The Savage Sword of Jesus Christ

Όταν ο Ιησούς Χριστός ζήλεψε τον Conan

...
Ακόμα δε μπήκε η νέα χρονιά, με τις μέρες της αγίας κατανάλωσης και του άγιου φαγοποτιού μέχρι αηδίας ακόμα φρέσκες στη μνήμη (και στην τσέπη, και στην κοιλιά), τί καλύτερο χωνευτικό από το να θυμηθούμε μία αρκετά πρόσφατη και απολαυστικά ανίερη καφρίλα σε μορφή comics, από την πένα του μεγάλου Grant Morrison.

Ήταν ακριβώς πρίν ένα χρόνο λοιπόν, όταν ο superstar σκωτσέζος συγγραφέας είχε μόλις αναλάβει αρχισυντάκτης του ιστορικού comics περιοδικού Heavy Metal, που αποφάσισε να ασχοληθεί ξανά με μία περίεργη ιστορία που είχε συγγράψει στη δεκαετία του '90. Ο τίτλος ήταν The New Adventures of Hitler (!), και βασιζόταν στη γνωστή θεωρία συνωμοσίας οτι ο Αδόλφος Χίτλερ δεν αυτοκτόνησε το 1945, στο τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά έζησε με νέα ταυτότητα για πολλά χρόνια ακόμα. Θέλοντας να φτιάξει κάτι σαν συνέχεια (sequel) της ιστορίας, o Morrison "στρατολόγησε" επίσης τον Ιησού Χριστό, σε μία εναλλακτική όμως, μπρατσωμένη εκδοχή που χρωστάει πολλά στο γνωστό βάρβαρο Conan του Robert E. Howard. Η ιστορία, όπως καταλάβατε, ονομάστηκε The Savage Sword of Jesus Christ και δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 2017 στο τεύχος Heavy Metal #284.

Ωωωωω, ναι ! Και Jesus Christ λοιπόν, και Conan, και Hitler ! Ποιός άλλος θα ξεπεταχτεί στην πορεία ? Ο Σωκράτης ? Η Μαρία Αντουανέτα ? Ο Jimi Hendrix ? Για πάμε να δούμε ...

Σε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που είχε δώσει ο Morrison το Νοέμβριο του 2016, μας πληροφορούσε οτι εμπνεύστηκε την υπόθεση της επικείμενης ιστορίας του απο ένα ιστορικά αληθές σχέδιο προπαγάνδας των Ναζί να "επανεφεύρουν" το Χριστιανισμό αλλά και το Χριστό τον ίδιο. Το σχέδιο, που ονομαζόταν Positive Christianity, προέβλεπε την αλλαγή του image του Ιησού, από παθητικό και καλοκάγαθο εβραίο σε ενεργητικό, βίαιο και φυσικά ξανθό Άρειο απο τη βόρεια Ευρώπη. Όπως γνωρίζουμε βεβαίως, ο Goebbels και ο Hitler δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον για τη θρησκεία, είχαν όμως μεγάλο ενδιαφέρον για τη χειραγώγηση των μαζών και τη διαστρέβλωση της ιστορίας ώστε να εξυπηρετεί τους ολέθριους σκοπούς τους. Και όχι, δεν είχαν οι Ναζί την ιδέα να τον κάνουν βάρβαρο το Χριστό - αυτό το σκέφτηκε ο Morrison, που είπε να το τερματίσει το πράγμα.

Στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, ο Χριστός κάπου λέει "Μη σκέφτεστε οτι ήρθα για να φέρω ειρήνη στη γη. Ήρθα για να φέρω σπαθί, όχι ειρήνη". Αυτή την όχι και τόσο ταιριαστή για γιο θεού ατάκα πήραν λοιπόν οι Ναζί σαν βάση του "μαρκετίστικου" σχεδίου τους. Φυσικά, το ευαγγέλιο δεν το έγραψε ο ίδιος ο Ματθαίος, ο Χριστός πιθανότατα δεν υπήρξε ποτέ, οι Ναζί δεν ήταν απόγονοι των Αρείων, και οι ίδιοι οι Άρειοι δεν είναι οι πρόγονοι του παγκόσμιου πολιτισμού όπως υποστήριζαν οι γερμαναράδες. Οπότε, τί τα ψάχνουμε ... Καταλήγουμε στο ήδη γνωστό συμπέρασμα οτι η μισή ιστορία που διδασκόμαστε στο σχολείο είναι κατασκευασμένη απο αυτούς που είχαν την εξουσία όταν συνέβαιναν τα γεγονότα.

