Stéphane Blanquet illustrations

Ο underground αριστοτέχνης του γκροτέσκου

Ο Stéphane Blanquet είναι μία απο τις πλέον εμβληματικές αλλά και εκκεντρικές φιγούρες των καλών (και κακών) τεχνών της Γαλλίας τα τελευταία 30 χρόνια. Γεννημένος το 1973 κοντά στο Παρίσι και ξεκινώντας την πολυδιάστατη καριέρα του στα τέλη της δεκαετίας του '80, ο Blanquet πολύ απλά τα έχει κάνει όλα. Ζωγραφική, εικονογράφηση, installations, αμέτρητες εκθέσεις σε γκαλερί ανά τον κόσμο, animation, κινηματογράφο, θέατρο, γκράφιτι, έκδοση fanzines, σχεδιασμό φιγούρων και κουκλών, καλλιτεχνική διεύθυνση σε διάφορα projects και φυσικά... comics ! Η λίστα των καλλιτεχνικών του projects είναι τεράστια, με τα comics να αποτελούν ένα μικρό μέρος της, κάτι που σε συνδυασμό με τον underground και αντισυμβατικό χαρακτήρα του συντελούν στο να μην είναι ιδιαίτερα γνωστός στους κύκλους της 9ης τέχνης. H εμμονή του με το γκροτέσκο και το "άσχημο" είναι ένας ακόμη λόγος που η ιδιαίτερη δουλειά του δεν είναι για όλους.

Το πιο γνωστό graphic novel του είναι το Toys in the Basement (2005), και αυτό όχι επειδή είναι αναγκαστικά το καλύτερό του, αλλά επειδή είναι συγκριτικά πιο "αθώο" από τα υπόλοιπα 25 του καλλιτέχνη, και το μόνο που έχει εκδοθεί στα αγγλικά. Σε αυτή την ανάρτηση όμως θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με τις υπέροχα αποκρουστικές εικονογραφήσεις του, οπότε ... πάμε να δούμε.

Ο ενθουσιασμός του καλλιτέχνη με το μακάβριο και το αποκρουστικό ξεκίνησε σε μικρή ηλικία όπως δηλώνει ο ίδιος, από την cult ταινία τρόμου Creature from the Black Lagoon, με το σκοτεινό εικονογραφικό του ύφος και τα "χαριτωμένα" θέματα που επιλέγει να αποτελούν περίτρανη απόδειξη. Αν και το στυλ του είναι αρκετά ιδιαίτερο και προσωπικό, συχνές είναι οι συγκρίσεις με τον εξαιρετικό Charles Burns του εμβληματικού Black Hole, αλλά και με τον... David Lynch ! Προσωπικά μου θυμίζει πολύ και τον πολυαγαπημένο μου συγγραφέα και εικονογράφο Roland Topor, αλλά και την πολυπλοκότητα και μαυρίλα των συνθέσεων του Hieronymous Bosch, όμως αυτές οι "κριτικές" γνώμες και συγκρίσεις δεν έχουν και μεγάλη σημασία. Σημασία έχει το ίδιο το έργο του καλλιτέχνη και πολύ λιγότερο η "ερμηνεία" του, οπότε πάμε να συνεχίσουμε.

Μία ομορφιά, έτσι ?

Al Columbia - The Trumpets They Play!

Ένα τρομακτικό, ενοχλητικό, αποκαλυπτικό αριστούργημα !

.....

 Ο Al Columbia είναι "πειραγμένος". Το ξέρουν όλοι. Τουλάχιστον όλοι όσοι γνωρίζουν το όνομα του ταλαντούχου όσο και εκκεντρικού αμερικανού κομίστα, και άρα και το έργο του. Και αυτό το "πείραγμα" ισχύει και με την καλή, αλλά και με την κακή έννοια. Η κακή έννοια έγινε περίτρανα φανερή στον κόσμο των comics από τη διαβόητη συμμετοχή του στο Big Numbers (1992), το υπερ-φιλόδοξο project του τεράστιου Alan Moore και του μεγάλου Bill Sienkiewicz που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, με μεγάλο μέρος της ευθύνης να βαραίνει τον, μόλις 19 χρονών τότε Columbia. Επειδή όμως είναι άδικο να χαρακτηρίζουμε κάποιον από ένα λάθος που έκανε στην εφηβεία του, πρέπει να δούμε τη μετέπειτα πορεία του στο χώρο της 9ης τέχνης για να εκτιμήσουμε το τεράστιο, υποτιμημένο όσο και διαταραγμένο ταλέντο του.

