Αρκάς σε μεγάλα κέφια

Καταιγισμός εκδόσεων από τον κορυφαίο έλληνα χιουμορίστα !

Ο Αρκάς φυσικά και δε χρειάζεται συστάσεις για τους έλληνες φίλους των comics (και μη), αφού από τις αρχές της δεκαετίας του '80 που εμφανίστηκε στο προσκήνιο δημοσιεύοντας τη θεϊκή σειρά "Ο Κόκκορας" στο περιοδικό βαβέλ έχουν περάσει 3 δεκαετίες και αμέτρητα άλμπουμ, τα οποία έχουν καθιερώσει το όνομά του στη συνείδηση των ελλήνων ως συνώνυμο του έξυπνου και καυστικού χιούμορ. Έχοντας δημιουργήσει πολλές υπερ-επιτυχημένες σειρές (Ο Ισοβίτης, Χαμηλές Πτήσεις, Καστράτο) και πλήθος αγαπημένων χαρακτήρων, τα ράφια των βιβλιοπωλείων είναι συνεχώς γεμάτα από τις παλιές και νέες εκδόσεις του.

Τα τελευταία χρόνια, και με δεδομένη την επιτυχία των πιο πρόσφατων σειρών που κυκλοφορεί τακτικά ο ανεξάντλητος δημιουργός (π.χ Οι Συνομίληκοι, Επικίνδυνα Νερά, Μαλλί με μαλλί), διαφαίνεται από πλευράς του μία διάθεση πειραματισμού και "ανανέωσης" της πλούσιας βιβλιογραφίας του, κάτι που αποδεικνύεται και από τα δύο πρωτότυπα θεατρικά έργα που έχει συγγράψει, τα "Εχθροί εξ Αίματος" και "Βιολογικός Μετανάστης". Και η περίοδος φορμαρίσματος φαίνεται να κρατεί πολύ καλά, μιας και μέσα στο 2015 έχουν κυκλοφορήσει ήδη 5 καινούρια βιβλία του μεγάλου δημιουργού από τις εκδόσεις γράμματα, και μάλιστα με μεγάλη ποικιλία. Εκτός λοιπόν από τα τεύχη των συνεχιζόμενων σειρών του (Μαλλί με μαλλί 2 - Κακές γλώσσες!), υπάρχει επίσης μία παρωδία γνωστών έργων της παγκόσμιας ιστορίας της τέχνης (Λουκρητία η διαχρονική), μία έξυπνη παρωδία ερωτηματολογίων (Λέτε ψέματα στα τεστ;), μία σειρά γελοιογραφιών που σατιρίζουν τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων (Ζευγάρια), καθώς και μία σειρά "κοφτερών" πολιτικών γελοιογραφιών (Θηρία ενήμερα), κάτι στο οποίο δε μας είχε συνηθίσει μέχρι τώρα.

Τα Θηρία έχουν ιδιαίτερη σημασία, αφού σηματοδοτούν την πρόσφατη ενασχόληση του Αρκά με την πολιτική, η οποία απουσίαζε επιδεικτικά από τη μέχρι τώρα θεματολογία του, έχοντας ασχοληθεί ελάχιστα μόνο μαζί της στη φοβερή σειρά "Ο Ισοβίτης". Εν μέσω κρίσης λοιπόν, ο πάντα εύστοχος δημιουργός ξεκίνησε να δημοσιεύει τακτικά γελοιογραφίες της μιας ατάκας που σχολιάζουν την πολιτική επικαιρότητα, "πυροβολώντας" ανελέητα πολιτικούς, παράγοντες και δημοσιογράφους, χωρίς να ξεχνάει ποτέ τα social media (ειδικά το facebook) αλλά και τις άσχημες, ριζωμένες συνήθειες του νεο-έλληνα. Τα φοβερά αυτά one-liners (μία ατάκα) συγκεντρώνει λοιπόν το αλμπουμάκι "Θηρία ενήμερα", με τις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσαν πρόσφατα στο διαδίκτυο να αποτελεί απόδειξη για την ευστοχία και την αποτελεσματικότητά τους.

