστεναγμό ... Αααααααχ ! Τί μας θύμισες τώρα βρε Τάσο.

Η δεύτερη περίοδος του στρατού έχει επίσης πολλή πλάκα και άφθονα τραγελαφικά σκηνικά, όμως κρατάει πιο πολύ από όσο θα ήθελα και δείχνει λιγότερο φρέσκια. Η τρίτη περίοδος επικεντρώνεται στο αβέβαιο μέλλον του Μάρκου στο νησί, και ολοκληρώνεται με την τελική του "απόδραση". Happy end λοιπόν για μια σειρά που, προς τιμήν της, δεν ήταν μόνο happy και ξένοιαστη, αλλά περιείχε και όλα τα άγχη, τις ανασφάλειες και τις αβεβαιότητες της εφηβικής ηλικίας.

Παρεμπιπτόντως, λίγο πριν τελειώσει το story arc της δεύτερης περιόδου, ο Tasmar ξανασχεδίασε την ιστορία του Hard Rock του πρώτου τεύχους και το έβγαλε στα Αγγλικά, σε ένα one-shot με τίτλο HARD ROCK #1, ως promo για το Super London Comic Con, το Φλεβάρη του 2012. Η βελτίωση στο σχέδιο είναι φανερή, ενώ το κομιξάκι συνοδεύεται από τρεις μονοσέλιδες έγχρωμες ιστορίες που δεν υπάρχουν σε άλλο τεύχος της σειράς, η πρώτη από τις οποίες είναι το making of του one-shot.

Ο Μαραγκός, με καταγωγή από τη Σύρο, παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια καταπιάνεται στα κόμικς του με πολιτικά ζητήματα, ιδιαίτερα κατά το διάστημα της συνεργασίας του με την "Εφ.Συν." μέσω των "Αδέσποτων Σκίτσων", παραμένει πάντα ένας δημιουργός με έμφαση στο χιούμορ, έστω κι αν αυτό είναι συχνά πικρό και σαρκαστικό. Σε αυτό τον βοηθάνε τα υπέροχα σχέδιά του, οι γκροτέσκες φιγούρες, οι κοφτοί διάλογοι και οι ευφυείς ονοματοποιίες που φέρνουν στον νου τις δουλειές του Peter Bagge από την εποχή του Hate, αλλά και άλλων μεγάλων των αμερικανικών alternative comics, όπως του Daniel Clowes και των αδερφών Hernandez.

Στο Hard Rock εφαρμόζει πολύ επιτυχημένα τη συνταγή της μεγάλης αφήγησης σε συνέχειες, με σταθερούς πρωταγωνιστές που μεγαλώνουν όσο περνάνε τα χρόνια, εξελίσσουν τους χαρακτήρες τους και το πεδίο της δράσης τους, διαμορφώνονται από τις εμπειρίες τους και σταδιακά γίνονται όλο και πιο σύνθετοι και πολυδιάστατοι. Παράλληλα, στο background ξεδιπλώνεται η Ελλάδα των περασμένων δεκαετιών (και σε μεγάλο βαθμό τού σήμερα) με όλες τις παθογένειες των μικρόκοσμων της ελληνικής επαρχίας, με τους συντηρητικούς και οπισθοδρομικούς γονείς, τους φονταμενταλιστές παπάδες, τους θρησκόληπτους και αυταρχικούς δασκάλους σε ένα αφιλόξενο και εχθρικό σχολείο, τη διαρκή και αθεράπευτη παράνοια του ελληνικού στρατού, τα τραγελαφικά αποτελέσματα της προσκόλλησης στον τουρισμό ως πανάκειας κ.λπ. Χωρίς ποτέ να απουσιάζει η πλάκα και ο σαρκασμός προς όλα αυτά τα πρόσωπα-ιδεότυπους της νεοελληνικής τραγωδίας.

