Muddy Wehara - Bigger and Better

Έναααα ... ούτε πώς να το περιγράψω δεν ξέρω

Το Bigger and Better του Muddy Wehara (?-2009) είναι μία περιπτωσάρα ιστορίας comics, φτιαγμένο από μία περιπτωσάρα δημιουργού που ουδέποτε έγινε γνωστός εκτός της πατρίδας του, της Ιαπωνίας, και ουδέποτε άλλωστε επεδίωξε κάτι τέτοιο, έχοντας πλήρη επίγνωση της διαφορετικότητας και... της μούρλας του ! Ο Wehara ήταν από πολύ μικρός ένθερμος υποστηρικτής των πιο εναλλακτικών και πειραματικών ιαπωνικών περιοδικών comics, όπως το θρυλικό Garo και το Com. Το 1977 παράτησε το κολλέγιο για να αφοσιωθεί στα manga, δουλεύοντας ταυτόχρονα σε ό,τι δουλειά έβρισκε, και το 1981 έγινε βοηθός του Yasuji Τanioka τον οποίο δεν τον ξέρει ούτε η μάνα του, αλλά τότε υποτίθεται οτι τον ήξερε. Τα επόμενα χρόνια η δουλειά του Wehara γνώρισε μια κάποια επιτυχία, με δικές του συνεχιζόμενες σειρές να δημοσιεύονται στο Manga Sunday αλλά και στο Garo (Denno Saibane Kiddo), και ακόμη να παρουσιάζεται σε αμερικάνικα και γαλλικά περιοδικά. Όμως, η φιλόδοξη και φυσικά θεόκουλη σειρά του αποδείχθηκε πολύ αντισυμβατική ακόμη και για το πειραματικό Garo, και έτσι διακόπηκε. Έκτοτε, συνεργάστηκε με τον Takashi Nemoto στη χαοτική σειρά Oiwa που δημοσιευόταν στο τσοντο-περιοδικό Junjo Angel, και αυτή είναι η τελευταία βιογραφική πληροφορία του που γνωρίζω, μέχρι το θάνατό του το 2009.

Το Bigger and Better είναι μία σύντομη ιστορία που αποτελείται από 2 μέρη με 8 σελίδες το καθένα, αγνώστων λοιπών στοιχείων όπως χρονολογία δημιουργίας και, κυρίως, τί θέλει να πεί ο ποιητής. Έγινε γνωστό στον κόσμο μέσω της ανθολογίας Comics Underground Japan, μίας θεότρελης συλλογής αλλοπρόσαλλων, εξωφρενικών manga που κυκλοφόρησε το 1996 στην Αμερική η Blast Books. Η ανθολογία ήταν μία πραγματική αποκάλυψη, κυρίως για τους underground, εναλλακτικούς αμερικανούς καλλιτέχνες όπως π.χ ο Gary Panter, οι οποίοι δεν είχαν ξαναδεί κάτι παρόμοιο. Ούτε και το απανταχού κομιξόφιλο κοινό βεβαίως.

Οι εικόνες διαβάζονται από δεξιά προς τα αριστερά, όπως σε όλα τα manga.

.
H... επίσης περιπτωσάρα ανθολογίας του Comics Underground Japan περιλαμβάνει ακόμη ιστορίες όπως το Planet of the Jap του άρχοντα της διαστροφής Suehiro Maruo, καθώς και άλλες... ρομαντικές, τρυφερές ονειροπολήσεις με τίτλους όπως Mary's Asshole, Future Sperm Brazil και Mercy Flesh. Εκτός από τον διάσημο παγκοσμίως πλέον Maruo, μόνο άλλοι δύο καλλιτέχνες της συλλογής έχουν ξεφύγει από τα στενά πλαίσια του ιαπωνικού underground - οι Hideshi Hino και Kazuichi Hanawa. Και φυσικά δεν εννοώ οτι οι υπόλοιποι, συμπεριλαμβανομένου του Wehara, ήθελαν να ξεφύγουν αλλά δε μπορούσαν, αλλά μάλλον οτι η δουλειά τους είναι τόσο ιδιαίτερη και "περιθωριακή" που αναπόφευκτα απευθύνεται σε περιορισμένο κοινό.