ΘΗΡΙΑ ΕΝΗΜΕΡΑ

Σε τι διαφέρει η κυβέρνηση από το οργανωμένο έγκλημα; Γιατί στην Ελλάδα νιώθεις σαν ταμπόν; Τι θα έλεγε το ποντίκι του υπολογιστή σ ένα κανονικό ποντίκι; Αυτές κι άλλες πολλές παράδοξες ερωτήσεις αναλαμβάνει να απαντήσει ο Αρκάς σ αυτό το μικρό αλμπουμάκι. Μια σειρά από σχόλια υψηλού χιούμορ για την πολιτική, την οικονομία και την κρίση. Μια ευφυής κοφτερή σάτιρα στα μέσα μαζικής επικοινωνίας, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στους μέσα σε όλα Έλληνες. Γιατί, μπορεί η κρίση να μας έχει κάνει θηρία, αλλά τουλάχιστον είμαστε ΘΗΡΙΑ ΕΝΗΜΕΡΑ.

Λουκρητία η διαχρονική

Ξέρουμε όλοι τη Λουκρητία, την ανέραστη και οργισμένη γάτα που ξεσπάει την οργή της στον αθώο, ευνουχισμένο συγκάτοικό της, τον Καστράτο. Και την ξέρουμε βέβαια μέσα απ’ τα σκίτσα του Αρκά. Όμως πώς θα χάραζε ένας πρωτόγονος τη μορφή τη Λουκρητίας μέσα στο παλαιολιθικό σπήλαιό του; Πώς θα τη σμίλευε στο μάρμαρο ένας γλυπτής της κλασικής αρχαιότητας; Πώς θα την απέδιδε ένας αναγεννησιακός μετρ; Πώς θα την ζωγράφιζε ο Πικάσο, ο Νταλί ή ο Άντι Γουόρχολ; Αυτά μας αποκαλύπτει , με πολύ χιούμορ και εξαιρετική εικαστική μαεστρία, ο Αρκάς σ’ αυτό το άλμπουμ. Πρόκειται για ένα απολαυστικό ταξίδι στην Ιστορία της Τέχνης με οδηγό την πιο φωτογενή γάτα: τη διαχρονική ΛΟΥΚΡΗΤΙΑ.

Μαλλί με μαλλί 2 - Κακές γλώσσες!

ΚΑΚΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ!... Ο Θεός να σε φυλάει απ’ αυτές! Όμως τι να κάνει κι ο Θεός, όταν κάποιες έχουν ανάγει το κουτσομπολιό σε άθλημα και την κακογλωσσιά σε επιστήμη; Λαμπρό παράδειγμα η κυρία Μαρίκα. Καθηγήτρια του κουτσομπολιού, φυσιογνωμία της κακογλωσσιάς, εξπέρ στην φαρμακερή ατάκα! Τα θανατηφόρα της σχόλια, ενώ χτενίζεται ή πίνει τον καφέ της στο κομμωτήριο, είναι επικά! Και η Στέλλα, η κομμώτρια, προσπαθεί με ευγένεια και διακριτικότητα να διατηρήσει την ψυχραιμία της, η οποία δοκιμάζεται, όχι μόνο από την κυρία Μαρίκα, αλλά κι από άλλες πελάτισσες.

Λέτε ψέματα στα τεστ;

Σας αρέσουν τα τεστ προσωπικότητας; Απαντήστε με ένα "ναι" ή μ΄ένα "όχι". Αν όμως δεν μπορείτε να πείτε την αλήθεια, δεν πειράζει. Σ΄αυτό το βιβλιαράκι, ο Αρκάς θα σας δείξει έναν ξεκαρδιστικό τρόπο να μην είστε ειλικρινείς. Περισσότερες από σαράντα εναλλακτικές παραλλαγές ευφυούς χιούμορ, για να μπορείτε να "λέτε ψέματα στα τεστ".

Ζευγάρια

Ζευγάρια! Ζευγάρια παντρεμένα, ζευγάρια ελεύθερα, ζευγάρια νεαρά, ζευγάρια ώριμα, ζευγάρια ανώριμα! Όλων των ειδών τα ζευγάρια έχουν κάτι κοινό: αποτελούνται από δύο. Κι αυτοί οι δύο πρέπει να ταιριάζουν σαν ένα ζευγάρι κάλτσες, γιατί αλλιώς αρχίζουν τα προβλήματα. Προβλήματα όμως, που αν τα δεις απ’ την αστεία τους πλευρά, γίνονται πηγή άφθονου γέλιου.