O συγκεντρωτικός τόμος του HARD ROCK εκδόθηκε το 2017 από τη Jemma Press και περιλαμβάνει τα άπαντα της σειράς, συν μια ολοκαίνουργια ιστορία 26 σελίδων με τον Μάρκο και τον Γόγο, καθώς και ένα έξτρα flip comic με συμμετοχές από δημιουργούς όπως οι Tomek, Μιχάλης ∆ιαλυνάς, Κωστής Τζωρτζακάκης, Κώστας Κυριακάκης, Γιώργος Γούσης,  Γιάννης Ρουμπούλιας, ∆ημήτρης Καμένος, Αγγελική Σαλαμαλίκη, Τάσος Παπαϊωάννου και πολλοί άλλοι.

Ο τόμος εξαντλήθηκε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα (και πολύ καλά έκανε), για να ακολουθήσει η 2η έκδοση το 2018, με το ίδιο περιεχόμενο και διαφορετικό εξώφυλλο.

Life is Hard Rock baby !

Δε θα μπορούσαμε να κλείσουμε με πιο ταιριαστή ατάκα από αυτή που ενέπνευσε τον τίτλο του πολύ καλού, νοσταλγικού θα μπορούσαμε να πούμε, και ήδη cult αυτού graphic novel του Τάσου Μαραγκού. Και, επίσης πολύ ταιριαστά, την ατάκα την ξεστομίζει ο αμετανόητος τριαντάρης ρεμπεσκές της ιστορίας, Τζίμης, με τον 17χρονο Μάρκο να σκέφτεται "Πρέπει να είναι από τις μεγαλύτερες μαλακίες που έχω ακούσει".

Daytripper

Μία υπέροχη, συγκινητική ιστορία 
για το θάνατο ... δηλαδή για τη ζωή

Ο Fábio Moon και ο Gabriel Bá είναι μία πολύ καλή δημιουργική ομάδα από τη Βραζιλία αλλά και από... την ίδια οικογένεια. Δεν είναι η μόνη περίπτωση αδερφών που ενώνουν τις δυνάμεις τους στο χώρο των comics, είναι όμως σίγουρα η πιο επιτυχημένη περίπτωση μετά τους Los bros Hernandez του εμβληματικού Love and Rockets.

Οι δίδυμοι Moon και Bá λοιπόν (τα οποία αποτελούν ψευδώνυμα όπως καταλαβαίνετε) έχουν γνωρίσει μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία στη διάρκεια της κοινής καριέρας τους, και μάλιστα έχουν μοιραστεί και το ακριβοθώρητο βραβείο Eisner με τον δικό μας Βασίλη Λώλο για την ανθολογία "5". Άλλες σημαντικές κοινές δουλειές τους (έχουν και μερικές ξεχωριστά ο καθένας) είναι η ανθολογία PIXU πάλι με τον Λώλο, το De:TALES και το Casanova.

Όμως με διαφορά το καλύτερο έργο της μέχρι τώρα, σχετικά σύντομης καριέρας τους που ξεκίνησε το 2006 είναι το υπέροχο Daytripper, το οποίο κυκλοφόρησε το 2011 απο την εταιρεία Vertigo.

SPOILER ALERT
Πρωταγωνιστής της ιστορίας μας είναι ο βραζιλιάνος Brás de Oliva Domingos, γιος ενός διάσημου συγγραφέα, ο οποίος γράφει τους επικήδειους σε μία μικρή εφημερίδα και ονειρεύεται μία μέρα να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του. Τον ακολουθούμε σε 10 σημαδιακές ημέρες της ζωής του, από τα 11 όταν δίνει το πρώτο του φιλί, τα 21 όταν γνωρίζει την πρώτη του αγάπη, μέχρι τη γέννηση του γιου του, τα πρώτα βήματά του ως συγγραφέα και τη διάγνωσή του με καρκίνο σε μεγάλη ηλικία, με κάθε ένα από τα 10 αυτά επεισόδια να τελειώνει με το θάνατό του. Κάθε κεφάλαιο ολοκληρώνεται με τον ίδιο του τον επικήδειο, συνοψίζοντας τη ζωή του σε λίγα λόγια και προκαλώντας μας να αναρωτηθούμε ποιά είναι τελικά τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής μας. Θα τα καταλάβουμε τη στιγμή που συμβαίνουν ? Μήπως δεν έχουμε δώσει την πρέπουσα σημασία στα πιο σημαντικά πράγματα ? Και τί συνθέτει τελικά μία ζωή ?

