Shaun Tan - Metropolis

Μία υπέροχη πανοραμική εικονογράφηση από τον εξαιρετικό Shaun Tan

...
Ο Shaun Tan είναι ένας φανταστικός πολυ-καλλιτέχνης που έχει ασχοληθεί με διάφορα πεδία του κόσμου των τεχνών, πάντα διαπρέποντας και πάντα χαρίζοντάς μας κάτι το ξεχωριστό από το πλουσιότατο απόθεμα ταλέντου και φαντασίας που διαθέτει. Έχοντας γίνει γνωστός από τις αρχές του 2000 με τα εξαιρετικά παιδικά του βιβλία, έπειτα πέρασε στο χώρο των comics, μετέπειτα στο animation, συνεχίζοντας καθ'όλη τη διάρκεια της καριέρας του να παραδίδει μερικές απίστευτες εικονογραφήσεις. Μία από αυτές είναι και το πανόραμα Metropolis που ζωγράφισε για την υπέροχη σειρά Pictura.

Shaun Tan - Metropolis

Στο Metropolis ο Tan εμπνέεται από τις σύγχρονες μεγαλουπόλεις και τον αστικό τρόπο ζωής, περιγράφοντάς μας την πορεία εξέλιξης που ακολουθεί μία τέτοια τερατώδης πόλη. Σε ένα τοπίο διάσπαρτο με τα χαρακτηριστικά, ιδιόμορφα πλάσματα του ταλαντούχου καλλιτέχνη, η βιομηχανία γεννιέται από ένα αυγό, με διάφορα φυτά και ζώα να την παρακολουθούν. Καθώς μεγαλώνει, το σίδερο και το ατσάλι κυριαρχούν, οι πόλεις περπατούν και οι ουρανοξύστες καπνίζουν, μέχρι που όλο το τοπίο να καλυφθεί από την αχανή, παντοδύναμη Metropolis που καταβροχθίζει τα πάντα στο πέρασμά της.

δείτε τις υπόλοιπες αναρτήσεις του 2D-Domain για τον Shaun Tan

Η Pictura είναι μία σειρά ασπρόμαυρων πανοραμικών εικονογραφήσεων που κυκλοφορούν σε μορφή μίνι artbook, διπλωμένες 8 φορές (πάνω εικόνα). Οι υπέροχες εικόνες είναι ασπρόμαυρες για να προτρέπουν τους αγοραστές ηλικίας 9-90 χρονών να τις χρωματίσουν οι ίδιοι.

Να και μερικά άλλα υπέροχα πανοράματα της σειράς της Pictura

Anne Yvonne Gilbert - Knights

John Howe - Draconis

Niroot Puttapipat - Faeries

Édika - Interférence (Αλληλεπίδραση)

Μία πανέξυπνη, πειραματική σύντομη ιστορία από τον τρομοκράτη του παράλογου χιούμορ

...

Ο Édika (με κανονικό όνομα Édouard Karali) είναι ένας γαλλο-αιγύπτιος κομίστας που έγινε γνωστός για το εξωφρενικό, εξωπραγματικό, εξωγήινο χιούμορ του, τα θεότρελα, σουρρεαλιστικά σενάρια που δεν ξέρεις ποτέ πού θα καταλήξουν, τα υπερτροφικά σε σημείο αηδίας γυναικεία στήθη, τις σπαρταριστές, ευφάνταστες και απρόσμενες ατάκες και τον ανίερο, βέβηλο και ασεβή χαρακτήρα των ιστοριών του. Μέσω του μυθικού, θεοπάλαβου γαλλικού περιοδικού Fluide Glacial που ίδρυσε το 1975 ο θρύλος των γαλλικών χιουμοριστικών comics Gotlib (Marcel Gotlieb), και στην Ελλάδα μέσω των επίσης θρυλικών βαβέλ και ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ, ο Édika μας χάρισε μερικές από τις πιο αστείες, σουρρεαλιστικές, τραγελαφικές και αξέχαστες στιγμές που έχουν αποτυπωθεί ποτέ σε σελίδες comics.

