Taiyō Matsumoto - Nicolas de Crécy artbook

Μία υπέροχη συνεργασία ανατολής - δύσης

Ο Taiyō Matsumoto και ο Nicolas de Crécy είναι δύο από τους κορυφαίους δημιουργούς των σχολών τους - αντιστοίχως των ιαπωνικών και των ευρωπαϊκών comics, κάτι που ασφαλώς τους κατατάσσει ανάμεσα στους κορυφαίους παγκοσμίως. Με κοινά στοιχεία το αμέσως αναγνωρίσιμο στυλ, την ευαισθησία και την πολύ υψηλή ποιότητα σε όλες ανεξαιρέτως τις δουλειές τους, οι δύο καταξιωμένοι δημιουργοί ένωσαν το 2014 τις δυνάμεις τους για να μας προσφέρουν ένα πολύ όμορφο artbook που εκδόθηκε στην Ιαπωνία από την Genkosha.

Για όσους δυστυχώς δε γνωρίζουν το έργο των δύο αυτών εξαιρετικών κυρίων, αναφέρω οτι ο Taiyō Matsumoto είναι ο mangaka που μας έχει προσφέρει τα Tekkon Kinkreet και PingPong, τα οποία έχουν μεταφερθεί πολύ επιτυχημένα και σε anime, καθώς και τα Go Go Monster, Sunny και Number Five, και ο Nicolas de Crécy είναι ο δημιουργός των Prosopopus, Foligatto, της εκπληκτικής τριλογίας Le Bibendum Celeste, των Léon la Came και Salvatore, μεταξύ πολλών άλλων υπέροχων δουλειών.

Οι δύο καλλιτέχνες έχουν συμμετάσχει επίσης σε μία ακόμη επιτυχημένη συνεργασία ανατολής και δύσης, στην πολύ όμορφη συλλογή ιαπώνων και γάλλων δημιουργών Japan as Viewed by 17 Creators

Για τη δημιουργία του υπέροχου αυτού artbook που τιτλοφορείται απλώς με τα ονόματά τους, οι δύο καλλιτέχνες αλληλογραφούσαν και αντάλλασσαν ιδέες για καιρό, και μάλιστα συναντήθηκαν κάποιες φορές στο Παρίσι και στο Τόκυο, με τα αποτελέσματα των βολτών και των συζητήσεων τους να περιέχονται επίσης στο βιβλίο. Δυστυχώς το artbook δεν έχει εκδοθεί ούτε καν στα αγγλικά, ή σε κάποια άλλη γλώσσα εκτός της ιαπωνικής, οπότε μπορούμε μόνο να θαυμάσουμε τις υπέροχες εικονογραφήσεις και τις επίσης υπέροχες μονοσέλιδες και σύντομες ιστορίες, που αν και αποτελούν την ουσία κάθε αντίστοιχου βιβλίου, συνοδεύονται πάντα από ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τους καλλιτέχνες.

Η πηγή μου για αυτή την αποκλειστική στην Ιαπωνία έκδοση είναι το εξαιρετικό site Halcyon Realms, το οποίο εξειδικεύεται σε αντίστοιχες κυκλοφορίες. Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι παρμένες από το άρθρο του.

Να'τοι και οι καλλιτέχνες. Ο Taiyō Matsumoto ξεναγεί τον Nicolas de Crécy σε μία "σχεδιαστική βόλτα" (sketchwalk) στο ιαπωνικό νησί Enoshima, στο οποίο διαδραματίζονται πολλές από τις ιστορίες του, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση το Ping Pong.

Japan as Viewed by 17 Creators

17 γάλλοι και ιάπωνες καλλιτέχνες 
δημιουργούν με θέμα την Ιαπωνία 

Μία εξαιρετική συνεργασία Ανατολής - Δύσης

Το Japan as Viewed by 17 Creators είναι ακριβώς αυτό που δηλώνει ο τίτλος του. Μία ανθολογία που έχει συγκεντρώσει μερικά από τα μεγαλύτερα ταλέντα που έχουν να επιδείξουν οι δύο Μέκκες της παγκόσμιας comics κοινότητας - Ιαπωνία και Γαλλία - με θεματολογία παρμένη από το πλούσιο υλικό που προσφέρει τόσο η παράδοση όσο και η σύγχρονη πραγματικότητα της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου.