Για να συνεχίσουμε τις ιστορικές συνωμοσίες, υπάρχει επίσης η θεωρία οτι ο Χριστός, όπως και ο Χίτλερ, δεν πέθανε τη στιγμή που νομίζει ο κόσμος - δηλαδή πάνω στο σταυρό. Η θεωρία λέει οτι έζησε, και κατέληξε στη νότια Αμερική (!), όπου έγινε γνωστός ως Kukulcan, το φτερωτό ερπετό, σύμφωνα με ένα μύθο των Maya που μιλούσε για ένα λευκό άντρα με μούσι που ήρθε απο την άλλη άκρη του ωκεανού. Και για να βάλουμε και τον Conan στο κόλπο, ακριβώς τον ίδιο μύθο έχει χρησιμοποιήσει και ο δημιουργός του βάρβαρου, Robert E. Howard, σε μία από τις ιστορίες του. Επίσης, σε μία άλλη ιστορία, την A Witch Shall Be Born του 1934, ο Conan σταυρώνεται ! Εεεε, τα είδε όλα αυτά και ο Grant Morrison και κατάλαβε οτι τις τρείς αυτές φιγούρες τις συνδέει το ιστορικό και κομιξικό πεπρωμένο, οπότε είπε να τις συνδυάσει. Και καλά έκανε.

Heavy Metal #284 (Ιανουάριος 2017) και The Savage Sword of Conan #5 (Απρίλιος 1975)

The Plot - The Secret Story of The Protocols of the Elders of Zion

Ο Will Eisner ξεσκεπάζει μία αντι-σημιτική προπαγάνδα που κρατάει έναν αιώνα !

ή... Το τελευταίο graphic novel του
ανθρώπου που έφτιαξε το πρώτο !

O Will Eisner (1917-2005) ήταν ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες και πρωτοπόρους του κόσμου των comics, γνωστός περισσότερο για το θρυλικό comic strip της δεκαετίας του 40 The Spirit, αλλά και ως ο πατέρας του φορμά που σήμερα ονομάζουμε graphic novel. Από το 1978 και μετά, όταν και δημιούργησε αυτό που οι κριτικοί της 9ης τέχνης θεωρούν ως το πρώτο graphic novel (A contract with God), ο Eisner παρέδωσε πολλά ακόμη υπέροχα έργα, επικεντρωμένα κυρίως γύρω από τις φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης όπου μεγάλωσε.

Στην τελευταία δουλειά της ζωής του όμως διαφοροποίησε το θέμα του, αποφασίζοντας να ασχοληθεί με τα διαβόητα, πλαστογραφημένα "Πρωτόκολλα της Σιών", ένα ιστορικό και πολιτικό θέμα που ταλανίζει για πάνω από έναν αιώνα τους εβραίους όπως ο ίδιος ανά τον κόσμο. Το βιβλίο, που εκδόθηκε το 2005 από την εταιρεία W.W.Norton, λίγους μόνο μήνες πρίν το θάνατο του μεγάλου αμερικανού δημιουργού, ήταν το The Plot: The Secret Story of The Protocols of the Elders of Zion.


Τα κατασκευασμένα αυτά έγγραφα, τα Protocols of the Elders of Zion, αποτελούν ίσως το γνωστότερο παράδειγμα πλαστογραφίας αλλά και αντι-σημιτικής προπαγάνδας στην ιστορία της λογοτεχνίας, κρύβοντας πίσω τους μία απίστευτη όσο και σκοτεινή ιστορία που κρατάει για περισσότερα από 150 χρόνια. Αν και δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά το 1903 στην τότε Αυτοκρατορία της Ρωσίας υπό τον τσάρο Νικόλαο Β' της δυναστείας των Ρωμανόφ, οι "ρίζες" τους πηγαίνουν τουλάχιστον 50 χρόνια πιο πίσω. Τα Πρωτόκολλα της Σιών, που έρευνες δεκαετιών έχουν καταλήξει οτι παραγγέλθηκαν από τη διαβόητη Okhrana, τη μυστική υπηρεσία της Ρωσίας στις ευρωπαϊκές χώρες της εποχής, υποτίθεται οτι "αποκαλύπτουν" τα σκοτεινά σχέδια των Σοφών της Σιών να κατακτήσουν τον κόσμο με υπόγειες διαδικασίες. Μέσω του ελέγχου των τραπεζών και των ΜΜΕ, το "σχέδιο" ήταν να καταστραφούν οι χριστιανικές κοινωνίες παγκοσμίως και να εγκαθιδρυθεί μία νέα τάξη πραγμάτων. Το πιο εντυπωσιακό κομμάτι της ιστορίας όμως είναι το οτι, αν και η φαυλότητά τους έχει αποδειχθεί περίτρανα αρκετές φορές, τα Πρωτόκολλα αναγεννώνται κάθε φορά από τις στάχτες τους, και εξακολουθούν να τυπώνονται και να ασκούν επιρροή μέχρι και τις μέρες μας !