Δείτε άλλες 3 εξαιρετικές μικρές ιστορίες του Édika (στα ελληνικά)

Η 9-σέλιδη ιστορία Αλληλεπίδραση πρωτοδημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 1981 στο επιδραστικότατο όπως είπαμε Fluide Glacial #64 με τίτλο Interférence (που κανονικά στα ελληνικά μεταφράζεται ως παρέμβαση, παρεμβολή, αλλά δεν πάθαμε και τίποτα). Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το 2007 από το ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ, στην εξαιρετική συλλογή ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ best of.

Η ιστορία είναι μία από τις "οικογενειακές" του τρομερού κομίστα, και ξεκινάει αρκετά φυσιολογικά για τα γνωστά του, ό,τι να'ναι πρότυπα. Ενώ ένας οικογενειάρχης έχει μείνει μόνος του το βράδυ στην τηλεόραση, ελπίζοντας να πετύχει ένα καλό, ερωτικό διανοουμενέ φίλμ (αυτός τα λέει), μία γυμνή εξωγήινη εμφανίζεται μέσα από μία άσπρη φούσκα στο σαλόνι του και αρχίζουν να λένε κάτι περίεργα. Όλα καλά και απολύτως φυσιολογικά ως εδώ (για Édika πάντα). Στην 4η από τις 9 σελίδες όμως, αρχίζει να του λέει κάτι πολύ, ΠΟΛΥ περίεργα, και από την 5η και μετά... γίνεται απλά πανηγύρι, μακελειό, πλημμύρα, κατακλυσμός και δεν ξέρω τί άλλο να πω, ακόμα και για τα δεδομένα του θεότρελου, απίστευτου γαλλο-αιγύπτιου καλλιτέχνη.

Για να μη spoiler-ιάσω περισσότερο, διαβάστε την ιστορία και συνεχίζουμε μετά...

Ε ? Εεεεεε ? Ποιός άλλος έμεινε μαλάκας, εκτός από εμένα ?

Στην 4η σελίδα λοιπόν, η εξωγήινη αρχίζει να του λέει οτι τους κοιτάνε κάτι άτομα από τον 3-διάστατο κόσμο (εμείς !), ενώ ο δικός τους κόσμος είναι 2-διάστατος (2-Dimensional Domain). Ο τύπος φυσικά δεν καταλαβαίνει τί του τσαμπουνάει η τύπισσα, όμως αφού αυτή του φοράει ένα γιμπούλ (?) στο κεφάλι, αρχίζει και βλέπει... Και αυτό που βλέπει είναι τον ίδιο τον Édika να τους ζωγραφίζει εκείνη τη στιγμή (!!!), σε ένα από τα πιο απίστευτα παραδείγματα του κόσμου των comics της πρακτικής που ονομάζεται "σπάσιμο του 4ου τοίχου" (breaking the 4th wall) *. Ασφαλώς ο τρομοκράτης του γέλιου δε σταματάει εκεί (πώς θα μπορούσε άλλωστε ?), και σπάει ακόμα μερικούς τοίχους, βάζοντας τους χαρακτήρες της ιστορίας του να περνούν στο δικό μας, κανονικό κόσμο !!!

* Εξηγώ:
Σπάσιμο του 4ου τοίχου ονομάζεται η πρακτική όπου οι χαρακτήρες ενός έργου, συνήθως στον κινηματογράφο, το θέατρο ή την τηλεόραση, έχουν επίγνωση οτι βρίσκονται μέσα σε ένα έργο, μία παράσταση, και οτι υπάρχει κοινό που τους παρακολουθεί. Οι 3 τοίχοι είναι οι φυσικές διαστάσεις της θεατρικής σκηνής ή των σκηνικών σε μία ταινία, και ο 4ος είναι αυτός που μεσολαβεί ανάμεσα στους ηθοποιούς και τους θεατές. Σπάσιμο του 4ου τοίχου είναι π.χ όταν ένας ηθοποιός σε μία ταινία μιλάει απ'ευθείας στο κοινό (Funny Games του Michael Haneke, Annie Hall του Woody Allen, Amélie και πολλάαααα άλλα), ή όταν ένας χαρακτήρας αναφέρεται στο σενάριο ή τη σκηνοθεσία, ή όταν π.χ στο αριστούργημα Persona του Ingmar Bergman, η κάμερα γυρίζει και δείχνει τον ίδιο το σκηνοθέτη και το συνεργείο του.