17 καλλιτέχνες - 9 από τη Γαλλία ή άλλες γαλλόφωνες χώρες, 7 ιάπωνες και ένας γάλλος μόνιμος κάτοικος Ιαπωνίας - ένωσαν τις δυνάμεις τους τον Οκτώβριο του 2006 για να μας προσφέρουν ένα comics πανόραμα, ένα κολλάζ ιστοριών τόσο διαφορετικών μεταξύ τους, όσο και οι οπτικές γωνίες των δημιουργών τους. Κάθε καλλιτέχνης πέρασε 2 εβδομάδες σε μία ιαπωνική πόλη, εμπνεύστηκε από ο,τιδήποτε του κίνησε την περιέργεια, δημιούργησε, και στο τέλος παρέδωσε τη δουλειά του, με τη συλλογή να εκδίδεται το Δεκέμβριο του 2006.

Οι γάλλοι στάλθηκαν τυχαία σε κάποιες πόλεις (ο Joann Sfar στο Tοkyο, ο Emmanuel Guibert στο Kyôto, ο Nicolas de Crécy στη Nagoya, κτλ), ενώ οι ιάπωνες μας διηγούνται ιστορίες είτε από την πόλη που ζούνε, είτε από τη γενέτειρά τους (ο Kazuichi Hanawa για το Hokkaido, ο Jiro Taniguchi για το Tottori, κτλ). Οι ιστορίες είναι ταξινομημένες με "γεωγραφική" σειρά, ξεκινώντας από το νοτιότερο τμήμα της Ιαπωνίας και ταξιδεύοντας προς το βορρά. Στο Tokyo εκτυλίσσεται περίπου το 1/3 του βιβλίου. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό, αρκετά ανομοιογενές (όπως αναμενόταν), αλλά επίσης αρκετά εμπνευσμένο, πρωτότυπο και "φρέσκο". Η ανθολογία είναι τυπωμένη στο παραδοσιακό δυτικό format, δηλαδή διαβάζεται από τα αριστερά προς τα δεξιά, και κυκλοφόρησε ταυτόχρονα στα γαλλικά, τα ιαπωνικά, τα ισπανικά, τα ιταλικά και τα αγγλικά, σε μία πολύ όμορφη προσπάθεια γεφύρωσης των δύο εκ των τριών σημαντικότερων comics κουλτούρων (λείπουν οι αμερικάνοι).

Επειδή θα μου πάρει δύο μέρες να περιγράψω όλες τις ιστορίες, θα αναφερθώ σε αυτές που μου άρεσαν περισσότερο. Ο David Prudhomme λοιπόν, εξερευνώντας τις διαφορές των ιαπώνων με τους δυτικούς, επικεντρώνεται στην ανατολίτικη συνήθεια να βγάζουν οι άνθρωποι τα παπούτσια τους όταν μπαίνουν σε ένα σπίτι. Να όμως που ένα ζευγάρι αποφασίζει να φύγει από εκεί που το άφησαν και να περιπλανηθεί στη Fukuoka, την παραδοσιακή "πύλη" της χώρας για τους ξένους. Με όχημα τα δύο άτακτα παπούτσια, ο ταλαντούχος γάλλος δημιουργός μας παρουσιάζει ό,τι του έκανε εντύπωση στην Ιαπωνία - τα ρούχα, το φαγητό, τα δημόσια λουτρά, τα ακατανόητα σύμβολα, και φυσικά, τα άλλα παπούτσια ! Ακολουθεί ο Jiro Taniguchi, ίσως ο πιο "ευρωπαίος" από όλους τους ιάπωνες δημιουργούς, με μία απλή, μελαγχολική ιστορία ανεκπλήρωτου έρωτα που εκτυλίσσεται σε ένα μικρό ψαροχώρι, το Tottori. Ο Taniguchi μας εκθέτει την υπερβολικά κλειστή και συνεσταλμένη ψυχοσύνθεση ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού της χώρας, προσφέροντάς μας όμως ένα συγκινητικό ερωτικό ξέσπασμα.