Ο Al Columbia κατέχει μία από τις μικρότερες προσωπικές παραγωγές δημιουργών στην ιστορία του μέσου - μία ακόμη απόδειξη της διαφορετικότητάς του. Ελάχιστες δουλειές του έχουν εκδοθεί από τις αρχές των 90s όταν και ξεκινούσε την καριέρα του, και ακόμη λιγότερες μπορούν να θεωρηθούν ως ολοκληρωμένες. Όλες όμως φανερώνουν ένα εξαιρετικό ταλέντο και μία υπέροχα σκοτεινή ποιότητα. Το The Trumpets They Play! αποτελεί τη γνωστότερη δουλειά του καλλιτέχνη πέραν του Big Numbers, μία ιστορία 8 μόνο σελίδων που περιέχει όμως τόση δουλειά και προσοχή στη λεπτομέρεια που απαιτεί από τον αναγνώστη αρκετή ώρα για να διαβαστεί, να αναλυθεί και να θαυμαστεί επαρκώς. Δημοσιεύθηκε στην εξαιρετική ανθολογία εναλλακτικών comics BLAB! #10 το φθινόπωρο του 1998, και θεωρήθηκε αμέσως ως αριστούργημα από κοινό και κριτικούς.

Πρωταγωνιστεί το γνωστό και από άλλες σύντομες ιστορίες του Columbia δίδυμο Seymour Sunshine και Knishkebibble the Monkey-Boy, δύο χαρακτήρες εσκεμμένα αταίριαστοι, τόσο μεταξύ τους όσο και στην ατμόσφαιρα των σκοτεινών, ενοχλητικών περιπετειών στις οποίες συμμετέχουν. Δείτε π.χ το υπέροχο, κατάμαυρο I Was Killing When Killing Wasn't Cool και ανατριχιάστε! Στο Trumpets, οι δυο τους γίνονται μάρτυρες της ίδιας της Αποκάλυψης - ναι, αυτής του Ιωάννη με τις 7 σφραγίδες και τις 7 σάλπιγγες, με τους 4 καβαλάρηδες, το Θηρίο και όλα αυτά τα χαριτωμένα.

Για πάμε να τα δούμε ...

Για κλείσιμο άφησα μία όμορφη περιγραφή του The Trumpets They Play! από τον εξαιρετικό κριτικό και ιστορικό των comics, Paul Gravett. Tο αποκαλεί την "πιο ενοχλητική δουλειά του καλλιτέχνη μέχρι στιγμής ... μία cartoon αποκάλυψη, ένα ασπρόμαυρο animation των Fleischer Brothers όπως θα το σχεδίαζε ο Hieronymus Bosch."

BLAB #10 (Φθινόπωρο 1998) 

NOiSE

Το prequel της αριστουργηματικής 
σειράς του Tsutomu Nihei, BLAME

Το NOiSE (ノイズ Noizu) είναι ένα manga graphic novel που δημιούργησε οTsutomu Nihei ως prequel, δηλαδή ως ιστορία που προηγείται χρονικά της κύριας πλοκής, της 10-τομης, γοτθο-cyberpunk και καρα-cult σειράς του BLAME ! Ως prequel που σέβεται τον εαυτό του, μας προσφέρει πληροφορίες για το origin (καταγωγή) της Megastructure, της αχανούς κατασκευής που συνεχώς επεκτείνεται και αποτελεί το κλειστοφοβικό σκηνικό ολόκληρης της σειράς. Επίσης, μας αποκαλύπτει και μερικά στοιχεία origin της Safeguard και των Silicon creatures, των πανίσχυρων και τρομακτικών cyborgs που αποτελούν μόνιμη απειλή για το ανθρώπινο είδος.

Το NOiSE δημοσιεύθηκε το 2001 στο περιοδικό Afternoon της εταιρείας Kodansha, στο οποίο είχε ξεκινήσει να κυκλοφορεί σε συνέχειες και το BLAME τρία χρόνια νωρίτερα. Αργότερα η Kodansha εξέδοσε το έργο και σε μορφή graphic novel, και η TokyoPop το μετέφρασε και στα αγγλικά. Το βιβλίο περιέχει επίσης και τη σύντομη ιστορία που αποτέλεσε το πρωτότυπο του Blame από το μακρινό 1995.