*** Πάρτε μια βαθιά ανάσα πρίν συνεχίσετε, γιατί με έπιασε το ιστορικο-δημοσιογραφικό μου δαιμόνιο (τρομάρα μου) και η ανάρτηση έχει βγεί λίγο... χιλιόμετρο! Επίσης, λόγω των πολλών ονομάτων που εμπλέκονται στην υπόθεση, έχω κάνει κίτρινα τα πιο σημαντικά για να μη χάσετε τη μπάλα. ***

Το πού βρίσκεται η αρχή αυτού του δαιδαλώδους ιστορικού "κουβαριού" είναι λίγο δύσκολο να αποσαφηνιστεί, πάντως ο Will Eisner ξεκινάει τη δική του αφήγηση με την ιστορία του γάλλου "επαναστάτη" και συγγραφέα Maurice Joly, και του βιβλίου του Dialogues in Hell Between Machiavelli and Montesquieu (1864). Το βιβλίο αποτελεί μία συγκαλυμμένη επίθεση κατά του αυτοκράτορα της Γαλλίας Ναπολέοντα Γ', χρησιμοποιώντας την προσωπικότητα του ραδιούργου πολιτικού και συγγραφέα Niccolò Machiavelli για να καταδείξει τις δεσποτικές διαθέσεις του γάλλου ηγεμόνα. Αν και δεν περιέχει ουδεμία νύξη κατά των εβραίων, το βιβλίο μεταποιήθηκε (όχι και πολύ προσεκτικά) από τους κατασκευαστές των Πρωτοκόλλων, και θεωρείται η άμεση πηγή τους. Ο Eisner έπειτα κάνει ένα χρονικό άλμα για να μας παρουσιάσει τον βασικό ύποπτο για την πλαστογραφία, τον σκιώδη ρώσο κρατικό υπάλληλο Mathieu Golovinski και τη γεμάτη φιλοδοξίες, προδοσίες και απάτες πορεία του.

Στη συνέχεια, μεταφερόμαστε στην αυλή του τσάρου Νικόλαου Β' στα 1894, εποχή μεγάλης κοινωνικής αναταραχής στην αυτοκρατορία της Ρωσίας. Ένας υψηλά ιστάμενος αξιωματούχος, ο Pyotr Rachkovsky, είχε αντικρουόμενα συμφέροντα με τον υπουργό οικονομικών Sergei Witte, ο οποίος επηρρέαζε έντονα τον τσάρο και ήταν υπέρ του εκμοντερνισμού της χώρας μέσω στενότερων επαφών με την Ευρώπη. Ο Rachkovsky, επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας του εξωτερικού, Okhrana, ήθελε να περιορίσει την επιρροή του Witte αλλά και τη στροφή της χώρας προς τα δυτικά, και έτσι μηχανεύτηκε ένα τρόπο να δαιμονοποιήσει τον εκμοντερνισμό. Χρειαζόταν απλά να βρεθεί ένας "εξωτερικός" εχθρός, ένας αποδιοπομπαίος τράγος που θα συνδεόταν με τον εκμοντερνισμό και θα έπαιρνε πάνω του όλο το βάρος για τη θλιβερή κατάσταση της χώρας. Και φυσικά, ο τέλειος εχθρός ήταν οι εβραίοι, αφού ήδη σε όλη τη ρωσική επικράτεια υπήρχαν έντονα αντι-σημιτικά αισθήματα. Ο "βολικός" εχθρός λοιπόν είχε βρεθεί, όμως χρειαζόταν και κάποια απόδειξη, κάποιο "ντοκουμέντο" που να αποδεικνύει την ενοχή του. Ασφαλώς κάτι τέτοιο δεν υπήρχε, και έτσι ο Rachkovsky παρήγγειλε την κατασκευή του στον πλέον κατάλληλο άνθρωπο - τον πράκτορα της Okhrana στο Παρίσι, εκδιωγμένο από τη Ρωσία λόγω απάτης και ειδικό στις πλαστογραφίες, Mathieu Golovinski. Έτσι, με την προφανή λογοκλοπή από το βιβλίο Dialogues in Hell του Maurice Joly όπως προείπαμε, δημιουργήθηκαν τα 24 Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών.