David Prudhomme

Jirô Taniguchi

François Schuiten & Benoît Peeters

Nicolas de Crécy

Το γνωστό δίδυμο των François Schuiten και Benoît Peeters μας παρουσιάζει μία σειρά από φανταστικά αξιοθέατα της Osaka (με την έννοια των μη υπαρκτών), όπως το Garden of Delights, το πιο ακριβό εστιατόριο στον κόσμο, αλλά και το πρόσφατα ανακαλυφθέν και ήδη διάσημο σκαθάρι που τρέφεται με τοξικά απόβλητα και αποτελεί το νέο σύμβολο της πόλης (!). Και όλα αυτά με την κλασική, υπέροχη εικονογράφηση του Schuiten να επικεντρώνεται, ως αναμενόμενο, σε μία φανταστική αρχιτεκτονική της πόλης. Στη συνέχεια, ο πολυαγαπημένος μου Nicolas de Crécy με το τρεμάμενο, "μουντζουρωτό" σχεδιαστικό του στύλ μας περιγράφει τις βόλτες του στα πολύβουα εμπορικά καταστήματα της Nagoya όπου, αναζητώντας έμπνευση για τη δουλειά του, μαγεύεται από το τελείως διαφορετικό graphic design των προϊόντων, ονομάζοντας "καινούριους θεούς" τα χρωματιστά ζωάκια που φιγουράρουν πάνω στις συσκευασίες. Και μάλιστα οι θεοί αυτοί, όπως και τα σκίτσα του, ζωντανεύουν και παίρνον ρόλο στην ιστορία του.

Ο Taiyō Matsumoto από την άλλη μας παρασύρει μακριά από την καθημερινότητα, επιλέγοντας να μας παρουσιάσει έναν όμορφο τοπικό μύθο της Kanagawa. Ο Kankichi, o ήρωας της ιστορίας μας, από όταν ήταν μικρό παιδί το μόνο που ήθελε ήταν να ζωγραφίζει. Αυτό δεν άρεσε στους γονείς και τους συγχωριανούς του, οι οποίοι τον κορόιδευαν και τον έλεγαν άχρηστο. Μεγαλώνοντας, ο Kankichi δεν άλλαξε συνήθειες, και μόνο ζωγράφιζε. Μέχρι που μια μέρα, μη μπορώντας να ενσωματωθεί στον κόσμο των ανθρώπων, εξαφανίστηκε μέσα σε μια ζωγραφιά του. Ο Joann Sfar που ακολουθεί, μας συστήνει ένα φίλο του που μένει 3 χρόνια στο Tokyo, τον Waterloo (?), και μας βάζει μέσα στις βόλτες και τις συζητήσεις των δύο τους, στις οποίες σχολιάζουν (και ξεφτιλίζουν) τα πάντα. Τους geeks που έχονται στην Ιαπωνία και νομίζουν οτι οι γυναίκες θα είναι όπως στα manga, τους ιάπωνες που ακολουθούν οποιαδήποτε δυτική μόδα χωρίς να συνειδητοποιούν πόσο γελοίο φαίνεται αυτό, το ντύσιμο, τις αυτοκτονίες (!), τις φυσικές καταστροφές, τη yakuza και ο,τιδήποτε άλλο συναντήσουν στο δρόμο τους, με μία πολύ διασκεδαστική κανιβαλιστική διάθεση και τη χαρακτηριστικά ευρωπαϊκή ματιά τους.

Taiyō Matsumoto

Joann Sfar

Little Fish

Στην πιο "ποιητική" δουλειά όλης της ανθολογίας, ο άγνωστος εκτός Ιαπωνίας αλλά πολύ ταλαντούχος Little Fish αντλεί έμπνευση από την καθημερινότητα ενός ζευγαριού για να μας διηγηθεί μία σουρρεαλιστική, αστική μικρή ιστορία χωρίς λόγια, αλλά με πολλή μαγεία. Μία συνηθισμένη, ήσυχη γειτονιά, μία γυναίκα, ένας άντρας και ένα ηλιοτρόπιο. Υπέροχο ! Επόμενος είναι ο Frédéric Boilet, ο εμπνευστής και επιμελητής του βιβλίου, και ο άνθρωπος που ενώνει όσο κανένας άλλος τους δύο comics κόσμους. Ζώντας μόνιμα στην Ιαπωνία από το 1993 και έχοντας εκδόσει αρκετές (κυρίως ερωτικές) δουλειές που συνδυάζουν χαρακτηριστικά και από τις δύο σχολές, ο Boilet μας παρουσιάζει εδώ μία συζήτηση με την κοπέλα του, στην οποία μιλάνε για το πόσο εξουθενωτικό και περίπλοκο είναι το να πετάξεις τα σκουπίδια σου στο Tokyo. Υπάρχουν τα εύφλεκτα, τα πλαστικά, τα ρούχα, τα μεταλλικά, οι ηλεκτρικές συσκευές, τα τρόφιμα, το λάδι, το χαρτί, και πολλάααα άλλα, τα οποία πάνε σε συγκεκριμένους κάδους, και σε συγκεκριμένες ημέρες της εβδομάδας (!). "Κι εμένα? Πότε θα με πετάξεις?", ρωτάει τελικά η όμορφη γιαπωνέζα, για να εισπράξει την απάντηση "Την Τετάρτη, μαζί με τα ανακυκλώσιμα της αγάπης" (όχι και πολύ ρομαντικό είναι αλήθεια). 