Σίγουρα το θέμα είναι μεγάλο και "επικίνδυνο", μιας και τα δύσκολα αυτά ερωτήματα είναι πολύ πιθανό να καταλήξουν σε ρηχές απαντήσεις, υπεροπτικές ρητορείες ή δακρύβρεχτα δράματα που κυνηγούν την εύκολη συγκίνηση. Ευτυχώς οι δύο δημιουργοί δείχνουν την απαιτούμενη σοβαρότητα και ικανότητα, διαχειρίζοντας πολύ πετυχημένα και απλά την ιστορία τους, χωρίς φανφάρες και κηρύγματα. Και το αποτέλεσμα είναι λυρικό μέσα στην καθημερινότητά του, ειλικρινά συγκινητικό, και απλά υπέροχο!

Το Daytripper έχει ένα πολύ ταιριαστό τίτλο που περιγράφει απλά και όμορφα το περιεχόμενό του, κάτι που φυσικά γίνεται πλήρως κατανοητό μόνο αφού έχει ολοκληρώσει κανείς την ανάγνωση του βιβλίου. Κάθε κεφάλαιο είναι ένα ταξίδι, μία ημέρα στη ζωή ενός ανθρώπου η οποία ξεκινάει απολύτως φυσιολογικά, συνεχίζεται με διάφορα γεγονότα που χαρακτηρίζουν και καθορίζουν αυτή τη ζωή, και τελειώνει με το θάνατό του, κάτι που δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην, εν αγνοία του, τελευταία αυτή ημέρα της ζωής του. Το μήνυμα είναι απλό και ασφαλώς χιλιο-ειπωμένο, όμως είναι ακριβώς αυτά τα απλά μηνύματα που περιέχουν την περισσότερη σοφία, και που συνηθίζουμε να ξεχνάμε.

Το "ζήσε την κάθε μέρα σου σαν να είναι η τελευταία" ακούγεται κοινότυπο και δεδομένο, όσο δεδομένο θεωρεί ο καθένας οτι η μέρα που διανύει δεν θα είναι η τελευταία του. Κι όμως, η ζωή δεν φέρνει πάντα τα πράγματα όπως τα υπολογίζουμε. Γι'αυτό και πρέπει να απολαμβάνουμε και να εκτιμούμε αυτό το πολύτιμο δώρο της ζωής που τόσο υποτιμούμε και θεωρούμε αυτονόητο. Και το πιο σημαντικό επίτευγμα των δύο ταλαντούχων αδερφιών από τη Βραζιλία είναι οτι στο πολύ όμορφο αυτό έργο τους δεν περνάνε αυτό το σημαντικό μήνυμα όσο γραφικά και τετριμμένα το έθεσα εγώ, και όσο τετριμμένες ακούγονται συνήθως αυτές οι "απλές" σοφίες. Το περνάνε πολύ νηφάλια και αβίαστα, χωρίς κηρύγματα και νουθεσίες, δίνοντας σημασία στα απλά πράγματα που θεωρούμε συνηθισμένα, και όμως είναι αυτά που συνθέτουν μία ανάμνηση, ένα ταξίδι, μια ζωή.

Belzebubs - ένα αξιολάτρευτο Black Metal, οικογενειακό webcomic

Al Bundy goes Black Metal !

✴ ✴ ✴  †  ✴ ✴ ✴

Είμαι σίγουρος οτι ο τίτλος της ανάρτησης είναι αρκούντως μυστηριώδης και ό,τι να'ναι, όπως συνηθίζουμε σε αυτό το blog. Αξιολάτρευτο, και Black Metal, και οικογενειακό είναι χαρακτηρισμοί που δύσκολα (έως ακατόρθωτα) ταιριάζουν ο ένας δίπλα στον άλλο. Και μετά έρχεται και ο Al Bundy στον υπότιτλο και τα ισοπεδώνει όλα.