Ο Eisner τοποθετεί την πλαστογραφία γύρω στα 1898, ως "αντίδραση" στο 1ο Σιωνιστικό κογκρέσο (1897) που διοργάνωσε ο Theodor Herzl στη Βασιλεία της Ελβετίας, στο οποίο συζητήθηκε η ίδρυση ενός εβραϊκού κράτους. Ο ίδιος ο Herzl, ιδρυτής του κινήματος του Σιωνισμού, είχε μάλιστα εκδόσει το 1896 ένα φυλλάδιο με τίτλο Der Judenstaat (Το εβραϊκό κράτος). Οι αντι-σημιτικοί κύκλοι βεβαίως υποστήριξαν οτι στο κονγκρέσο συζητήθηκε η μελλοντική κυριαρχία του κόσμου, και οτι τα Πρωτόκολλα, που δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στη Ρωσία το 1903 στην εφημερίδα Znamya του Pavel Krushevan, αποτελούσαν τα πρακτικά της συνάντησης που είχαν κλαπεί από γάλλους μυστικούς πράκτορες. Μέχρι το 1905 και την πρώτη, αποτυχημένη Ρωσική επανάσταση, η κατάσταση στη Ρωσία είχε χειροτερεύσει επικίνδυνα, και οι απελπισμένοι αξιωματούχοι της αυλής του τσάρου προωθούσαν όλο και περισσότερο τα Πρωτόκολλα. Ακολούθησε σειρά αντι-εβραϊκών πογκρόμ σε όλη τη Ρωσική αυτοκρατορία, με αποτέλεσμα χιλιάδες νεκρούς.

Ασφαλώς δεν είναι διόλου τυχαίο οτι την ίδια εποχή στη Γαλλία μαινόταν η πολύκροτη Υπόθεση Dreyfus (1894-1906). Η περίφημη δίκη του λοχαγού του γαλλικού πυροβολικού Alfred Dreyfus για κατασκοπεία είχε διχάσει την κοινή γνώμη, με την εβραϊκή του καταγωγή αλλά και την προφανή πλαστογράφηση των ενοχοποιητικών στοιχείων να εγείρουν ερωτήματα για αντι-σημιτικά κίνητρα. Μάλιστα, ο Dreyfus τελικά καταδικάστηκε, και πέρασε 5 χρόνια στο Νησί του Διαβόλου πρίν αποδειχθεί η αθωότητά του.

Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών λοιπόν δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά το 1903, στην εφημερίδα της Αγίας Πετρούπολης Znamya, σε 9 συνέχειες. Η επικεφαλίδα ήταν "The Jewish Programme to Conquer the World". Έπειτα, το 1905, εμφανίστηκαν ολοκληρωμένα στο βιβλίο The Great within the small: The Coming of the Anti-Christ του Sergei Nilus, ενός θρησκόληπτου και μισοτρελαμένου μοναχού της αυλής του τσάρου.

Έπειτα, κάνουμε άλμα στα 1917 και τη δεύτερη, επιτυχημένη Ρωσική επανάσταση, που ονομάζεται και Οκτωβριανή αν και διεξήχθη το Νοέμβριο (αλήθεια). Ο τσάρος Νικόλαος Β' και όλη η οικογένεια Ρωμανόφ συλλαμβάνεται από τους μπολσεβίκους και εκτελείται, με τα μέλη της ρωσικής αριστοκρατίας να εγκαταλείπουν τη χώρα σαν τις κατσαρίδες. Όπως ταιριάζει στο χαρακτήρα του, ο Golovinski αλλάζει στρατόπεδο και πηγαίνει με τους μπολσεβίκους για να γλιτώσει το τομάρι του. Από τους "πρόσφυγες" αριστοκράτες, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, τα Πρωτόκολλα διαδόθηκαν και εκδόθηκαν αρχικά στη Γερμανία και την Αγγλία το 1919, και έπειτα στις Η.Π.Α και τον υπόλοιπο κόσμο. Στην Αγγλία το 1920, ένας ανερχόμενος νεαρός πολιτικός έγραψε ένα άρθρο στην εφημερίδα Illustrated Sunday Herald εκφράζοντας έντονη ανησυχία για τα σχέδια των εβραίων που "αποκαλύπτονταν" στα Πρωτόκολλα. Το όνομά του ήταν... Winston Churchill ! Στις Η.Π.Α, ο πανίσχυρος αυτοκινητο-βιομήχανος Henry Ford χρηματοδότησε το τύπωμα και το διαμοιρασμό 500.000 αντιτύπων σε όλη τη χώρα κατά τη δεκαετία του 1920. Μάλιστα, δημοσίευε αντι-σημιτικά άρθρα σε μία εφημερίδα του, την The Dearborn Independent, όμως αργότερα δήλωνε άγνοια αλλά και αηδία για τις πρακτικές της εφημερίδας (η οποία του ανήκε).