Στη συνέχεια, ο πρωτοπόρος των αυτοβιογραφικών comics Fabrice Neaud μας φτιάχνει ένα πολύ όμορφα σχεδιασμένο "ημερολόγιο" από τη διαμονή του στο Sendai, όπως έχει μάθει πολύ καλά να κάνει από τις ημέρες του υπέροχου Journal, της δουλειάς που τον έκανε διάσημο. Η λεπτομερής καταγραφή των περιπλανήσεών του με το ποδήλατο μέσα στην πόλη έχει και μία μελαγχολική χροιά, καθώς πολλά από τα αξιοθέατα που παρουσιάζει καταστράφηκαν αργότερα την ίδια χρονιά από ένα φοβερό tsunami. Τέλος, ο καταπληκτικός Daisuke Igarashi, με το βαθύ σεβασμό που τρέφει για το βασίλειο της φύσης και των πνευμάτων, μας διηγείται μία ιστορία για ένα μικρό παιδί που αποκοιμιέται καβάλα σε ένα άλογο κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ των αλόγων στο χωριό Iwate. Ο μικρός πρωταγωνιστής θα μάθει από πρώτο χέρι τί εννοούσε η μητέρα του όταν του έλεγε οτι παλιά οι χωρικοί κρεμούσαν κουδούνες πάνω στα άλογα για να κρατάνε τα κακά πνεύματα μακριά ! 

Ουφ ! That's all folks !

Frédéric Boilet

Fabrice Neaud

Daisuke Igarashi

Οι 16 ιστορίες (η μία είναι συνεργασία) είναι οι εξής:

At the Seaside - Kan Takahama
The Gateway - David Prudhomme
Summer Sky - Jiro Taniguchi
Now I Can Die! - Aurélia Aurita
Osaka 2034 - François Schuiten & Benoît Peeters
Shin.Ichi. - Emmanual Guibert
The New Gods - Nicolas de Crécy
Kankichi - Taiyo Matsumoto
The Tokyo of Qualtérou - Joann Sfar
The Sunflower - Little Fish
The Song of the Crickets - Moyoko Anno
In Love Alley - Frédéric Boilet
The City of Trees - Fabrice Neaud
The Festival of the Bell-Horses - Daisuke Igarashi
In the Deep Forest - Kazuichi Hanawa
Sapporo Fiction - Étienne Davodeau

Foligatto

Ένα υπέροχα γκροτέσκο θέατρο του παραλόγου

Το Foligatto είναι η πρώτη δουλειά του εξαιρετικά ταλαντούχου γάλλου κομίστα Nicolas de Crécy, ο οποίος έχει εξελιχθεί σε έναν από τους αγαπημένους μου ευρωπαίους δημιουργούς (ξέρω, θα συγκινηθεί πολύ αν το μάθει). Και τονίζω οτι αυτό είναι ουσιαστικά το ντεμπούτο του στο comics στερέωμα (είχε προηγηθεί το Bug-Jargal δύο χρόνια νωρίτερα, αλλά δεν πιάνεται), επειδή το επίπεδο της καλλιτεχνικής του δουλειάς σε αυτό το υπέροχο graphic novel είναι τόσο υψηλό που άλλοι εικονογράφοι θα εύχονταν απλά να το πλησιάσουν κάποια στιγμή, στο απόγειο της καριέρας τους (αλλά δεν....).