Θεωρώ δεδομένο οτι όλοι θυμούνται τον θεό Al Bundy της φοβερής οικογενειακής σειράς των 90s Παντρεμένοι με παιδιά (Married with children). Ή τον υπερ-θεό Homer Simpson της ομώνυμης, animated φαμίλιας. Ή τον Διονύση Μαυροτσούκαλο της επιτυχημένης ελληνικής εκδοχής της οικογενειακής σαπουνόπερας "Ευτυχισμένοι Μαζί". Εν ολίγοις, υπάρχουν πολλά παραδείγματα τηλεοπτικών οικογενειών ανά τα έτη, με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία. Ποτέ όμως δεν έχει υπάρξει black metal οικογένεια, και μάλιστα στα comics. Μέχρι τώρα.

Γνωρίστε λοιπόν τους Belzebubs, τους φοβερούς, black-μεταλλάδες παντρεμένους με παιδιά της 9ης τέχνης, δημιουργημένους από τον φινλανδό κομίστα JP Ahonen.

✴ ✴ ✴  †  ✴ ✴ ✴

Όπως μαθαίνουμε από τη σύντομη περιγραφή του webcomic, οι Belzebubs είναι ένα αληθινό kvlt (cult) ντοκιμαντέρ σε μορφή comic strip. Μας προσκαλούν να εισχωρήσουμε βαθύτερα στην ψυχή (αν υπάρχει) του black metal. Μαθαίνουμε επίσης οτι ο JP Ahonen είναι ο δημιουργός του graphic novel Sing No Evil (Perkeros) και του κυριακάτικου strip Villimpi Pohjola που δημοσιεύεται στη Φινλανδία (ναι, αυτή τη χώρα της Σκανδιναβίας που έχει σχήμα κεφαλιού Moomin) - έτσι ακριβώς τα γράφει ε, εγώ απλά μεταφράζω. Του JP του αρέσει να μαγειρεύει, να πίνει μπύρες με φίλους και να κάνει tattoos, αλλά σιχαίνεται να γράφει βιογραφίες στο τρίτο πρόσωπο.

Στη λίγο... ιδιαίτερη οικογενειακή καθημερινότητα των Belzebubs, όταν η μαμά λέει στο παιδί "ξέχασες να κλείσεις την πόρτα", εννοεί τη διαγαλαξιακή πόρτα για τη διάσταση του Cthulu, όταν το παιδί δεν κοιμάται επειδή έχει τέρατα κάτω από το κρεβάτι, η μαμά του του απαντάει "Εντάξει, μπορείτε να παίξετε αύριο πάλι", και όταν μια άλλη φορά η έφηβη κόρη φωνάζει δυνατά "Ω θεέ μου", ο πατέρας της λέει εκνευρισμένος "Πρόσεξε τη γλώσσα σου". Όλη η οικογένεια φοράει corpse paint (τη χαρακτηριστική άσπρη πούδρα στο πρόσωπο με τα μαύρα σημάδια), αποκλειστικά μαύρα ρούχα και περικάρπια με καρφιά, από τα μικρά παιδιά μέχρι τη γιαγιά. Η γιαγιά επίσης κρατάει το πτώμα του παππού στο σπίτι και τρώνε όλοι μαζί, επειδή δε μπορεί να τον αποχωριστεί, και πολλά άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Και όλα αυτά σχεδιασμένα με το καρτουνίστικο και πολύ γλυκούτσικο καλλιτεχνικό στυλ του Ahonen, με τις έντονες επιρροές απο manga, που έρχεται σε πολύ ωραία αντίθεση με τη μαυρίλα και τη "σκληράδα" που θέλουν να προβάλλουν γενικά οι black-μεταλλάδες.