Λίστα ταινιών που περιέχουν "σπάσιμο του 4ου τοίχου"

Στον κόσμο των mainstream comics, ένας χαρακτήρας που έχει κάνει συνήθεια το σπάσιμο του 4ου τοίχου (πλέον έχει καταντήσει αηδία βεβαίως) είναι ο Deadpool της Marvel. Για τα εναλλακτικά comics τώρα... το θέμα είναι πολύ πολύ μεγάλο, και χρήζει εκτεταμένης μελέτης και ειδικού αφιερώματος (κάποια στιγμή...). Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που δε μπορώ να μην αναφέρω είναι η εξαιρετική σειρά Philémon του μεγάλου ελληνο-γάλλου καλλιτέχνη Fred (και αυτό κάποια στιγμή...). Φυσικά, μιας και τα comics έχουν 2 διαστάσεις όπως αναφέραμε και πρίν, ίσως θα έπρεπε να λέγεται σπάσιμο του 3ου τοίχου, αλλά ας μην μπλέξουμε στις διατυπώσεις τώρα.

Λίστα (mainstream) comics που περιέχουν "σπάσιμο του 4ου τοίχου"

Το εξώφυλλο του Fluide Glacial #64 δια χειρός Édika

Το εξώφυλλο του ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ best of

Dino Buzzati - Poem Strip

Ο μύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης
σε ένα avant-garde, εικονοποιημένο ποίημα

O Dino Buzzati (1906–1972) ήταν ένας ιταλός avant-garde ποιητής, συγγραφέας, ζωγράφος και δημοσιογράφος, με ένα αντισυμβατικό και ιδιαίτερο καλλιτεχνικό στύλ που ποτέ δεν αναγνωρίστηκε από το κοινό της εποχής του (κυρίως το αγγλόφωνο) όσο πραγματικά το άξιζε. Οι συνάδελφοί του καλλιτέχνες και οι κριτικοί τέχνης όμως τον θεωρούσαν μεγαλοφυία. Από τα ελάχιστα βιβλία που έγραψε, το The Tartar Steppe (1940) του χάρισε παγκόσμια φήμη, με το παιδικό The Bears’ Famous Invasion of Sicily να συμπληρώνει τις γνωστότερες δουλειές του. Ο Buzzati έγραψε επίσης θεατρικά έργα, λιβρέττα για όπερες, πολλές σύντομες ιστορίες και φυσικά ποιήματα.

Το Poem Strip (Poema a fumetti, όπου fumetti είναι η λέξη που χρησιμοποιούν οι ιταλοί για τα comics) είναι το μοναδικό comic που δημιούργησε ποτέ ο ιταλός καλλιτέχνης. Κυκλοφόρησε το 1969 στην Ιταλία από την εκδοτική Arnoldo Mondadori Editore, και μόλις το 2009 μεταφράστηκε στα αγγλικά από την εταιρεία New York Review Books.

Το Poem Strip μας παρουσιάζει μία μοντέρνα, αισθησιακή, σουρρεαλιστική και... ψυχεδελική θα μπορούσαμε να πούμε εκδοχή του γνωστού αρχαιοελληνικού μύθου του Ορφέα και της Ευρυδίκης, με ιδιαίτερη έμφαση στις διαχρονικές κινητήριες δυνάμεις της τέχνης - τον έρωτα και το θάνατο. Στην πρωτότυπη ιστορία, ο διάσημος για την υπέροχη φωνή του και τις ικανότητές του στη λύρα νέος κατεβαίνει στον Άδη για να φέρει πίσω τη νεκρή αγαπημένη του. Όμως, ενώ τα έχει σχεδόν καταφέρει... κάτι στραβώνει στο παρά πέντε, σε ένα από τα πλέον δραματικά φινάλε στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ένα τέλος πραγματικά αντάξιο κάθε αρχαίας τραγωδίας (δεν το θεωρώ spoiler, είναι γνωστή η ιστορία).

