Κομιξοσυνάντηση στο TILT 15/2

Το πολυαγαπημένο TILT συμμετέχει σε μία όμορφη δράση με θέμα το βιβλίο

Το TILT (Ασκληπιού 37) είναι το αγαπημένο μου κομιξάδικο. Με ένα ισχυρό cult status, και φημισμένο για τα διάφορα events που διοργανώνει κατά καιρούς με καλεσμένους διάσημους δημιουργούς comics, αυτή τη φορά είπε να συμμετάσχει σε μία εκδήλωση κάπως ... διαφορετική ! Συγκεκριμένα, θα συμμετάσχει σε ένα θεματικό περίπατο στο κέντρο της Αθήνας με επίκεντρο το βιβλίο, που οργανώνει η ομάδα εθελοντών πολιτών atenistas το Σάββατο 15 Φεβρουαρίου, ώρα 11.00-16.00.

Δείτε μία αναλυτική περιγραφή της δράσης στο site των atenistas

Καθ'όλη τη διάρκεια του OWA κομίστες θα σκιτσογραφούν και θα υπογραφουν δημιουργίες τους : Βάλια Καπάδαη, Ευγενία Κουμάκη, Αυγή Κανάκη, Ελεάννα Μαυροφρύδη ! Όμως ... το σημαντικότερο από όλα, επί της υποδοχής στο Tilt καθ'όλη της διάρκεια της εκδήλωσης θα είμαι εγώ ! (πώς έκατσε αυτό ? απλώς είμαι μέλος της ομάδας που διοργανώνει το όλο event, και φυσικά σπουδαία προσωπικότητα στο χώρο των ελληνικών comics).

Το σημείο εκκίνησης είναι Βουλής 4, στο Σύνταγμα (Εκδόσεις Ίκαρος) - ώρα 11.00

Εκεί ο κόσμος θα μπορεί να προμηθευτεί το χάρτη με όλα τα σημεία της εκδήλωσης, καθώς και ένα αυτοκόλλητο που θα του επιτρέπει να εκμεταλλευτεί τις προσφορές που θα έχουν ειδικά την ημέρα εκείνη διάφορα βιβλιοπωλεία.

Ωραία θα είναι ! Όποιος ψήνεται, ας περάσει μία βόλτα, και δεν εννοώ μόνο στο Tilt. Αν κάποιος έρθει και στο Tilt βεβαίως, θα χαρώ πολύ να τα πούμε !

... και η αφίσα της εκδήλωσης

UPDATE !
Φωτογραφίες από την εκδήλωση των atenistas / TILT - 15 Φεβρουαρίου 2014

Η Βάλια Καπάδαη και η Ελεάννα Μαυροφρύδη σχεδιάζουν, με έναν ενοχλητικό, αγνώστων στοιχείων τύπο να καταλαμβάνει χώρο στο τραπέζι των καλλιτεχνών. Ουστ ρεζίλη !

François Schuiten - Shells

Μία πειραματική σύντομη sci-fi ιστορία

Ο εξαιρετικός βέλγος εικονογράφος François Schuiten είναι γνωστός στους φίλους της 9ης τέχνης ως ο αρχιτέκτονας των comics. Προερχόμενος από οικογένεια αρχιτεκτόνων και γεννημένος στις Βρυξέλλες, μία πόλη που χρησιμοποιείται ως παράδειγμα μη λειτουργικής αρχιτεκτονικής, ο μεγάλος αυτός δημιουργός σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του εξύψωσε την αγαπημένη του τέχνη σε ύψη που μόνο οι ουρανοξύστες μπορούν να φτάσουν.

Πρίν από όλα αυτά όμως, και ιδιαίτερα πρίν την κυκλοφορία του πρώτου τόμου της μνημειώδους του σειράς Les Cités Obscures (The Obscure Cities), o Schuiten μόλις ξεκινούσε τη μεγάλη καριέρα του στα comics με μία σύντομη, 8-σέλιδη ιστορία που στην πρωτότυπη, γαλλική έκδοσή της δεν είχε τίτλο, και απέκτησε τον τίτλο Shells στη μετέπειτα αγγλική της μετάφραση. Σε σενάριο του αδελφού του καλλιτέχνη, Luc, η ιστορία δημοσιεύθηκε στο πρωτοπόρο γαλλικό περιοδικό comics Métal Hurlant to 1977, όταν ο François ήταν μόλις 21 χρονών, και πολύ σύντομα μεταπήδησε και στο αμερικάνικο ξαδερφάκι του, το περιοδικό Heavy Metal.

Χωρίς να εκδηλώνει τη μεγάλη αγάπη του δημιουργού για την αρχιτεκτονική, αλλά φανερώνοντας μία παιχνιδιάρικη, πειραματική εικονογραφική διάθεση, η ιστοριούλα συμπεριελήφθη το 1980 στην υπέροχη συλλογή σύντομων ιστοριών των δύο αφελφιών με τίτλο Carapaces. Ένα αστέρι του κόσμου των comics είχε γεννηθεί !

BADASS children heroes

ή... κακόκωλοι παιδικοί ήρωες !

