Yragaël

Μία κοσμική τραγωδία από τον 
αρχιτέκτονα των κόσμων

Ο Philippe Druillet, συν-ιδρυτής μαζί με τον Moebius του θρυλικού περιοδικού Métal Hurlant και της εκδοτικής εταιρείας Les Humanoïdes Associés, είναι ένας από τους πιο γνωστούς, αγαπητούς και πολυβραβευμένους ευρωπαίους δημιουργούς της "παλιάς" σχολής. Γεννημένος το 1944 στην Toulouse και ξεκινώντας την πορεία του στο χώρο των comics το 1966 με το Le Mystère des abîmes (The Mystery of the Abyss), ο Druillet έχει μείνει στην ιστορία της 9ης τέχνης για την εξαιρετική του ικανότητα να δημιουργεί πολύπλοκες διαστημικές περιπέτειες, larger than life χαρακτήρες, και στην ουσία ολόκληρα σύμπαντα !

Ο πιο διάσημος και πληθωρικός χαρακτήρας που δημιούργησε ποτέ ο Druillet είναι ασφαλώς ο Lone Sloane, ήρωας και της πρώτης του απόπειρας στον κόσμο των comics, όμως στην πλούσια καριέρα του ο γάλλος καλλιτέχνης έπλασε πολλούς ακόμη χαρακτήρες, με τον Yragaël να αποτελεί έναν από τους πιο τραγικούς.

Το Yragaël λοιπόν, γραμμένο από τον Michel Delmuth και εικονογραφημένο εντυπωσιακά από τον Druillet, κυκλοφόρησε αρχικά σε συνέχειες στο εμβληματικό περιοδικό Pilote, ξεκινώντας από το τεύχος #695 (1973), για να συλλεχθεί σε τόμο από την εταιρεία Dargaud το 1974. Υπάρχει και συνέχεια της ιστορίας με τίτλο Urm ή Urm le fou (Urm the fool), όμως σε αυτή την ανάρτηση θα ασχοληθούμε μόνο με το Yragaël.

Η ιστορία μας ξεκινάει μέσα στο απόλυτο χάος, με την ανθρωπότητα να έχει παρακμάσει και τον πλανήτη Γη να βιώνει τις τελευταίες ημέρες του. Θεοί και δαίμονες περιδιαβαίνουν τον πλανήτη προσπαθώντας να ανακτήσουν την παλιά τους δύναμη και εξουσία πάνω στους εξαθλιωμένους "Τελευταίους ανθρώπους" (Last men). Δολοπλοκίες, δολοφονίες και μια κατάσταση αναρχίας μαστίζουν τους σκοτεινούς αυτούς καιρούς, με το ανθρώπινο είδος να μη διαβλέπει ούτε μία αχτίδα ελπίδας για το μέλλον. Μέσα σε όλο αυτό το νιχιλιστικό σκηνικό, ο πρίγκιπας Yragaël θα αναδειχθεί ως ο πιθανός σωτήρας της ανθρωπότητας, προσπαθώντας μέσα από μία ανίερη συμμαχία με τη ζωντανή πόλη Spharain να αποκτήσει τη δύναμη να αλλάξει το διαφαινόμενο πεπρωμένο. Όμως η τύχη θα του παίξει άσχημο παιχνίδι, και η βασίλισσα-μάγισσα Nereis θα τον κοροϊδέψει, με την περηφάνεια του τελικά να οδηγεί στην αναπόφευκτη πτώση του.