Makoto Aida - Jumble of 100 Flowers

Η εκπληκτική όσο και τεράστια τοιχογραφία ενός ανατρεπτικού όσο και τεράστιου καλλιτέχνη

...
Ο Makoto Aida (γεννημένος το 1965) είναι ένας εξαιρετικός ιάπωνας εικαστικός καλλιτέχνης, θεωρούμενος από τους κριτικούς τέχνης όχι μόνο ως ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους καλλιτέχνες της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου, αλλά επίσης και ως ιδιοφυία. Μάλιστα, η τελευταία του ατομική έκθεση στο Mori Art Museum στο Tokyo (2013) είχε τον γλαφυρό τίτλο "Συγνώμη που είμαι ιδιοφυία" (στα αγγλικά το έκαναν Monument for Nothing). Αποφοιτώντας στις αρχές της δεκαετίας του '90 από τη Σχολή Καλών Τεχνών της ιαπωνικής πρωτεύουσας, ο Aida άρχισε να φτιάχνει τη φήμη του δημιουργώντας πίνακες ζωγραφικής, installations, ακόμα και manga (την αντι-αμερικάνικη φάρσα Mutant Hanako) ! Tο πρώτο του έργο που έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και του χάρισε για πρώτη φορά τον (τιμητικό για τους καλλιτέχνες) τίτλο του εκκεντρικού ήταν το A Picture of an Air Raid on New York City (1996), το οποίο παρουσιάζει αυτό ακριβώς που περιγράφει ο τίτλος του. Ακολούθησαν αμέτρητες συμμετοχές σε εκθέσεις σε όλο τον κόσμο, με το όνομα του Aida να καθιερώνεται ανάμεσα στους πιο ανατρεπτικούς σύγχρονους καλλιτέχνες παγκοσμίως.

Με διαστάσεις μόλις... 17.5m x 2m, το Jumble of 100 Flowers είναι το μεγαλύτερο σε μέγεθος έργο που έχει δημιουργήσει ποτέ ο εκκεντρικός καλλιτέχνης, απαιτώντας περισσότερο από δύο χρόνια για να ολοκληρωθεί (οκ, ταυτόχρονα ασχολιόταν και με άλλα projects). Η ποσότητα της εντυπωσιακά λεπτομερούς δουλειάς που ο Aida έχει επενδύσει στο έργο του να γίνεται αμέσως εμφανής στα κοντινά πλάνα που παραθέτω παρακάτω. Η τεράστια τοιχογραφία με τις manga και pop art επιρροές ολοκληρώθηκε το 2012 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το Νοέμβριο του ίδιου έτους στη γκαλερί Mizuma Art Gallery του Tokyo, για να γίνει αμέσως αντικείμενο θαυμασμού και λατρείας από κοινό και κριτικούς.

Το concept είναι το εξής: Τα γυμνά νεαρά κορίτσια του πίνακα είναι ανδροειδή που τρέχουν προς το μέρος του θεατή, μερικά κουβαλώντας κάτι τεράστιες κάμπιες. Καλά ως εδώ ? Καλά (λέμε τώρα). Έλα όμως που ο θεατής είναι ο παίκτης ενός video game τύπου shoot'em up (π.χ Doom) και πυροβολεί τα κορίτσια με τους στόχους του ελεύθερου σκοπευτή που φαίνονται διάσπαρτοι στον πίνακα ! Και όταν τα χτυπήσει... από μέσα τους ξεχύνονται φράουλες, λουλουδάκια, αστεράκια και καραμέλες, καθιστώντας τις γυμνές κορασίδες με τα μοβ μαλλιά τις πιο περίεργες και χαρούμενες ανθρώπινες πινιάτες που είδα ποτέ !!!

Πάμε πρώτα ένα γενικό πλάνο, για να γίνει αντιληπτό για τί μεγέθη μιλάμε ...