Τί θα γινόταν αν οι ήρωες των παιδικών μας χρόνων, χαρακτήρες από παιδικές σειρές της τηλεόρασης, από comics, videogames και την pop κουλτούρα γενικότερα, που μας συντρόφευσαν και με τους οποίους μεγαλώσαμε μαζί, δεν ήταν τόσο αθώοι και καλοί (και βαρετοί) όσο φαίνονται ? Το μυστήριο αποφάσισε να διαλευκάνει η γαλλίδα γραφίστρια και εικονογράφος Sylvain Sarrailh, πιο γνωστή στο internet με το nickname Tohad, η οποία φιλοτέχνησε αρκετούς από τους πολυαγαπημένους ήρωες εκατομμυρίων παιδιών ανά τον κόσμο σε "σκληρές", τσαμπουκαλίδικες πόζες με αρκετή δόση από pop art.

Τα στρουμφάκια είναι στρατός, η Αλίκη μπεκρού και χασικλού σε μία πολύ "ιδιαίτερη" χώρα των θαυμάτων, ο αστυνόμος Σαϊνης φονικό ρομπότ αλά doctor Octopus, η Barbie έχει ζηλέψει την Uma Thurman από το Kill Bill και ο θείος Scrooge με τα ανιψάκια του ληστεύουν τράπεζες. Επίσης έχουμε τον Tintin αναρχικό τρομοκράτη, το Winnie αρκούδα grizzly, το Shrek zombie και πολλούς άλλους, σε αυτή την όμορφη και πολύχρωμη παρέλαση κακόκωλων (η ακριβής μετάφραση του badass) ηρώων της παιδικής μας ηλικίας.

Dororo

Ένα ταξίδι προς την ολοκλήρωση

Το Dororo του θεού των manga Osamu Tezuka (1928-1989) είναι η ιστορία του περιπετειώδους, στρωμένου με μάχες και απόκοσμα τέρατα ταξιδιού ενός νεαρού άντρα και ενός παιδιού προς τη σωματική και ψυχική τους ολοκλήρωση. Dororo είναι παράφραση παιδικών φίλων του Tezuka της λέξης dorobou, που στα ιαπωνικά σημαίνει κλέφτης, και έτσι ο μεγάλος mangaka χρησιμοποίησε αυτή την όμορφη παιδική ανάμνηση ως τίτλο.

Δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Weekly Shōnen Sunday την περίοδο 1967-1968, όντας μία από τις πρώτες "μη παιδικές" ή "ενήλικες" δουλειές του θρυλικού ιάπωνα δημιουργού, ο οποίος μέχρι τότε ήταν περισσότερο γνωστός για τις περιπετειώδεις του σειρές που απευθύνονταν κυρίως σε νεαρές ηλικίες, όπως το Astro Boy και το Princess Knight. Με την ολοκλήρωση των συνεχειών, κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία συλλεγμένο σε 4 τόμους (tankobon). Μόλις το 2008 (!), μεταφράστηκε και στα αγγλικά, σε μία 3-τομη έκδοση της εταιρείας Vertical, που ακολουθήθηκε από μία omnibus (συγκεντρωτική), κτηνώδη έκδοση 844 σελίδων το 2012. Η ιστορία μεταφέρθηκε και στη μικρή οθόνη, σε 26 anime επεισόδια που προβλήθηκαν στην ιαπωνική τηλέοραση το 1969 με μεγάλη επιτυχία. Το 2007 μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη σε ταινία live action (δηλαδή όχι animation, αλλά με ηθοποιούς), όμως δε θέλω να το συζητήσω περισσότερο...

Ο Dororo λοιπόν είναι ένα μικρό ορφανό αγόρι που συναντάει τον Hyakkimaru (μεταφράζεται ως "Μικρό Τέρας"), έναν περιπλανώμενο νεαρό άντρα με άριστες πολεμικές ικανότητες, και οι δυο τους συγκροτούν ένα αταίριαστο δίδυμο που μπλέκει συνέχεια σε επικίνδυνες περιπέτειες.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ
(περιέχει spoilers)

Ο Dororo και ο Hyakkimaru πέρασαν και οι δύο πολύ άσχημη παιδική ηλικία (ο Dororo ακόμη την περνάει), αν και με αρκετά διαφορετικό τρόπο. Ο πατέρας του μικρού κλέφτη ήταν ένας διαβόητος λήσταρχος, και έτσι η οικογένεια βρισκόταν διαρκώς κυνηγημένη, ζώντας από το πενιχρό εισόδημα που κέρδιζε ζητιανεύοντας. Όταν η κεφαλή της οικογένειας θα σκοτωθεί τελικά από τις αρχές, η ζωή του Dororo και της μητέρας του θα γίνει ακόμα πιο δύσκολη, μέχρι τη στιγμή που και εκείνη θα υποκύψει στις κακουχίες, και θα αφήσει το μικρό παιδί ολομόναχο. Και αν αυτή η ιστορία ακούγεται ζόρικη, η αντίστοιχη του Hyakkimaru είναι απλά σπαρακτική.