Το 1921 δίνεται το πρώτο χτύπημα στην εύθραυστη αυθεντικότητα των Πρωτοκόλλων. Ο Philip Graves, άγγλος ανταποκριτής της εφημερίδας The Times of London στην Κωνσταντινούπολη πλησιάζεται από ένα ρώσο μετανάστη που έχει κάτι πολύτιμο να του πουλήσει. Πρόκειται για το άγνωστο βιβλίο Dialogues in Hell Between Machiavelli and Montesquieu του Maurice Joly, το οποίο, σε αντιπαραβολή με τα Πρωτόκολλα, τα οποία ο ρώσος έχει επίσης μαζί του, αποδεικνύουν περίτρανα την ψευδότητα του υποτιθέμενου ντοκουμέντου. Σε αυτό το σημείο, καθώς ο δημοσιογράφος εξετάζει τα δύο βιβλία, ο Eisner μας παρουσιάζει μία εκτενή σύγκριση σελίδα προς σελίδα, με τις κλεμμένες αναφορές να είναι ηλίου φαεινότερες. Ο δημοσιογράφος πείθεται, οι Times του Λονδίνου αγοράζουν τις πληροφορίες και τον Αύγουστο του 1921 εκδίδουν το περίφημο άρθρο τους που εκθέτει την απάτη. Αναζητούν τον Golovinski για να πάρουν την ομολογία του, όμως αυτός έχει πεθάνει ένα χρόνο πρίν, στη Ρωσία.

Όλοι πιστεύουν οτι αυτό είναι και το τέλος της επιρροής του επικίνδυνου ψευδο-ντοκουμέντου όμως, το 1926, ένας νεαρός καταδικασμένος για απόπειρα πραξικοπήματος στη Γερμανία γράφει ένα βιβλίο, αναφέροντας σε κάποιο σημείο οτι πιστεύει ακράδαντα στην αυθεντικότητα των Πρωτοκόλλων. Όπως ίσως μαντέψατε, ο φυλακισμένος ήταν ο Adolf Hitler, και το βιβλίο το Mein Kampf. Και από εκεί θα ξεκινήσει η συστηματική χρησιμοποίηση του βιβλίου από τους Ναζί ως μέσο προπαγάνδας κατά των εβραίων, με τελικό αποτέλεσμα τις αποτρόπαιες φρικαλεότητες των στρατοπέδων συγκέντρωσης κατά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Ο Goebbels μάλιστα, ο διαβόητος υπουργός προπαγάνδας των γερμαναράδων, έγραφε στο ημερολόγιό του οτι το βιβλίο αποτελεί πολύ χρήσιμο υλικό για τη δουλειά του.

Μετά τον πόλεμο, ο Will Eisner στέκεται σε σημαντικά σημεία της ιστορίας των Πρωτοκόλλων, όπως την έρευνα που δημοσίευσε το αμερικάνικο κονγκρέσο το 1964, ανακηρύσσοντας το βιβλίο ως απάτη. Παρόμοιες επίσημες ανακηρύξεις έχουν κάνει έκτοτε διάφορες χώρες, από τη Γαλλία και τη Νότια Αφρική ως την Αυστραλία και την "πατρίδα" των εγγράφων Ρωσία, με τα αυξανόμενα, αδιάσειστα στοιχεία κατά του βιβλίου να συντελούν στην ελπίδα των εβραίων οτι δεν θα ξανακούσουν ποτέ πια για αυτά. Κι όμως, σαν βρυκόλακας που δε λέει να πεθάνει, τα Πρωτόκολλα δεν έχουν σταματήσει ποτέ να τυπώνονται μέχρι σήμερα, με την τεράστια δύναμη του διαδικτύου να έχει βοηθήσει στην περαιτέρω διάδοσή τους. Μάλιστα ο Eisner αποφάσισε να δημιουργήσει το The Plot όταν έμαθε οτι το Radio Islam μετέδιδε ραδιοφωνικά τα Πρωτόκολλα στη Μέση Ανατολή, περιοχή όπου ο αντι-σημιτισμός βρίσκεται για μία ακόμη φορά σε έξαρση. Από Ισλαμιστές φονταμενταλιστές μέχρι τη σύγχρονη Ku Klux Klan, κι από οργανώσεις νεο-Ναζί μέχρι συνωμοσιο-λάγνους "ειδικούς", είναι πραγματικά απίστευτο το πώς ένα ιστορικά αποδεδειγμένο ψέμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να προωθήσει τα σκοτεινά συμφέροντα των εκάστοτε επιτηδείων.