Η ιστορία μας εκτυλίσσεται αρκετά πριν τα γεγονότα της κύριας υπόθεσης του BLAME, και σίγουρα 3.000 χρόνια πριν, όπως αναφέρεται, όμως δεν έχουμε κάποιο πιο σαφές χρονικό πλαίσιο, κατά τη συνηθισμένη τακτική του Nihei. Και δεν έχει και πολλή σημασία άλλωστε, καθώς ολόκληρο το σύμπαν της σειράς είναι στημένο έτσι ώστε ο χρόνος και ο τόπος να μοιάζουν αναλλοίωτα και άνευ σημασίας. Πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας είναι η Susono Musubi, μία αστυνομικός που  ερευνά μία σειρά εξαφανίσεων μικρών παιδιών με το συνεργάτη της. Υπεύθυνη για τις εξαφανίσεις είναι μία σκοτεινή, τρομακτική αίρεση που αποτελείται από παρασιτικές, μηχανικές μορφές ζωής που αργότερα θα γίνουν πιο γνωστές ως ... Silicon creatures. Η υπόθεση παίρνει φρικιαστική τροπή (εννοείται), και η Susono καταλήγει να μάχεται τα πλάσματα του σκότους με όπλο ένα Gravitational Beam Emitter με μορφή ξίφους - το ίδιο άγνωστης προέλευσης laser που είχε και ο Killy στο BLAME.

Η υπόθεση του NOiSE μας προσφέρει μια ματιά του κόσμου προτού το πολύπλοκο δίκτυο μέσω του οποίου λειτουργεί η Megastructure, το Netsphere, "τρελαθεί" και βυθίσει ολόκληρη την τεχνολογικά προηγμένη αυτή κοινωνία στο χάος ! Βλέπουμε πώς ξεκίνησε η καρκινική, ανεξέλεγκτη εξάπλωση της υπερ-κατασκευής, πώς "γεννήθηκε" η Silicon life και πώς εξελίχθηκαν τα όντα της Safeguard στους αδυσώπητους εξολοθρευτές που γνωρίσαμε και δεν αγαπήσαμε στο BLAME.

Το NOiSE ασφαλώς προτείνεται σε όσους έχουν διεισδύσει ήδη στο κατάμαυρο σύμπαν του BLAME (δηλαδή το έχουν διαβάσει), έτσι ώστε να κατανοήσουν καλύτερα τις βασικές μορφές ζωής που κατοικούν στην αχανή Megastructure, αλλά και την ίδια την τερατόμορφη υπερ-κατασκευή. Στέκεται και μόνο του, όντας βεβαίως αρκετά περίπλοκο όπως και η κύρια σειρά, όμως σίγουρα θα το εκτιμήσει καλύτερα κάποιος που γνωρίζει ήδη τη μετέπειτα εξέλιξη όλων των βασικών ομάδων χαρακτήρων. Θεοσκότεινο, τρομακτικό και με ελάχιστους διαλόγους όπως και η "μητρική" σειρά, το NOiSE αποτελεί ένα εξαιρετικό συμπλήρωμα σε όσους δε χόρτασαν τη μουντή, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και τις απάνθρωπες, σαδιστικές τεχνητές μορφές ζωής των 10 τόμων του original αριστουργήματος.

Και φυσικά, όπως είχα αναφέρει και στην παρουσίαση του BLAME, κύριο ατού και αυτού του συμπληρώματος είναι ακριβώς αυτές οι τρομακτικές, μηχανικές μορφές ζωής που καταδυναστεύουν το ανθρώπινο είδος και "μολύνουν" με την ύπαρξή τους ολόκληρο το βιβλίο. Μηχανικά τέρατα for ever !

Ακολουθεί ένα μικρό δείγμα από το one-shot prorotype του BLAME, την πρώτη δουλειά που δημιούργησε ποτέ ο Tsutomu Nihei το 1995. Λογικό είναι το σχεδιαστικό του στυλ να μην έχει κατασταλάξει ακόμη στο σκοτεινό, sketchy και ατμοσφαιρικό ύφος που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε στην αριστουργηματική σειρά του.