Η εκδοχή του Buzzati ξεκινάει κάπου στο Μιλάνο της δεκαετίας του '60, στη μυστηριώδη οδό Saterna, η οποία δεν εμφανίζεται σε κανένα χάρτη της πόλης (καλά αρχίζουμε). Ο Orfi είναι ένας υπερ-επιτυχημένος rock star τραγουδιστής και κιθαρίστας που έχει ερωτική σχέση με την όμορφη Eura. Ένα βράδυ, ο νεαρός μουσικός βλέπει την αγαπημένη του να εξαφανίζεται σαν αερικό μέσα σε μία απόκοσμη πόρτα πάνω στους ψηλούς τοίχους που περικλείουν μία έπαυλη στην άκρη του δρόμου (ήδη αρχίζουμε να το χάνουμε). Την επόμενη μέρα, στην κηδεία της, ο συντετριμμένος νεαρός αρπάζει την κιθάρα του και αποφασίζει να την ακολουθήσει μέσα από την ίδια πόρτα. Από εκείνη τη στιγμή θα ξεκινήσει το σουρρεαλιστικό, μυστικιστικό του ταξίδι πέρα από τα σύνορα που χωρίζουν τη ζωή από το θάνατο...

Εισερχόμενος στον κόσμο των νεκρών όπως ο Δάντης στη Θεία Κωμωδία, ο Orfi θα βρεί έναν οδηγό που ως άλλος Βιργίλιος θα τον καθοδηγήσει εκεί που ελάχιστοι θνητοί έχουν τολμήσει να πατήσουν. Μόνο που στον παράξενο κόσμο του Buzzati, αυτός ο οδηγός που χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως "φύλακα-δαίμονα" θα έχει τη μορφή... ενός άδειου σακακιού (!!!). Το σακάκι-Βιργίλιος πάντως αποδεικνύεται καλός οδηγός, πληροφορώντας τον ήρωά μας για διάφορα στοιχεία της φύσης της επόμενης ζωής. Οι νεκροί βρίσκονται σε μία αέναη κατάσταση μη-αίσθησης, στερημένοι από οποιοδήποτε συναίσθημα και προσπαθώντας απεγνωσμένα να θυμηθούν πώς είναι να είσαι ζωντανός. Λαχταρούν να βρούν την αγάπη και τη ηδονή, και στερούνται ακόμη και της ελάχιστης ελευθερίας να πεθάνουν. Ο Orfi θα τους τραγουδήσει τραγούδια για τη μοναξιά, το φόβο και την ερωτική επιθυμία προσπαθώντας να τους κάνει να θυμηθούν, όμως θα αποδειχθεί μάταιο και έτσι το ταξίδι του θα συνεχιστεί.

Μετά από πολλές σουρρεαλιστικές περιπέτειες, ακόμη περισσότερες γυμνές γυναίκες, ακατανόητους "ποιητικούς" διαλόγους, ακόμη περισσότερα ακατανόητα "ποιητικά" τραγούδια, σιδηροδρομικούς σταθμούς, μπουρδέλα, μπαμπούλες και καφκική γραφειοκρατία (!), ο πρωταγωνιστής μας θα συναντήσει την αγαπημένη του, όμως ο Buzzati δε θα ακολουθήσει πιστά τον αρχαίο μύθο (μιλάμε πάντα για το βασικό κορμό, όχι για τις λεπτομέρειες), παρουσιάζοντάς μας μία εναλλακτική προσέγγιση όσον αφορά τους χαρακτήρες, τις σκέψεις τους και τις πράξεις τους. Η βασική διαφορά είναι οτι ο δημιουργός μας φαντάστηκε τους ήρωες της ιστορίας ως σύγχρονους, δυναμικούς ανθρώπους που παίρνουν την τύχη τους στα χέρια τους και κάνουν τις δικές τους επιλογές, και όχι ως απλά έρμαια της μοίρας και των καπρίτσιων των θεών, όπως παραδοσιακά σκιαγραφούνταν οι χαρακτήρες στα αρχαία χρόνια.

Και φυσικά, όπως είναι "λογικό" σε ένα σουρρεαλιστικό έργο, το φινάλε της ιστορίας εγείρει ακόμη περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντά. Και γι'αυτό ονομάζεται σουρρεαλισμός! Και γι'αυτό δεν είναι για όλους - προσωπικά τον λατρεύω.