Ο μεγάλος ιταλός συγγραφέας και λόγιος Umberto Eco έχει ασχοληθεί εκτενώς με το ζήτημα των Πρωτοκόλλων, και μάλιστα χρησιμοποιεί αρκετά από τα στοιχεία που ανακάλυψε στις έρευνές του στο βιβλίο The Prague Cemetary (2010), μία έξυπνη συρραφή ιστορικών αλλά και φανταστικών ντοκουμέντων. Παίρνοντας ως αφετηρία την εμφανή λογοκλοπή από το Dialogues in Hell Between Machiavelli and Montesquieu (‏(1864‏ του Maurice Joly, ο Eco ανακάλυψε πολλές ακόμα πηγές και κλοπές, άλλες προγενέστερες και άλλες μεταγενέστερες, με πρώτη και καλύτερη το ειρωνικό γεγονός οτι το βιβλίο του Joly είναι επίσης... προϊόν λογοκλοπής ! Πιο συγκεκριμένα, αρκετά σημεία είναι "δανεισμένα" από τα βιβλία του γάλλου Eugène Sue Les Mystères du peuple (Τα μυστήρια του λαού, 1849–1856) και Le Juif errant (Περιπλανώμενος Ιουδαίος, 1844–1845). Αλλά και το ίδιο το Dialogues in Hell χρησίμευσε ως υλικό για άλλη μία λογοκλοπή, αυτή τη φορά από τον πρώσσο συγγραφέα και κατάσκοπο Hermann Goedsche. Ο Goedsche, στο μυθιστόρημά του Biarritz (‏,(1869‏ πήρε τον κορμό του βιβλίου του Joly, έκλεψε και μία ολόκληρη σκηνή από το Giuseppe Balsamo (1849‏) του μεγάλου Alexandre Dumas, στην οποία περιγράφεται μία μυστική μασονική σύναξη, και τα χρησιμοποίησε για να επιτεθεί στους εβραίους. Οι μασόνοι του Δουμά έγιναν ραββίνοι Σοφοί της Σιών, και η συνάντηση μετατράπηκε σε μυστικό, νυχτερινό συμβούλιο των αντιπροσώπων των 12 φυλών του Ισραήλ στο εβραϊκό νεκροταφείο της Πράγας. Και είναι και αδαής, επειδή δε γνώριζε οτι από τις φυλές του Ισραήλ έχουν απομείνει μόνο 2, και οι 10 θεωρούνται χαμένες. Δηλαδή, οι βιβλιογραφικές πηγές και ρίζες των Πρωτοκόλλων είναι... ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος συναντούν τον κλέψα του κλέψαντος !

Ο Eco παραθέτει αρκετά από τα ευρήματά του και στην πολύ διαφωτιστική εισαγωγή του για το The Plot, με τίτλο The Power of Falsehood (Η δύναμη της ψευδότητας). Πολλά από αυτά τα στοιχεία δεν έχουν χρησιμοποιηθεί από τον Eisner, ίσως για να μειώσει τον όγκο των δεδομένων και άρα και του βιβλίου του. Ένας άλλος σημαντικός χαρακτήρας που ο αμερικανός δημιουργός δεν έχει συμπεριλάβει στη δουλειά του είναι ο ρώσος ιστορικός και μελετητής Mikhail Lepekhine, ο άνθρωπος που κατονόμασε ως δημιουργό των εγγράφων τον Mathieu Golovinski και ως παραγγελιοδόχο τον Pyotr Rachkovsky. Ο Lepekhine κατέληξε σε αυτά τα συμπεράσματα μελετώντας μυστικά αρχεία της οργάνωσης Okhrana που είχαν πρόσφατα απο-χαρακτηριστεί ως απόρρητα, και δημοσίευσε την έρευνά του σε ένα άρθρο στο γαλλικό περιοδικό L'Express το 1999. Και τότε, πολλοί πίστευαν οτι τα Πρωτόκολλα δε θα μπορούσαν να συνέλθουν (και) από αυτό το χτύπημα. Και πάλι όμως, έκαναν λάθος.

Ας πούμε όμως και λίγα πράγματα για το The Plot του Will Eisner, γιατί νομίζω οτι παρασύρθηκα λίγο (πολύ) με τα ιστορικά στοιχεία. Ο αμερικανο-εβραίος δημιουργός είχε σίγουρα ένα δύσκολο θέμα και ένα τεράστιο όγκο στοιχείων να συμπεριλάβει στο έργο του, με λογικό αποτέλεσμα πολλά από αυτά να μη χωρέσουν. Επίσης, το φορμά του graphic novel με τους διαλόγους και τα κουτάκια (αν και δεν τα χρησιμοποιεί και πολύ) δεν είναι το πλέον κατάλληλο για να παρουσιάσει ικανοποιητικά όλους τους χαρακτήρες και όλα τα γεγονότα της εκατόχρονης υπόθεσης. Λαμβάνοντας υπ'όψιν αυτούς τους περιορισμούς, θεωρώ οτι έκανε πολύ καλή δουλειά, αν και σε μερικά σημεία παρουσιάζει ιδιαίτερα απλοϊκά τους κακούς ως κακούς, και τους εβραίους ως θύματα. Η εικονογράφησή του σίγουρα δεν είναι του επιπέδου του The Spirit ή των πρώτων graphic novels του, αν αναλογιστούμε όμως οτι το 2005 ο άνθρωπος ήταν... 87 ετών!, είναι απλά εξαιρετική. Το βασικότερο από όλα όμως είναι οτι το The Plot εκπληρώνει απόλυτα το λόγο ύπαρξής του, δηλαδή να καταγγείλει στο ευρύ κοινό αυτή την πολύ άσχημη και δυστυχώς πολύ βαθιά ριζωμένη ιστορική απάτη, με την ελπίδα να μπήξει επιτέλους μία σφήνα στην καρδιά αυτού του λογοτεχνικού "βρυκόλακα".