Neo Devilman by Katsuya Terada

Αυθεντική Manga Cult-ίλα και Καφρίλα !!!

Το Devilman είναι μία από τις πλέον γνωστές και... διαβόητες σειρές manga, ένας χαρακτηρισμός που συνόδευε αρκετά συχνά τις δουλειές του μεγάλου και αμφιλεγόμενου δημιουργού Go Nagai. Γεννημένος το 1945, ο Nagai ξεκίνησε την πορεία του στα ιαπωνικά comics στα μέσα της δεκαετίας του 60, με πρώτη μεγάλη του επιτυχία το... ανωμαλιάρικο Shameless School (1968). H σειρά και ο ίδιος ο δημιουργός δέχθηκαν σκληρή κριτική για την εισαγωγή του ερωτικού στοιχείου στα ιαπωνικά σχολεία, και η επόμενη σημαντική δουλειά του... στιγματισμένου mangaka δε βοήθησε και πολύ την εικόνα του. Ήταν το Devilman (1972), μία σειρά που παρουσίαζε τον αέναο πόλεμο του παράδεισου με την κόλαση, παίρνοντας τη μεριά... της κολάσεως ! Εμπνευσμένο από τις υπέροχες εικονογραφήσεις του Gustave Doré για τη Θεία Κωμωδία του Dante, και βασισμένο στην προηγούμενη manga δουλειά του δημιουργού, Maō Dante, το Devilman έγινε με τη σειρά του στόχος κριτικής για την υπερβολική, γραφική του βία αλλά και την ωραιοποίηση του κακού. Αλλά, όπως και το Shameless School, είχε τεράστια επιτυχία, ιδιαίτερα στο νεανικό κοινό, πυροδοτώντας κύμα αντιγραφών και παραμένοντας δημοφιλές και καρα-cult μέχρι και σήμερα.

Απόδειξη της επιδραστικότητας και επιτυχίας του Devilman είναι η κυκλοφορία του Neo Devilman, μίας συλλογής σύντομων ιστοριών από guest καλλιτέχνες με θέμα τον διαβολικό ήρωα του Nagai, η οποία εκδόθηκε στην Ιαπωνία το 1999, δηλαδή πάνω από 25 χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία της original σειράς. Οι περισσότερες ιστορίες λειτουργούν κάπως σαν spin-off της κύριας σειράς, διαδραματίζονται δηλαδή παράλληλα με την κεντρική ιστορία, προσθέτοντας βάθος στον χαρακτήρα και τον κόσμο του. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες δημιουργούς ήταν και ο εκπληκτικός καλλιτέχνης Katsuya Terada, γνωστός περισσότερο για τις εικονογραφήσεις του και το σχεδιασμό χαρακτήρων και σκηνικών για video games. Η εξαιρετική εικονογραφική του ικανότητα και τα πλούσια χρώματά του κάνουν τη 16-σέλιδη, υπερ-καφρίλικη ιστορία του να ξεχωρίζει με άνεση ανάμεσα στις υπόλοιπες της συλλογής Neo Devilman.

Χαριτωμένο, ε ?

Η συλλογή Neo Devilman ακολουθήθηκε από 2 ακόμη τόμους, με τους ευφάνταστους τίτλους Neo Devilman 2 και 3, και συμμετοχές από σημαντικούς καλλιτέχνες του κόσμου των manga όπως οι Tatsuya Egawa, Ken Ishikawa, Noriko Nagano, Kazuko Yumeno, Miki Toro, Sho-u Tajima και Iou Kuroda μεταξύ πολλών άλλων.

Πάρτε και μία γεύση από την ιστορία του Go Nagai από τον πρώτο τόμο της συλλογής, με τη χαρακτηριστική εικονογράφηση του μεγάλου δημιουργού που έκανε εξαιρετικά δημοφιλή τον ήρωα αλλά και γενικά τη "σκηνή" των kaiju monsters (Godzilla, κτλ).

...

Το εξώφυλλο της συλλογής Neo Devilman 1 (1999), στην οποία περιέχονται οι ιστορίες, και μία υπέροχη εικονογράφηση του Devilman από τον δάσκαλο Katsuya Terada