...
Με την απατηλά απλή όμως τόσο συμβολική, avant-garde εικονογράφησή του, και τη μη γραμμική, αφαιρετική και σουρρεαλιστική αφήγηση, το Poem Strip είναι ένα λαμπρό παράδειγμα καινοτομίας και καλλιτεχνικής απελευθέρωσης του χώρου των comics, με την παλαιότητά του να συμβάλλει περαιτέρω στο δίκαιο χαρακτηρισμό του ως "ένα έργο έτη φωτός μπροστά από την εποχή του". Ακόμη και στη δική μας εποχή, 45 χρόνια μετά, δύσκολα συναντούμε έργα τόσο απενοχοποιημένα και απελευθερωμένα από τις επιταγές των καιρών, έργα που να μετουσιώνουν απόλυτα το καλλιτεχνικό όραμα του δημιουργού τους, χωρίς εκπτώσεις και δικαιολογίες.

Φυσικά, όπως συμβαίνει με όλες ανεξαιρέτως τις παρόμοιες περιπτώσεις, το Poem Strip θεωρήθηκε άκρως αμφιλεγόμενο και προκλητικό, με τον καλλιτέχνη να κατηγορείται οτι ο αποκλειστικός σκοπός του ήταν να σοκάρει. Σίγουρα οι επιρροές (όπως τις αναφέρει ο ίδιος) από τον Ανδαλουσιανό Σκύλο των Luis Buñuel και Salvador Dali, τον Δάντη, τον Ιερώνυμο Bosch, τον M.C.Escher, το Federico Fellini, τον F.W. Murnau, το Mario Bava αλλά και την... πορνογραφία(!) δε βοήθησαν πολύ στην αλλαγή της γνώμης του κοινού, κάτι που όμως δεν πιστεύω να τον πτόησε ιδιαίτερα. Και ασφαλώς δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι το 1970 το μέσο των comics δεν τύγχανε μεγάλης εκτίμησης από την καλλιτεχνική κοινότητα, και κρίθηκε ανάξιο και "ταπεινό" για να το χρησιμοποιήσει ένας γνωστός συγγραφέας στη μεταφορά ενός κλασσικού μύθου. Παρ'όλα αυτά, το Poem Strip κέρδισε το βραβείο Paese Sera για το καλύτερο comic του 1970, και βρήκε μία σχετικά μικρή αλλά ενθουσιώδη υποστήριξη ανάμεσα στη νεολαία της εποχής της σεξουαλικής απελευθέρωσης, αλλά και στα πιο φιλελεύθερα κομμάτια του καλλιτεχνικού χώρου.

Αισθησιακό, τρομακτικό, ποιητικό, φιλοσοφημένο και βαθύ, το αριστούργημα του Buzzati επικεντρώνεται στον έρωτα και το θάνατο για να μας προσφέρει ένα σκοτεινό, παραισθησιογόνο ψυχογράφημα των πιο κρυφών πτυχών της ανθρώπινης ύπαρξης. Η χώρα των νεκρών και οι επίσης νεκροί κάτοικοί της, με τις απέλπιδες επιδιώξεις τους και και τις αιωνίως ανικανοποίητες επιθυμίες συμβολίζουν ξεκάθαρα το δικό μας κόσμο και εμάς, τους ζωντανούς όμως όχι και τόσο ζωντανούς κατοίκους του.

"Death, oh death
Gift of a wise god
All the charms of this world
Come from you
Even love."

A Drifting Life

Μία σεμιναριακού επιπέδου αυτοβιογραφία

Ο δυστυχώς πρόσφατα εκλιπών Yoshihiro Tatsumi (1935-2015) ήταν ένας από τους σημαντικότερους και πιο επιδραστικούς δημιουργούς στην ιστορία των manga, ίσως ο δεύτερος σε μία άτυπη "ιεραρχία" μετά τον τεράστιο Osamu Tezuka. Ξεκινώντας την πλούσια καριέρα του στα δύσκολα για την Ιαπωνία χρόνια που ακολούθησαν το 2ο παγκόσμιο πόλεμο, ο Tatsumi είδε τις πρώτες δουλειές του να εκδίδονται σε περιοδικά αλλά και σε μορφή graphic novel πρίν καλά-καλά γίνει 20 χρονών.

Με πρώτη σημαντική επιτυχία το Black Blizzard του 1956, ο Tatsumi μπήκε στο "πάνθεον" των manga ως ο πρωτοπόρος καλλιτέχνης που δημιούργησε το είδος gekiga (dramatic pictures), έναν όρο που χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το 1957, και που αναφερόταν στα έργα ενήλικης θεματολογίας που εξέδιδε ο ίδιος και η ομάδα του, το περίφημο Gekiga Workshop. Η συναρπαστική αυτή περίοδος της ιστορίας των manga αλλά και της ζωής του Tatsumi είναι το κεντρικό θέμα του μνημειώδους A Drifting Life.