Το Bigger and Better σατιρίζει ανελέητα τους υπαλλήλους στην Ιαπωνία, η δουλοπρέπεια, αναξιοπρέπεια και γενικότερη ξεφτίλα των οποίων φτάνει σε τραγικά σημεία. Οι γελοίοι αυτοί τύποι μπορούν να φτάσουν μέχρι την αυτοκτονία, με ταυτόχρονο στιγματισμό της οικογένειάς τους, στην περίπτωση που βλάψουν με οποιοδήποτε τρόπο την εταιρεία που δουλεύουν. Φυσικά, πρίν αρχίσουμε την κοινωνικο-πολιτική ανάλυση, ας πούμε οτι το Bigger and Better είναι πρωτίστως μία absurdist ιστορία, δηλαδή ... ό,τι να'ναι!

.
Comics Underground Japan

Planet of the Jap - Suehiro Maruo

Τί θα γινόταν αν η Ιαπωνία είχε κερδίσει 
το 2ο παγκόσμιο πόλεμο ?

Ένα ακραίο, προκλητικό και άκρως αμφιλεγόμενο έργο από μία cult φιγούρα των manga

Ο Suehiro Maruo είναι ίσως ο πιο ακραίος και ο πιο προκλητικός καλλιτέχνης που έχει ασχοληθεί ποτέ με τα comics ! Σίγουρα ένας από τους πιο διεστραμμένους, ασφαλώς ένας από τους πιο αηδιαστικούς, οπωσδήποτε ένας από τους πιο βίαιους, αλλά και... αναμφισβήτητα ένας από τους πιο ταλαντούχους.

Ανάμεσα στις πολλές δουλειές του... εκκεντρικού - για να το πούμε ευγενικά - mangaka που προκαλούν τις αισθήσεις και την αισθητική μας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ξεχωριστή θέση κατέχει η σύντομη, 26-σέλιδη ιστορία Planet of the Jap (Nihonjin no wakusei, 1985), που κυκλοφόρησε στη συλλογή σύντομων ιστοριών Paranoia Star και αργότερα στην περίφημη αγγλόφωνη ανθολογία Comics Underground Japan (1996), από όπου το έμαθαν και οι δυτικοί αναγνώστες (όχι προς μεγάλη τους χαρά είναι αλήθεια).

...
Eπικεντρώνοντας την προσοχή του στην Αμερική, κύριο αντίπαλο της Ιαπωνίας στη μάχη του Ειρηνικού, το Planet of the Jap παρουσιάζει με ιδιαίτερη γραφικότητα και παραστατικότητα τί θα συνέβαινε αν η Ιαπωνία είχε κερδίσει το 2ο παγκόσμιο πόλεμο, σε ένα κλασικό παράδειγμα του λογοτεχνικού υπο-είδους που ονομάζεται εναλλακτική ιστορία. Συγκεκριμένα, με απαρχή την επίθεση στο Pearl Harbor (8 Δεκεμβρίου 1941) τα γεγονότα του πολέμου αντιστρέφονται, με τους ιάπωνες στρατιώτες να προελαύνουν σε Ευρώπη και Αμερική, να ρίχνουν 2 πυρηνικές βόμβες στο Los Angeles (6 Αυγούστου 1945) και το San Fransisco (9 Αυγούστου 1945) και να καταστρέφουν τα πολιτιστικά σύμβολα των Η.Π.Α, βιάζοντας και δολοφονώντας τους κατοίκους με πρωτοφανή αγριότητα. Ο πρωθυπουργός Hideki Tōjō επιθεωρεί την κατεχόμενη πρώην υπερδύναμη, οι αμερικανοί στρατιωτικοί ηγέτες αποκεφαλίζονται τελετουργικά και η σημαία του ανατέλλοντος ηλίου κυματίζει πάνω στο κατεστραμμένο άγαλμα της Ελευθερίας.