Σε σενάριο του ελληνο-αιθιοπικής καταγωγής Alexios Tjoyas, ο οποίος δεν έχει κάνει κάτι άλλο αξιόλογο στο χώρο των comics, το Foligatto εκδόθηκε το 1991 στη Γαλλία, και αποθεώθηκε αμέσως από κοινό και κριτικούς. Ο τίτλος κατά τη γνώμη μου είναι μία μίξη γαλλικών και ιταλικών, και σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει "τρελός γάτος". Επίσης, είναι το όνομα του πρωταγωνιστή της ιστορίας.

"Υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο του Eccenihilo" (για να παραφράσουμε λίγο και τον Shakespeare). Η πόλη του Eccenihilo λοιπόν υποφέρει από μία βαθιά κοινωνική και ηθική κρίση. Οι κάτοικοί της, που δεν ονομάζονται τυχαία Eccenihilists (Αυτο-μηδενιστές, σε ελεύθερη μετάφραση), έχουν υποκύψει στα κατώτερα ένστικτά τους, με αποτέλεσμα μία έξαρση βίας και αίματος που έχει ρίξει μια βαριά, σκοτεινή σκιά πάνω από τα σοκάκια της. Οι υπεύθυνοι του νόμου και της τάξης της πόλης, σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να βάλουν τέλος στο λουτρό αίματος, αποφασίζουν να διοργανώσουν ένα πενθήμερο φεστιβάλ, ελπίζοντας έτσι να εκτονωθεί η συσσωρευμένη ένταση των κατοίκων. Τιμώμενο πρόσωπο και ατραξιόν του φεστιβάλ αποφασίζεται να είναι η πιο λαμπρή προσωπικότητα που γέννησε ποτέ η πόλη, ο παγοσμίου φήμης τενόρος της όπερας Foligatto.

Ο διάσημος καστράτο λοιπόν, έχοντας φύγει από το Eccenihilo σε νεαρή ηλικία για να κυνηγήσει την καριέρα του, επιστρέφει στη γενέτειρά του μετά απο τρείς δεκαετίες. Η κατά τα άλλα μεγαλειώδης όμως υποδοχή του εκλεκτού προσκεκλημένου του φεστιβάλ θα πυροδοτήσει μία αναπάντεχη όσο και σουρρεαλιστική σειρά γεγονότων που θα παρασύρει όλη την πόλη σε ένα ντελιριακό, ξέφρενο γαϊτανάκι, για να καταλήξει σε ένα φινάλε αντάξιο αρχαίας τραγωδίας.

Το σενάριο του Tjoyas είναι βαθιά επηρρεασμένο από το πνεύμα του σουρρεαλισμού και το θέατρο του παραλόγου, με τον αναγνώστη να παρακολουθεί τις συνεχείς, παράδοξες εξελίξεις μην έχοντας την παραμικρή ιδέα τί θα συμβεί όχι μόνο στην επόμενη σελίδα, αλλά στο επόμενο καρέ. Η τρέλα ολοένα και κλιμακώνεται, με την ηθελημένη α-συνέχεια και α-νοησία της ιστορίας να γίνεται όλο και πιο εθιστική. Έχοντας τελειώσει το βιβλίο των μόλις 60 σελίδων, η επίγευση που μένει είναι μία άκρως παράξενη και γοητευτική αίσθηση, αντίστοιχη με αυτή που ακολουθεί μία ταινία του David Lynch ή του Alejandro Jodorowsky.

Και φυσικά, όπως αναφέρω και παραπάνω, η εικονογράφηση του Nicolas de Crécy είναι απλά ε-ξαι-ρε-τι-κή ! Με επιρροές από την ιταλική comedia del arte, αλλά και κορυφαίους ευρωπαίους κομίστες όπως οι Moebius, Enki Bilal και Lorenzo Mattotti, το εικονογραφικό αποτέλεσμα του Foligatto είναι ένα πολύχρωμο, γκροτέσκο και γοητευτικό μέσα στην αποσύνθεσή του όργιο, με χαρακτήρες που μοιάζουν σαν να έχουν ξεφύγει από audition για άσχημους αρλεκίνους. Τα μουντά καφετιά και "άρρωστα" γκρίζα των πρώτων σελίδων του βιβλίου αποπνέουν όλη τη σαπίλα της παρηκμασμένης και διεφθαρμένης πόλης, τα σκούρα κόκκινα τονίζουν την ένταση, τη βία και και το αίμα, και τα έντονα πράσινα αναδεικνύουν την αρρώστια των τελευταίων ημερών του φεστιβάλ. Ο de Crécy έχει μία εκπληκτική ικανότητα με το χρώμα, αφήνοντάς το να "μιλήσει" και να δώσει ξεχωριστή ατμόσφαιρα σε κάθε στροφή του σεναρίου, με την επίσης εξαιρετική ικανότητά του στο σχεδιασμό χαρακτήρων να συμπληρώνει το καλλιτεχνικό του πανδαιμόνιο.