Το A Drifting Life με τις μόλις... 840 σελίδες του χρειάστηκε 11 χρόνια για να ολοκληρωθεί, και κυκλοφόρησε το 2009 για να γίνει αμέσως αποδεκτό με διθυράμβους από κοινό και κριτικούς. Με την αγγλική έκδοση της Drawn & Quarterly, ήταν η πρώτη φορά που το δυτικό κοινό απολάμβανε μία καινούρια κυκλοφορία του Tatsumi ταυτόχρονα με το ιαπωνικό. Η πολύ καλή καναδική εκδοτική είχε ξεκινήσει από το 2005 να εκδίδει το έργο του Tatsumi σε ανθολογίες ανά έτος, με επιμελητή τον Adrian Tomine. Πρίν το το A Drifting Life είχαν προηγηθεί τα The Push Man and other stories, Abandon The Old In Tokyo και Good-Bye, για να ακολουθήσουν τα Black Blizzard και Fallen Words. Μία πληροφορία που έκανε μεγάλη εντύπωση ειδικά στο δυτικό κόσμο ήταν οτι το 2009 ο Tatsumi μετρούσε ήδη... 74 χρόνια ζωής!

Η υπόθεση του βιβλίου ακολουθεί το δημιουργό και πρωταγωνιστή μας, με το ελαφρώς παραποιημένο όνομα Hiroshi Katsumi, από το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου το 1945, όταν ήταν μόλις 10 χρονών, μέχρι το 1960 και την ηλικία των 25, όταν θεωρούταν ήδη ένας από τους πιο ταλαντούχους, πρωτοποριακούς αλλά και επιδραστικούς καλλιτέχνες στην ακμάζουσα βιομηχανία των manga. Ως ένα μικρό παιδί που μεγαλώνει στη μετα-πολεμική Osaka, o ήρωάς μας και ο αδελφός του μαγεύονται, όπως και η πλειοψηφία των αγοριών της ηλικίας τους, από το "νεαρό" τότε μέσο των comics. Οι δυο τους σχεδιάζουν μικρές ιστορίες manga μανιωδώς, και τις στέλνουν σε διάφορα καινούρια τότε περιοδικά που σήμερα επιζούν ακόμα και έχουν αποκτήσει θρυλική φήμη, όπως π.χ το Shonen Jump. Μέσα από τους διαγωνισμούς των περιοδικών οι μικροί mangaka κερδίζουν αναγνώριση, αυτοπεποίθηση αλλά και χρήματα, με τον άτυπο ανταγωνισμό μεταξύ τους να πυροδοτεί ολοένα το πάθος τους. Η μεγαλύτερη επιβράβευση όμως που θα κερδίσει ο ήρωάς μας θα είναι η γνωριμία του με ένα νεαρό, ανερχόμενο καλλιτέχνη που είχε μόλις αρχίσει να γίνεται διάσημος στον κόσμο των manga και ονομαζόταν... Osamu Tezuka !

Ο μεγάλος Osamu Tezuka λοιπόν, που δεν αποκαλείται τυχαία ως ο πατέρας των manga, πρωταγωνιστεί ενεργά στην ιστορία μας (κοιτάξτε τη 2η και 3η από τις παρακάτω εικόνες), και μνημονεύεται πολύ συχνά από τους νεαρούς επίδοξους καλλιτέχνες ως το αδιαμφισβήτητο ίνδαλμά τους αλλά και ως ο δημιουργός που θέλουν κάποια στιγμή να φτάσουν.