Η ιστορία είναι απλή όμως αποτελεσματική, μία διαστημική αρχαία τραγωδία με επικές, φιλοσοφικές και... παραισθησιογόνες προεκτάσεις, επηρρεασμένη έντονα από τον Elric του Michael Moorcock αλλά και τη δουλειά του H.P. Lonecraft. Δυστυχώς, το κείμενο του Michel Delmuth είναι εξόχως πολύπλοκο και ακατανόητο, προσπαθώντας συνεχώς να "ακουστεί" βαρύ και επικό, καταφέρνοντας όμως μόνο να μπερδέψει και να συγχύσει τον αναγνώστη. Πολλές φορές οι προτάσεις δε βγάζουν καν νόημα, μόνο ένα πομπώδες χωρίς λόγο, ανούσιο παραλήρημα. Κι όμως, όλο αυτό το χάος του σεναρίου ταιριάζει απόλυτα με την υπέροχα χαοτική, ψυχεδελική εικονογράφηση του μεγάλου Druillet, την πάντα υπερβολική και αριστουργηματική. Στο συνηθισμένο κορυφαίο επίπεδο όλων των δουλειών του, ο γάλλος "διαστημικός αρχιτέκτονας" - όπως δικαίως τον αποκαλούν - δημιουργεί ένα άναρχο, συμπαντικό όργιο χρωμάτων και σχημάτων, με τις ολοσέλιδες συνθέσεις του να αψηφούν όπως πάντα τις νόρμες και τους κανόνες της 9ης τέχνης.

To συνολικό αποτέλεσμα του Yragaël είναι λοιπόν αρκετά "άνισο", με το σενάριο να κρίνεται ομολογουμένως πολύ αδύναμο, και την κορυφαία εικονογράφηση να έρχεται για να σώσει την κατάσταση. Και φυσικά, με τη βαριά υπογραφή του Druillet, τα καταφέρνει περίφημα.

Pilote #695 (1973)

Katsuya Terada, Keiichi Koike short stories

2 υπέροχες σύντομες ιστορίες από την εξαιρετική ανθολογία The Tipping Point

Το The Tipping Point είναι μία πολύ όμορφη, δίτομη ανθολογία σύντομων ιστοριών που κυκλοφόρησε το 2015 στη Γαλλία, συγκεντρώνοντας μερικούς από τους πιο ταλαντούχους καλλιτέχνες της παγκόσμιας κοινότητας comics. Συνδυάζοντας μεγάλα ονόματα όπως τους Paul Pope, Eddie Campbell και Naoki Urasawa με όχι ιδιαίτερα γνωστούς αλλά πολύ αξιόλογους δημιουργούς όπως οι Frederik Peeters, Katsuya Terada, Boulet και Keiichi Koike μεταξύ άλλων, η συλλογή έχει ως κεντρικό θέμα την αλλαγή, ή το σημείο καμπής όπως είναι και ο τίτλος της. Το αποτέλεσμα φυσικά δεν περιορίζεται από το κοινό θέμα, αντιθέτως υπάρχει μεγάλη ποικιλία τόσο στα θέματα όσο και στα είδη των ιστοριών που παρουσιάζονται. Από κλασικές περιπέτειες, παρωδίες και ρομάντζα μέχρι μυθπλογική και επιστημονική φαντασία, το The Tipping Point προσφέρει υλικό για όλα τα γούστα.

Υπάρχουν πολλές υπέροχες ιστορίες στη συλλογή, όμως επέλεξα να παρουσιάσω αυτές των πολύ καλών Katsuya Terada και Keiichi Koike, επειδή είναι από τις αγαπημένες μου, και επειδή οι δύο αυτοί καλλιτέχνες πιστεύω οτι αξίζουν μεγαλύτερης αναγνώρισης.


Katsuya Terada - Tengu

Keiichi Koike - Fish

Ο 2ος τόμος του The Tipping Point, στον οποίο συγκαταλέγονται και οι 2 ιστορίες μας

Jacques Tardi - Fear of the blue-eyed Sloane

Μία σύντομη ιστορία από το Métal Hurlant #3 (1975)