Γιος ενός πλούσιου και άπληστου άρχοντα, ο νεογέννητος Hyakkimaru προσφέρεται ως θυσία σε 48 δαίμονες, με αντάλλαγμα την οικονομική και στρατιωτική κυριαρχία του πατέρα του στην ευρύτερη περιοχή. Κάθε δαίμονας παίρνει από ένα όργανο του βρέφους, το οποίο έπειτα αφήνεται να πεθάνει. Χωρίς χέρια, πόδια, μάτια, μύτη και αρκετά εσωτερικά όργανα, το παιδί κατά θαυματουργό τρόπο θα επιζήσει, και θα ανακαλυφθεί από έναν ερημίτη γιατρό. Ο γιατρός θα πραγματοποιήσει πλήθος χειρουργικών επεμβάσεων πάνω του, προσθέτοντάς του τεχνητά μέλη, έτσι ώστε να μπορεί να ζήσει σαν κανονικός άνθρωπος. Και μάλιστα, μέσα στα τεχνητά μέλη κρύβει ένα μικρό οπλοστάσιο, έτσι ώστε ο προστατευόμενός του να μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Λόγω της "σχέσης" του όμως με τις δαιμονικές δυνάμεις, ο Hyakkimaru προσελκύει κάθε λογής πνεύματα και στοιχειά, προκαλώντας άθελά του προβλήματα στο σωτήρα του. Έτσι, αποφασίζει να φύγει. Κάποια στιγμή, μία απόκοσμη φωνή θα του αποκαλύψει οτι ο μόνος τρόπος να ξανακερδίσει τα χαμένα μέλη του σώματός του είναι να σκοτώσει τους 48 δαίμονες που τα έχουν. Θα βάλει λοιπόν σκοπό της ζωής του να βρεί και να σκοτώσει όλους τους δαίμονες, και να ξαναγίνει ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος.

Ο Dororo και ο Hyakkimaru λοιπόν περιπλανιώνται από τόπο σε τόπο, με τον δεύτερο να αναζητά τους δαίμονες που θα του δώσουν πίσω ό,τι του στέρησαν, και τον πρώτο να ψάχνει μια καλή ευκαιρία να κλέψει το σπαθί που κρύβει ο φίλος του μέσα στο τεχνητό χέρι του. ...

Η αναζήτηση και αναμέτρηση με τον κάθε δαίμονα είναι σαν αυτοτελές επεισόδιο της σειράς, που ξεκινάει με την άφιξη των δύο ηρώων στο μέρος που λυμαίνεται το τέρας, συνεχίζεται με την αποκάλυψή του (καθώς συνηθίζουν να κρύβονται πίσω από ανθρώπινες μορφές) και, μετά από μία ... τερατώδη μάχη, τελειώνει με την ανάκτηση ενός από τα χαμένα μέλη του σώματος του Hyakkimaru. Η γενική υπόθεση εξελίσσεται με αργούς ρυθμούς, χωρίς όμως να λείπουν οι ανατροπές, μερικές από τις οποίες μάλιστα είναι πολύ... ανατρεπτικές. Το εικονογραφικό στύλ είναι στο παραδοσιακό, καρτουνίστικο ύφος του μεγάλου δημιουργού το οποίο, ενώ φαντάζει απλοϊκό, είναι άκρως αποτελεσματικό και εξυπηρετεί τέλεια την ιστορία.

Τα τέρατα είναι σχεδιασμένα πολύ όμορφα και με μεγάλη ποικιλία, με έμπνευση που πηγάζει κατ'ευθείαν από τους μύθους της Άπω Ανατολής. Ο Shigeru Mizuki, ο δεύτερος πιο γνωστός mangaka της εποχής μετά τον Tezuka, μέσα από την εξαιρετική σειρά του KITARO (1959) έκανε ξανά δημοφιλή τα yōkai, τα μυθικά τερατόμορφα πνεύματα και στοιχειά της ιαπωνικής παράδοσης που εμφανίζονται και στο Dororo. Μάλιστα, ο Tezuka κάνει μία χιουμοριστική αναφορά στον εκλεκτό συνάδελφό του, ανάμεσα στις διάσπαρτες έξυπνες ατάκες που υποδηλώνουν οτι οι ήρωές του έχουν συνείδηση πως βρίσκονται μέσα σε manga, και οτι κάποιος τους ζωγραφίζει.

Συνολικά, το Dororo ίσως να μην είναι ένα από τα μεγάλα αριστουργήματα του τεράστιου δημιουργού του, είναι όμως μία πολύ διασκεδαστική σειρά που διαβάζεται με αμείωτο ενδιαφέρον. Το ταξίδι των δύο ηρώων προς τη σωματική τους ολοκλήρωση συμβολίζει το εσωτερικό ταξίδι όλων των ανθρώπων προς την πνευματική και ψυχική τους ολοκλήρωση, αφού, όπως αναφέρεται και σαν υπότιτλος στο όμορφο εξώφυλλο, "Κανένας δε γεννιέται ολοκληρωμένος".