Έχοντας δεί φυσικά δείγματα του τεράστιου ταλέντου του de Crécy στο υπέροχο graphic novel Prosopopus, όσο και στη συμμετοχή του στα comics του μουσείου του Λούβρου, δε θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη το επίπεδο της δουλειάς του στο Foligatto, αλλά και πάλι, διάολε, προκαλεί !

Τί να πω τώρα για επίλογο ! Πολύ απλά, ένα μέχρι πρότινος δυσεύρετο διαμάντι των ευρωπαϊκών comics επιτέλους έγινε προσιτό στο ευρύ κοινό μέσω της έκδοσης του 2014 της Humanoids Publishing.  Συνολική εκτίμηση : Αριστούργημα !

Louvre museum comics

Το διασημότερο μουσείο του κόσμου αγκαλιάζει τα comics

Το Λούβρο είναι ένα από τα μεγαλύτερα, παλαιότερα και πλέον επιφανή μουσεία του κόσμου. Φιλοξενώντας πάνω από 35.000 εκθέματα από την προϊστορία μέχρι τις μέρες μας και δεχόμενο κοντά στους 10.000.000 τουρίστες κάθε χρόνο, είναι το μουσείο με τις περισσότερες επισκέψεις παγκοσμίως. Εκτός από τα πασίγνωστα αριστουργήματα της τεράστιας συλλογής του, όπως τη Mona Lisa και τη Νίκη της Σαμοθράκης, το Λούβρο φιλοξενεί μία τεράστια ποικιλία (κλεμμένων) θησαυρών της παγκόσμιας τέχνης.

Ποιάς τέχνης όμως ? Κυρίως των "παραδοσιακών" μορφών τέχνης, όπως η ζωγραφική και η γλυπτική. Αυτό ασφαλώς συμβαίνει επειδή κάποιες τέχνες όπως η μουσική ή ο χορός δεν έχουν κάποιο "χειροπιαστό" αποτέλεσμα / αντικείμενο που θα μπορούσε να εκτεθεί στο χώρο ενός μουσείου. Υπάρχει όμως μία άλλη τέχνη, η οποία μόλις τα τελευταία χρόνια θεωρείται ως τέτοια, τα έργα της οποίας θα μπορούσαν να εκτεθούν - φυσικά μιλάω για τα comics. Τα comics όμως, που πλέον έχουν αναγνωριστεί ως η 9η τέχνη, δεν τύχαιναν της εκτίμησης των οπαδών και κριτικών των "κλασσικών" τεχνών, και αντιμετωπίζονταν πάντα με περιφρόνηση ως ένα μέσο φτηνής και ταπεινής διασκέδασης.

Αργά αλλά σταθερά όμως, από το μέσο του 20ου αιώνα και μετά, τα comics άρχισαν να αποκτούν εκτίμηση και καταξίωση στους κύκλους των παραδοσιακών τεχνών, κυρίως μέσα από το έργο πρωτοπόρων και ποιοτικών δημιουργών όπως οι Art Spiegelman, Will Eisner και Moebius. Κάπως έτσι λοιπόν φτάσαμε στο ευτυχές γεγονός του 2004, όταν το Λούβρο παρήγγειλε στην παριζιάνικη εκδοτική εταιρεία Futuropolis μία σειρά graphic novels που να εμπεριέχουν το μουσείο και τα αριστουργήματά του, με σκοπό φυσικά τη διαφήμισή τους. Η εκδοτική απευθύνθηκε σε μερικούς από τους καλύτερους καλλιτέχνες της εξαιρετικής γαλλικής σκηνής comics (ή bandes dessinées) και όχι μόνο, και τα αποτελέσματα ήταν απλώς εντυπωσιακά !