Διαβάστε Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών στα ελληνικά.


Μερικά από τα εξώφυλλα των εκατοντάδων εκδόσεων των Πρωτοκόλλων από όλο τον κόσμο

World War 3 illustrated

Ο 3ος Παγκόσμιος ... έχει ήδη αρχίσει !

Το World War 3 illustrated είναι ένα αμερικάνικο περιοδικό comics με έδρα τη Νέα Υόρκη που εκδίδεται με συχνότητα 2 ή 3 φορές το χρόνο από το 1979 που ιδρύθηκε. Εμπνευστές του ήταν οι πολιτικοί ακτιβιστές και κομίστες Peter Kuper και Seth Tobocman, με την κολλεκτίβα να μεγαλώνει πολύ γρήγορα τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του, και να περιλαμβάνει ονόματα όπως οι Sabrina Jones, Eric Drooker, Mac McGill, Spain Rodriguez, Sue Coe, Scott Cunningham, Kevin Pyle, Nicole Schulman, Susan Wilmarth, Paula Hewitt, Ethan Heitner, Hilary Allison, και πολλούς άλλους.

Το WW 3 illustrated ήταν ανάμεσα στα πρώτα αμερικάνικα περιοδικά που αντιμετώπισαν τα comics ως μέσο πολιτικής δημοσιογραφίας και κοινωνικού σχολιασμού, ως ένα εργαλείο έκφρασης προσωπικών πεποιθήσεων και προβληματισμών. Οι συντελεστές του δεν επιχείρησαν ποτέ να κρύψουν τις αριστερές τους καταβολές, κάτι που αποτελεί γενναία στάση σε μία χώρα όπου αριστερός σημαίνει κομμουνιστής, και άρα "εχθρός του κράτους".

Το World War 3 illustrated δε μιλάει για κάποιον επικείμενο, μεγάλο πόλεμο, αλλά για πολλούς, μικρούς πολέμους που συντελούνται καθημερινά έξω από την πόρτα μας σε μικρότερη ή μεγαλύτερη κλίμακα, χωρίς πολλές φορές να τους αντιλαμβανόμαστε, ή να ενδιαφερόμαστε καν.

Από την αρπαγή των σπιτιών φτωχών οικογενειών από μεγαλοκτηματίες και τα δικαιώματα των γυναικών και των μαύρων, μέχρι τη μάχη της καλλιτεχνικής ελευθερίας με τη λογοκρισία και τους πολέμους του πετρελαίου στο Ιράκ, το WW3 βρίσκεται εδώ και 35 χρόνια στην πρώτη γραμμή για να καταγγείλει τις κάθε λογής αδικίες και να πάρει το μέρος κάθε λογής μειονότητας. Η καταστροφή του περιβάλλοντος, η άσχημη πλευρά της παγκοσμιοποίησης, ο ρατσισμός κάθε μορφής, τα εργατικά δικαιώματα και οι συνεχιζόμενοι πόλεμοι ανά τον κόσμο (π.χ Παλαιστίνη) είναι μερικά θέματα που επανέρχονται τακτικά στις σελίδες του περιοδικού, με τα πολλά μικρά ή μεγάλα προβλήματα που διαρκώς ανακύπτουν (π.χ 11η Σεπτεμβρίου 2001, τυφώνας Κατρίνα, εξέγερση των μαύρων το 2014 στην Αμερική) να συμπληρώνουν το θεματικό μενού του μαχητικού αυτού comics "μανιφέστου".

Οι ίδιοι οι συντελεστές του περιοδικού περιγράφουν την προσπάθειά τους ως "μία κολλεκτίβα εθελοντών καλλιτεχνών, αποτελούμενη και από πρωτάρηδες αλλά και από καταξιωμένους επαγγελματίες, οι οποίοι χρησιμοποιούν μαχητικά, συγκρουσιακά comics για να λάμψουν λίγη πραγματικότητα στο φανταστικό κόσμο της αμερικανικής κλεπτοκρατίας." (Μου άρεσε πολύ σα λέξη η κλεπτοκρατία). Αυτονόητο είναι φυσικά οτι δίνεται απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία στους καλλιτέχνες ως προς το αντικείμενο αλλά και το ύφος των δουλειών που συνεισφέρουν, με πρώτους υπέρμαχους αυτής της φιλοσοφίας τους ίδιους τους ιδρυτές - "αρχισυντάκτες", Kuper και Tobocman. Ένα από τα αξιολογότερα χαρακτηριστικά του περιοδικού είναι επίσης το οτι επιζητεί συνεργασίες με δημιουργούς από άλλες χώρες, έτσι ώστε να ακούγεται και η εκ των έσω φωνή μειονοτήτων και λαών που αλλιώς δε θα είχαν πολλές ευκαιρίες να επικοινωνήσουν την άποψή τους με το δυτικό κόσμο.