... και λίγο Christmas (εννοώ φυσικά anti-Christmas) spirit για τελείωμα

ZX

Ένα απο τα καλύτερα και πιο ιδιαίτερα ελληνικά graphic novels

Ο Helm (κατά κόσμον Τηλέμαχος Σταυρόπουλος) είναι ένας πολύ καλός και ιδιαίτερος έλληνας δημιουργός comics, εικονογράφος και γελοιογράφος, με μία σχετικά μικρή αλλά πολύ αξιόλογη προσωπική παραγωγή. Αν δεν έχετε ξανακούσει το όνομά του είναι επειδή ο ίδιος δε φαίνεται να ενδιαφέρεται και πολύ για τη δημοσιότητα, κάτι που εκτιμώ ιδιαίτερα σε έναν καλλιτέχνη.

Εμφανίστηκε στο χώρο το 2005 με το προσωπικό του, πολύ καλό fanzine Free Your Line, για να ακολουθήσει η επίσης πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα συλλογή μονοσέλιδων ιστοριών "Εκτός Θέματος" το 2009. Στις πρώιμες αυτές, σύντομες ιστορίες του συχνά πρωταγωνιστούσε ένα ανδροειδές με ψηλόλιγνο, μεταλλικό κεφάλι και "ευγενική" φυσιογνωμία που θα ξαναβλέπαμε στην πρώτη μεγάλη δουλειά της καριέρας του, το υπέροχο και συγκινητικό graphic novel του, ZX. Το μικρό σε έκταση αλλά μεγάλο σε αξία αυτό έργο πρωτοδημοσιεύθηκε σελίδα-σελίδα στο προσωπικό blog του καλλιτέχνη, προτού εκδοθεί σε ένα τόμο από τον ίδιο το 2011.

Η υπόθεση είναι μία απλή, καθημερινή ιστορία with a twist που λένε και οι φίλοι μας (λέμε τώρα) οι αμερικάνοι, δηλαδή μία απλή, καθημερινή ιστορία με λίγη από τη μαγεία των comics μέσα. Μόνο στον κόσμο της 9ης τέχνης θα μπορούσε το ανδροειδές που αναφέραμε να πρωταγωνιστεί χωρίς αυτό να φαίνεται παράξενο ή ανατρεπτικό για την αφήγηση. Ο βασικός πρωταγωνιστής μας πάντως, που είναι φίλος του ρομπότ ZX (ναι, ZX είναι το όνομα του ανδροειδούς), δουλεύει σε μία καφετέρια και παθαίνει κολούμπρα όταν η όμορφη, καινούρια υπάλληλος του την πέφτει στα ίσα και ξεκάθαρα (όπως πρέπει να είναι το σωστό πέσιμο δηλαδή). Το φλερτ συνεχίζεται, με τον ήρωά μας να παρουσιάζεται παραδόξως δύσκολος, όμως όσο προχωράει η ιστορία αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πού οφείλονται οι δισταγμοί του.

Το ΖΧ είναι μία πολύ καλοφτιαγμένη και προσωπική δουλειά, μακριά από εμπορικότητες και μόδες, που μιλάει για τη φιλία, τον έρωτα και την απώλεια με μία ιδιάιτερη ευαισθησία και λυρικότητα. Αληθινοί χαρακτήρες (ακόμα και το ρομπότ), ρεαλιστικοί διάλογοι και υπόθεση, και φυσικά αυτό το twist που δίνει στο έργο αυτή την ιδιαίτερη μαγεία των comics. Η καλλιτεχνική δουλειά του Helm είναι υπέροχη, με προσοχή στη λεπτομέρεια, με τις εξαιρετικές, ολοσέλιδες εικονογραφήσεις των κεφαλαίων να συμπληρώνουν πολύ όμορφα το σύνολο και να μου θυμίζουν λίγο τον πολυαγαπημένο μου Schuiten. Θα ήθελα πολύ να δω και κάποια άλλη, μεγάλη δουλειά του Helm, όμως αυτό φυσικά εξαρτάται από τον ίδιο. Συνολικά, το ΖΧ είναι πολύ όμορφο, πολύ προσωπικό, και πολύ διαφορετικό από την πλειοψηφία των ελληνικών, προχειροφτιαγμένων δουλειών (η τελευταία παρατήρηση είναι η επιτομή αυτού που λένε οι Metallica, Sad but true).