...
Και μετά πάμε τρελό ζούμ, για να γίνει αντιληπτό για τί επίπεδο λεπτομέρειας μιλάμε (γιατί στο 2d-domain μιλάμε πάντα με ντοκουμέντα). Είναι πραγματικά απίστευτο, αλλά ο καταραμένος ο τύπος έχει ζωγραφίσει ακόμα και το φως που αντανακλάται πάνω σε κάθε τρυπίτσα της κάθε φράουλας, δίνοντάς τους, όπως και σε όλα τα υπόλοιπα αντικείμενα που ξεχύνονται μέσα από τα κορίτσια-πινιάτες μία υπέροχη γυαλιστερή όψη.

...

Οκ, ξεζουμάρουμε τώρα λίγο, για πιο γενικά πλάνα

...

Πραγματικά απίστευτο !!!

Να και ο δικαιολογημένα υπερήφανος καλλιτέχνης.

The (True!) History of Art

Στα "παρασκήνια" μερικών από τους πιο γνωστούς πίνακες της παγκόσμιας τέχνης

...

Στο πολύ καλοφτιαγμένο και διασκεδαστικό βιβλιαράκι The (True!) History of Art που εκδόθηκε το 2013 από την πολύ ποιοτική στις επιλογές της και ανερχόμενη αγγλική εταιρεία Self Made Hero, οι γάλλοι καλλιτέχνες Sylvain Coissard και Alexis Lemoine (πρώτη φορά τους ακούω) ρίχνουν άπλετο φως σε μερικά από τα μεγαλύτερα μυστήρια στην ιστορία της τέχνης. Ή... ίσως και όχι !

Βασιζόμενοι στην (πολύ καλή στ'αλήθεια) ιδέα του φίλου τους, Laurent P., οι δύο γάλλοι πήραν μερικά από τα διασημότερα έργα της δυτικής ζωγραφικής και τους άλλαξαν τα φώτα ! Ο συγγραφέας Sylvain Coissard σκαρφίστηκε μία μικρή ιστοριούλα για το τί ακριβώς συνέβη στους πρωταγωνιστές των έργων λίγο πρίν την απαθανάτισή τους, και ο εικονογράφος Alexis Lemoine ανέλαβε τη δύσκολη δουλειά της αντιγραφής του στύλ του κάθε καλλιτέχνη. Το αποτέλεσμα είναι 22 χιουμοριστικά comic strips των τριών panels, με το τελευταίο να είναι ο διάσημος πίνακας αυτούσιος, και τα δύο πρώτα να αποτελούν την υπόθεση/πρόταση των δημιουργών για το τί προηγήθηκε.

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί φωνάζει ο ήρωας του Edvard Munch στην Κραυγή (εξώφυλλο)? Ή γιατί το Δωμάτιο στην Arles του Vincent van Gogh είναι τόσο τακτοποιημένο ? Τί συνέβη πρίν την πολύβουη μάζωξη του Renoir, γιατί η Maja του Goya είναι μία ντυμένη και μία γυμνή, και πώς στ'αλήθεια ανακαλύφθηκε ο κυβισμός ? Αυτά, και άλλα πολλά στην όμορφη και γεμάτη αγάπη για την τέχνη παρωδία των δύο... τσαχπίνηδων ψευδο-ιστορικών !

(Διαβάστε ένα εξαιρετικό και "κανονικό" αφιέρωμα στην Ιστορία της Ζωγραφικής από το φιλικό blog Κουνελοχώρα - part 1 - part 2 - προσεχώς και το 3).

Vincent van Gogh - Bedroom in Arles (1889)

Domenico Ghirlandaio - An old man and his grandson (1490)

Francisco de Goya - The clothed Maja (1800), The nude Maja (1803)

Auguste Renoir - Luncheon of the Boating Party (1881)

Juan Gris - Man in the Cafe (1912, λεπτομέρεια)

Piero della Francesca - Federico III da Montefeltro (1466)

Paul Delaroche - Napoleon I at Fontainebleau on 31st March 1814 (1840)

Giuseppe Arcimboldo - Water (1566)

Les Fantômes du Louvre

Ο Enki Bilal βλέπει Φαντάσματα στο Μουσείο του Λούβρου

Ο Enki Bilal είναι ένας εξαιρετικός γαλλο-γιουγκοσλάβος κομίστας, με αρκετές κορυφαίες δουλειές στο ενεργητικό του (The Nikopol Trilogy, The Hatzfeld Quadrilogie, The Hunting Party κ.α), και αναλόγως αρκετά βραβεία. Έχοντας αναπτύξει ένα υπέροχο και αμέσως αναγνωρίσιμο εικονογραφικό στύλ στην πορεία της καριέρας του, δεν έχει σταματήσει ποτέ να πειραματίζεται με το ύφος και τα υλικά του - ιδιαίτερα όταν έχει να αντιμετωπίσει μία πρόκληση του επιπέδου του.