Όλες οι εκδόσεις comics του μουσείου του Λούβρου

Aναλυτικά :

01. Période Glaciaire (Glacial Period) - Nicolas de Crécy (2005)

02. Les Sous-sols du Révolu (The Museum Vaults) - Marc-Antoine Mathieu (2006)

03. Aux heures impaires (On the Odd Hours) - Éric Liberge (2008)

04. Le ciel au-dessus du Louvre (The sky over the Louvre) - Bernar Yslaire & Jean-Claude Carrière (2009)

05. Rohan au Louvre (Rohan at the Louvre) - Hirohiko Araki (2010)

06. Un Enchantement (An Enchantment) - Christian Durieux (2011)

07. La traversée du Louvre - David Prudhomme (2012)

08. Les fantômes du Louvre - Enki Bilal (2012)

09. Le Chien qui louche - Étienne Davodeau (2013)

10. L'art du chevalement - Loo Hui Phang, Philippe Dupuy (2013)


Η πρωτότυπη και μεγαλόπνοη αυτή ιδέα ανήκει στον Fabrice Douar, τον υποδιευθυντή των εκδόσεων του μουσείου στο γραφείο Πολιτιστικής Ανάπτυξης. Όπως εξηγεί ο ίδιος, "Αρχικά δεν υπήρχε κάποια εμφανής σύνδεση ανάμεσα στον κόσμο των μουσείων και σε αυτόν των comics, αφού τείνουμε να θεωρούμε τους δύο αυτούς κόσμους ως πολύ μακρινούς ή αποκλεισμένους τον έναν από τον άλλο. Η φιλοδοξία του εγχειρήματός μας ήταν να δημιουργήσουμε μία σταθερή γέφυρα που να ενώνει τους δύο κόσμους, επιτρέποντας στους φίλους των comics να γνωρίσουν το μουσείο και τα εκθέματά του, αλλά επίσης ενθαρρύνοντας τους παραδοσιακούς επισκέπτες του μουσείου να ανακαλύψουν μία άλλη έκφραση της τέχνης".

Δεδομένου μάλιστα οτι η πιο "πρόσφατη" από τις μόνιμες συλλογές του μουσείου του Λούβρου χρονολογείται από το 1848, η όμορφη αυτή πρωτοβουλία εξυπηρετεί επίσης στο να γεφυρώσει την κλασσική, κυριολεκτικά "μουσειακή" τέχνη με τη σύγχρονη. Εύγε !

Τα graphic novels εκδόθηκαν πρώτα στα γαλλικά σε συνεργασία με τις εκδόσεις του μουσείου και τη Futuropolis, και έπειτα στα αγγλικά, στη σειρά ComicsLit της εταιρείας NBM (τα δύο τελευταία δεν έχουν μεταφραστεί ακόμη στα αγγλικά).

Στα πλαίσια του μεγάλου αυτού ανοίγματος που επιχείρησε το Λούβρο, έλαβε χώρα και μία μεγάλη έκθεση comics μέσα στο χώρο του μουσείο, που διήρκησε από τις 22 Ιανουαρίου έως τις 13 Απριλίου 2009, με συμμετοχή των συντελεστών των πρώτων δουλειών της ενότητας, Nicolas de Crécy, Hirohiko Araki, Marc-Antoine Mathieu, Bernar Yslaire και Éric Liberge.

Ήταν η πρώτη φορά που το διασημότερο μουσείο του κόσμου άνοιγε τις "ιερές" πόρτες του για να υποδεχτεί την τέχνη των comics, μία πρωτοβουλία που έκανε αίσθηση στους καλλιτεχνικούς κύκλους παγκοσμίως. Και μάλιστα, πέραν της "καταξίωσης" που προσέφερε στο αγαπημένο μας μέσο, το σημαντικότερο είναι οτι η έκθεση αυτή δεν ήταν η τελευταία, αφού ακολούθησε ο μεγάλος Enki Bilal με την αντίστοιχη Les fantômes du Louvre το 2012.

Καλή συνέχεια λοιπόν στην εξαιρετική αυτή κίνηση του διάσημου μουσείου, κι εύχομαι να δούμε παρόμοιες "θαρραλέες" πράξεις και από άλλους φορείς τέχνης τέτοιου μεγέθους και κύρους.