Παρακολουθούμε την οικογενειακή ζωή του Katsumi-Tatsumi, με την τυπική έως αδιάφορη σχέση των γονιών του, τις οικονομικές δυσκολίες και τις αποτυχημένες δουλειές του πατέρα του και τα προβλήματα υγείας αλλά και τη ζήλια του αδερφού του για τις επιτυχίες του και την καλλιτεχνική του εξέλιξη. Αλλά κυρίως παρακολουθούμε το τελευταίο, την εξέλιξη δηλαδή του νεαρού mangaka από ένα απλό ταλέντο σε έναν ανερχόμενο επαγγελματία, και τη συνεχή του προσπάθεια να φτιάξει κάτι ξεχωριστό, κάτι καινούριο που θα προχωρήσει ολόκληρο το μέσο παραπέρα. Θα γνωρίσει άλλους νεαρούς δημιουργούς με τους οποίους θα συνεργαστεί κατά κόρον στο μέλλον, με πιο γνωστό τον Takao Saito της σειράς Golgo 13, θα έχει τις πρώτες επαφές με εκδοτικές εταιρείες, και κάποια στιγμή θα κάνει το μεγάλο βήμα και θα μετακομίσει στο Tokyo, όπως ο μεγάλος Tezuka είχε κάνει μερικά χρόνια πρίν αυτόν. Εκεί, στην πρωτεύουσα όχι μόνο της Ιαπωνίας αλλά και της καλλιτεχνικής σκηνής της χώρας, ο Tatsumi θα διαμορφώσει το ξεχωριστό του ύφος που ονόμασε gekiga, στρέφοντας μία ολόκληρη γενιά δημιουργών προς πιο ενήλικα και σοβαρά θέματα από τις παιδικές περιπέτειες που μεσουρανούσαν εκείνη την εποχή.

Ταυτόχρονα με τη δική του πορεία όμως, θα παρακολουθήσουμε και την πορεία ολόκληρης της βιομηχανίας των manga, από την κυκλοφορία των πρώτων περιοδικών που τα έκαναν τόσο δημοφιλή στην ιαπωνική νεολαία και τη δημιουργία των φθηνών δανειστικών βιβλιοθηκών που έπαιξαν επίσης μεγάλο ρόλο στη διάδοσή τους, μέχρι την έκρηξη των μικρών ιστοριών που γέννησε πολλές σημαντικές ανθολογίες και το κίνημα του gekiga που ανανέωσε ολόκληρη τη σκηνή. Είναι μία ανεκτίμητη πηγή πληροφοριών για την εξέλιξη της νεαρής και μικρής τότε βιομηχανίας στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια.

Αν προσθέσουμε και τα ιστορικά στιγμιότυπα που ο Tatsumi παραθέτει ανάμεσα στις σελίδες του, παρουσιάζοντας σημαντικά για τη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου γεγονότα, το A Drifting Life αποκτά το χαρακτήρα όχι μόνο μίας αυτο-βιογραφίας, αλλά ενός ιστορικού ντοκουμέντου, μίας εσωτερικής ματιάς στην ιστορία μίας χώρας που πάλευε να ξαναβρεί την αξιοπρέπειά της μετά τη ντροπιαστική εξέλιξη ενός καταστροφικού πολέμου.

Το A Drifting Life είναι αρκετά διαφορετικό από τις υπόλοιπες δουλειές του Tatsumi. Γνωστός περισσότερο για τις σύντομες ιστορίες του, όπως μαρτυρούν και οι πολλές συλλογές που έχει εκδόσει η Drawn & Quarterly, ο πάντα ανήσυχος αυτός καλλιτέχνης πήρε ακόμη ένα ρίσκο στην καριέρα του, και μάλιστα σε προχωρημένη ηλικία, επιχειρώντας ένα τόσο εκτενές αυτο-βιογραφικό έργο. Η μεγαλύτερη διαφορά όμως έγκειται στο ύφος. Ενώ οι παλιότερες ιστορίες του είναι σκληρές, σκοτεινές μελέτες πάνω στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και τη σύγχρονη κοινωνία, στην αυτο-βιογραφία του χρησιμοποιεί έναν αρκετά πιο ανάλαφρο τόνο, παρουσιάζοντάς μας τα γεγονότα με συνέπεια και ηρεμία, χωρίς πολλές συναισθηματικές εκρήξεις (κάτι που δε σημαίνει φυσικά χωρίς ενέργεια ή πάθος).

Στον πυρήνα του, το A Drifting Life είναι λοιπόν μία απλή ιστορία για ένα νεαρό αγόρι που ανακαλύπτει το ταλέντο του και προσπαθεί να ανακαλύψει επίσης τη θέση του στην κοινωνία των ενηλίκων, και κατ'επέκταση τη θέση του στη ζωή. Και όπως πολύ όμορφα περιγράφει ο τίτλος, η ζωή πολλές φορές σε παρασύρει...