Αυτή η πρόκληση λοιπόν ήρθε από ένα μουσείο - μία ομολογουμένως αναπάντεχη πηγή, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε την όχι και τόσο υψηλή εκτίμηση που έτρεφαν για τα comics oι κύκλοι της "παραδοσιακής" τέχνης μέχρι πρίν από μερικά χρόνια. Και μάλιστα το μουσείο ήταν το πιο διάσημο και επιφανές μουσείο του κόσμου - το Λούβρο ! Μία ακόμη ιδιαίτερα ευχάριστη όσο και τρανταχτή περίπτωση αναγνώρισης των comics ως τέχνη !

Στα πλαίσια της συνεργασίας του λοιπόν με το Λούβρο, ο Bilal φωτογράφισε περίπου 400 από τα γνωστότερα εκθέματα του μουσείου, καθώς και μερικούς από τους υπέροχους εσωτερικούς του χώρους, και έπειτα ζωγράφισε πάνω στις τυπωμένες φωτογραφίες με ακρυλικά και παστέλ χρώματα. Παρασύροντάς μας σε ένα ταξίδι που διανύει 4.000 χρόνια ανθρώπινης δημιουργίας, το concept του καλλιτέχνη ήταν να αποτυπώσει τα φαντάσματα που στοιχειώνουν μερικά από τα διασημότερα έργα της παγκόσμιας τέχνης, φτιάχνοντας έτσι μια όμορφη αλληγορία που υποδηλώνει οτι τα έργα τέχνης έχουν μια δική τους ζωή, και οτι η τέχνη είναι αθάνατη.

Τα έργα του Bilal εκτέθηκαν με πολύ μεγάλη επιτυχία μέσα στο Μουσείο του Λούβρου, στην αίθουσα που βρίσκεται ακριβώς πίσω από τη Νίκη της Σαμοθράκης, από τις 20 Δεκεμβρίου 2012 έως τις 18 Μαρτίου 2013. Οι συνολικά 22 εικονογραφήσεις κυκλοφόρησαν και σε ένα artbook (Futuropolis / Louvre Éditions 2012) το οποίο περιλαμβάνει και το όνομα του κάθε φαντάσματος, την προσωπική του ιστορία και τον τρόπο με τον οποίο συνδέεται με το έργο τέχνης που στοιχειώνει.

Τα φαντάσματα του Λούβρου έχουν επιλέξει να καταλάβουν μερικά από τα γνωστότερα εκθέματα του μουσείου (εεε, δε θα έμπαιναν και όπου να'ναι), όπως το περίφημο άγαλμα της Νίκης της Σαμοθράκης, τη Mona Lisa, τη στήλη του Hammurabi, ένα από τα τεράστια αγάλματα ανθρώπων-ταύρων της Μεσοποταμίας, καθώς και πίνακες του Eugene Delacroix και του Albrecht Dürer. Στους νεκρούς καταληψίες συμπεριλαμβάνονται ρωμαίοι λεγεωνάριοι, γερμανοί αξιωματικοί, ζωγράφοι, γλύπτες και μοντέλα καλλιτεχνών, οι οποίοι όσο ζούσαν είχαν κάποια σχέση με τους δημιουργούς των αυθεντικών έργων. Οι ιστορίες τους εμπεριέχουν αρκετά αληθινά ιστορικά στοιχεία, αλλά και επίσης αρκετή μυθοπλασία.

Η συνεργασία του Enki Bilal με το Λούβρο είναι η πιο πρόσφατη μίας σειράς "ανοιγμάτων" που έχει επιχειρήσει το διάσημο μουσείο προς το χώρο των comics, και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία. Με το πολύ ενδιαφέρον αυτό θέμα θα ασχοληθεί το παρόν blog σε μελλοντική ανάρτηση.