Ο Jacques Tardi είναι ένας από τους πιο γνωστούς, αγαπητούς και βραβευμένους καλλιτέχνες στην ιστορία των ευρωπαϊκών, και δη παγκόσμιων comics, μία από τις ευτυχείς περιπτώσεις γάλλων δημιουργών που αναγνωρίστηκαν εν ζωή και από το αγγλόφωνο κοινό. Ένας απο τους πιο παραγωγικούς δημιουργούς της Γαλλίας, ο Tardi είναι γνωστός περισσότερο για τα υπέροχα, ατμοσφαιρικά αστυνομικά θρίλερ του, αλλά και τη διάσημη ηρωίδα του Adèle Blanc-Sec, ερευνήτρια παραφυσικών υποθέσεων και - το πιο σημαντικό - μία από τους πρώτους κεντρικούς γυναικείους χαρακτήρες των comics περιπέτειας. Με το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιογραφίας του να αποτελείται από τα προαναφερθέντα αστυνομικά noir και τις περιπέτειες της Adèle, ο καλλιτέχνης καταπιάστηκε και με άλλα είδη, ειδικά στα πρώτα χρόνια της καριέρας του που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του '70. Δεν έχει φιλοτεχνήσει πολλές σύντομες ιστορίες, γι'αυτό και αυτή που παρουσιάζουμε σήμερα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Η 8-σέλιδη ιστορία Fear of the blue-eyed Sloane λοιπόν δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο θρυλικό Métal Hurlant #3 τον Ιούνιο του 1975 με πρωτότυπο τίτλο La crainte du sloane aux yeux bleus, και 2 χρόνια αργότερα ανατυπώθηκε και στα αγγλικά, στο αμερικάνικο ξαδερφάκι του περιοδικού, Heavy Metal.

Είναι μία όμορφη και διδακτική ιστορία που μπλέκει την εποχή της αποικιοκρατίας και των αρχαιολογικών ανακαλύψεων με την επιστημονική φαντασία, με ένα τρόπο που μόνο η 9η τέχνη μπορεί να καταφέρει. Τα συναισθήματα του Tardi προς το ιμπεριαλιστικό παρελθόν της Γαλλίας στα τέλη του 19ου αιώνα είναι εμφανή, και ως γνήσιος καλλιτέχνης υποστηρίζει την πλευρά των αδύναμων ιθαγενών απέναντι στους άπληστους λευκούς "εκπολιτιστές".

Métal Hurlant #3 (Ιούνιος 1975)

NOiSE

Το prequel της αριστουργηματικής 
σειράς του Tsutomu Nihei, BLAME

Το NOiSE (ノイズ Noizu) είναι ένα manga graphic novel που δημιούργησε οTsutomu Nihei ως prequel, δηλαδή ως ιστορία που προηγείται χρονικά της κύριας πλοκής, της 10-τομης, γοτθο-cyberpunk και καρα-cult σειράς του BLAME ! Ως prequel που σέβεται τον εαυτό του, μας προσφέρει πληροφορίες για το origin (καταγωγή) της Megastructure, της αχανούς κατασκευής που συνεχώς επεκτείνεται και αποτελεί το κλειστοφοβικό σκηνικό ολόκληρης της σειράς. Επίσης, μας αποκαλύπτει και μερικά στοιχεία origin της Safeguard και των Silicon creatures, των πανίσχυρων και τρομακτικών cyborgs που αποτελούν μόνιμη απειλή για το ανθρώπινο είδος.

Το NOiSE δημοσιεύθηκε το 2001 στο περιοδικό Afternoon της εταιρείας Kodansha, στο οποίο είχε ξεκινήσει να κυκλοφορεί σε συνέχειες και το BLAME τρία χρόνια νωρίτερα. Αργότερα η Kodansha εξέδοσε το έργο και σε μορφή graphic novel, και η TokyoPop το μετέφρασε και στα αγγλικά. Το βιβλίο περιέχει επίσης και τη σύντομη ιστορία που αποτέλεσε το πρωτότυπο του Blame από το μακρινό 1995.