Αυτή η εικόνα όμως με το  κατεστραμμένο σύμβολο του αμερικανικού πολιτισμού αποδεικνύει οτι το αμφιλεγόμενο έργο του Maruo είναι κάτι παραπάνω από μία εθνικιστική έξαρση, όπως έχει κατηγορηθεί μανιασμένα - όσο και λανθασμένα - από το δυτικό κόσμο. Η συγκεκριμένη εικόνα παραπέμπει απ'ευθείας στη γνωστή δυστοπική ταινία Planet of the Apes, υποψιάζοντας τον έξυπνο αναγνώστη οτι αν ξεπεράσει την ακραία βία που πρωταγωνιστεί, υπάρχουν πολλά κρυφά μηνύματα που περιμένουν να τα ανακαλύψει. Εκτός λοιπόν από μία βίαιη παρωδία του Πλανήτη των πιθήκων, ο Πλανήτης των ιαπώνων αποτελεί αναμφισβήτητα ένα πολιτικό έργο, μία δριμύτατη κριτική στον υποβόσκοντα εθνικισμό και ιμπεριαλισμό της ηγεσίας αλλά και των κατοίκων της ασιατικής χώρας, μία μελέτη πάνω στην αποτρόπαια βία του πολέμου και του φασισμού. Και η παρουσίαση αυτής της βίας με τόσο γραφικό και in your face τρόπο είναι μία απολύτως ηθελημένη επιλογή που καθιστά το μήνυμα του Maruo ακόμη πιο αποτελεσματικό. Στην ουσία πρόκειται για ένα αντιπολεμικό έργο, αρκεί φυσικά να έχει κάποιος ανοιχτά τα μάτια του και το μυαλό του ώστε να το αντιληφθεί, προσπερνώντας το προφανές.

Ασφαλώς βεβαίως, δε μπορούμε να κατηγορήσουμε όποιον δεν καταφέρνει να ξεπεράσει το αρχικό σοκ των εικόνων του Maruo, μιας και η σύντομη αυτή ιστορία του είναι φτιαγμένη με ξεκάθαρο σκοπό να σοκάρει, από την πρώτη έως την τελευταία εικόνα. Από το εξώφυλλο που παρουσιάζει έναν ιάπωνα να χαιρετάει φασιστικά ενώ είναι καθισμένος σε ένα πολεμικό άρμα, με το κανόνι που... στάζει υγρά να αντικαθιστά το πέος του, μέχρι την τελευταία σελίδα που απεικονίζει τον αυτοκράτορα Hirohito δίπλα σε λεζάντες όπως "Η Ιαπωνία παραμένει η δυνατότερη χώρα στον κόσμο" και "Μην ξεγελιέστε, η Ιαπωνία δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα ηττημένο έθνος".

Το Planet of the Jap προκάλεσε πρωτοφανή αίσθηση όταν έγινε διαθέσιμο για το δυτικό κοινό μέσω της ανθολογίας Comics Underground Japan (1996), παρουσιαζόμενο ως μία εθνικιστική φαντασίωση και ένα απωθημένο της πάλαι ποτέ κραταιάς και ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας. Αποτέλεσε αντικείμενο σε κοινωνικο-πολιτικές μελέτες όπως τα βιβλία Manga and the Representation of Japanese History (Roman Rosenbaum) και Perversion and Modern Japan: Psychoanalysis, Literature, Culture (Nina Cornyetz, J. Keith Vincent), και μετέτρεψε εν μία νυκτί τον Suehiro Maruo σε cult, αμφιλεγόμενη και μισητή φιγούρα στα μάτια των αμερικανών.

Ταυτόχρονα όμως, παρότρυνε αρκετούς περίεργους δυτικούς να ψάξουν την πολύ μεγάλη (και σε μέγεθος και σε αξία) παραγωγή του, με τους λιγότερο "ευαίσθητους" και περισσότερο "ακραίους" από αυτούς να μετατρέπονται σε φανατικούς θαυμαστές του. Και με τους πιο ανοιχτόμυαλους να χαιρετίζουν το Planet of the Jap ως μία ηχηρή αντιπολεμική κραυγή, παρά ως ένα εθνικιστικό ντελίριο. Όπως πάντα, εξαρτάται από ποιά σκοπιά θέλουμε να το δούμε.