Η ιστορία μας εκτυλίσσεται αρκετά πριν τα γεγονότα της κύριας υπόθεσης του BLAME, και σίγουρα 3.000 χρόνια πριν, όπως αναφέρεται, όμως δεν έχουμε κάποιο πιο σαφές χρονικό πλαίσιο, κατά τη συνηθισμένη τακτική του Nihei. Και δεν έχει και πολλή σημασία άλλωστε, καθώς ολόκληρο το σύμπαν της σειράς είναι στημένο έτσι ώστε ο χρόνος και ο τόπος να μοιάζουν αναλλοίωτα και άνευ σημασίας. Πρωταγωνίστρια της ιστορίας μας είναι η Susono Musubi, μία αστυνομικός που  ερευνά μία σειρά εξαφανίσεων μικρών παιδιών με το συνεργάτη της. Υπεύθυνη για τις εξαφανίσεις είναι μία σκοτεινή, τρομακτική αίρεση που αποτελείται από παρασιτικές, μηχανικές μορφές ζωής που αργότερα θα γίνουν πιο γνωστές ως ... Silicon creatures. Η υπόθεση παίρνει φρικιαστική τροπή (εννοείται), και η Susono καταλήγει να μάχεται τα πλάσματα του σκότους με όπλο ένα Gravitational Beam Emitter με μορφή ξίφους - το ίδιο άγνωστης προέλευσης laser που είχε και ο Killy στο BLAME.

Η υπόθεση του NOiSE μας προσφέρει μια ματιά του κόσμου προτού το πολύπλοκο δίκτυο μέσω του οποίου λειτουργεί η Megastructure, το Netsphere, "τρελαθεί" και βυθίσει ολόκληρη την τεχνολογικά προηγμένη αυτή κοινωνία στο χάος ! Βλέπουμε πώς ξεκίνησε η καρκινική, ανεξέλεγκτη εξάπλωση της υπερ-κατασκευής, πώς "γεννήθηκε" η Silicon life και πώς εξελίχθηκαν τα όντα της Safeguard στους αδυσώπητους εξολοθρευτές που γνωρίσαμε και δεν αγαπήσαμε στο BLAME.

Το NOiSE ασφαλώς προτείνεται σε όσους έχουν διεισδύσει ήδη στο κατάμαυρο σύμπαν του BLAME (δηλαδή το έχουν διαβάσει), έτσι ώστε να κατανοήσουν καλύτερα τις βασικές μορφές ζωής που κατοικούν στην αχανή Megastructure, αλλά και την ίδια την τερατόμορφη υπερ-κατασκευή. Στέκεται και μόνο του, όντας βεβαίως αρκετά περίπλοκο όπως και η κύρια σειρά, όμως σίγουρα θα το εκτιμήσει καλύτερα κάποιος που γνωρίζει ήδη τη μετέπειτα εξέλιξη όλων των βασικών ομάδων χαρακτήρων. Θεοσκότεινο, τρομακτικό και με ελάχιστους διαλόγους όπως και η "μητρική" σειρά, το NOiSE αποτελεί ένα εξαιρετικό συμπλήρωμα σε όσους δε χόρτασαν τη μουντή, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και τις απάνθρωπες, σαδιστικές τεχνητές μορφές ζωής των 10 τόμων του original αριστουργήματος.

Και φυσικά, όπως είχα αναφέρει και στην παρουσίαση του BLAME, κύριο ατού και αυτού του συμπληρώματος είναι ακριβώς αυτές οι τρομακτικές, μηχανικές μορφές ζωής που καταδυναστεύουν το ανθρώπινο είδος και "μολύνουν" με την ύπαρξή τους ολόκληρο το βιβλίο. Μηχανικά τέρατα for ever !

Ακολουθεί ένα μικρό δείγμα από το one-shot prorotype του BLAME, την πρώτη δουλειά που δημιούργησε ποτέ ο Tsutomu Nihei το 1995. Λογικό είναι το σχεδιαστικό του στυλ να μην έχει κατασταλάξει ακόμη στο σκοτεινό, sketchy και ατμοσφαιρικό ύφος που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε στην αριστουργηματική σειρά του.