Ασφαλώς και το περιεχόμενο του WW3 συνιστά προπαγάνδα, μιας και η προπαγάνδα ορίζεται ως "μία μορφή επικοινωνίας που στοχεύει στο να επηρρεάσει τη συμπεριφορά ενός πληθυσμού απέναντι σε ένα σκοπό ή μία άποψη", αλλά φυσικά μιλάμε για καλή μορφή προπαγάνδας που προσπαθεί να ανοίξει τα μάτια του κοινού, και όχι να το παραπλανήσει όπως κάνει π.χ μία διαφημιστική ή προεκλογική καμπάνια.

Τον Ιούλιο του 2014 κυκλοφόρησε από την εταιρεία PM Press και μία ανθολογία 320 σελίδων που συγκεντρώνει σε θεματικές ενότητες (π.χ  New World Empire, Promised Land) μερικές από τις καλύτερες σύντομες ιστορίες που έχουν κατά καιρούς δημοσιευθεί στο World War 3 illustrated, από το 1979 έως το 2014. Ο Joe Sacco, ο σημαντικότερος "πολεμικός ανταποκριτής" του κόσμου των comics απουσιάζει παραδόξως από το εσωτερικό του βιβλίου, συνεισέφερε όμως μία σύντομη παρουσίαση που έχει τυπωθεί πάνω στο όμορφο εξώφυλλο του Eric Drooker που έχω παραθέσει. "Το World War 3 έχει παραμείνει στα χαρακώματα για δεκαετίες. Δεν υπάρχει καλύτερο μέρος για να δείτε πώς οι ζωγραφιές μπορούν να συνδυαστούν αποτελεσματικά με την πολιτική από αυτή τη γιγαντιαία και υπέροχη συλλογή."

Οι ιδρυτές του WW3 illustrated

Ο Peter Kuper είναι συνιδρυτής και μέλος του συμβουλίου αρχισυνταξίας του πολιτικού περιοδικού comics World War 3 Illustrated. Είναι επίσης δάσκαλος, έχοντας διδάξει στο New York’s School of Visual Arts και το Parsons, the New School for Design. Στο χώρο των comics είναι γνωστός περισσότερο για τη συνέχιση του κλασικού comic strip Spy vs. Spy στο Mad magazine από το 1997 (το αυθεντικό είναι του Antonio Prohias), και αρκετές εικονογραφήσεις εξωφύλλων στα περιοδικά Newsweek και Time. Τα πιο ονομαστά graphic novels του είναι τα The System, Stop Forgetting To Remember, Speechless, Sticks and Stones, και Diario de Oaxaca: A Sketchbook Journal of Two Years in Mexico. Έχει επίσης μεταφέρει σε comics το The Jungle του Upton Sinclair και πολλά έργα του Franz Kafka, συμπεριλαμβανομένου και του περίφημου The Metamorphosis. Ζεί στη Νέα Υόρκη.

Ο Seth Tobocman είναι συνιδρυτής του πολιτικού περιοδικού comics World War 3 Illustrated. Δημιουργός των graphic books Portraits of Israelis and Palestinians, Understanding the Crash, και You Don’t Have to Fuck People Over to Survive, έχει συμμετάσχει σε εκθέσεις στα ABC No Rio, Exit Art, the Museum of Modern Art και New Museum of Contemporary Art. Οι εικονογραφήσεις του έχουν δημοσιευθεί σε πολλά έντυπα μέσα, συμπεριλαμβανομένων και των New York Times. Ζεί επίσης στη Νέα Υόρκη.

Πολλές από τις ιστορίες του WW3 έχουν συμπεριληφθεί και στην πολύ καλή ανθολογία Wobblies - Μία Εικονογραφημένη ιστορία των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου που κυκλοφόρησε το 2007 μεταφρασμένη στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΚΨΜ.

Σε κάποια επόμενη ανάρτηση στο εγγύς μέλλον θα παρουσιάσω 2-3 από τις καλύτερες σύντομες ιστορίες που έχουν κατά καιρούς δημοσιευθεί στο World War 3 illustrated. Μέχρι τότε, Hasta la victoria siempre, Venceremos και άλλα τέτοια σχετικά. Ακτιβιστές και τζιχαντιστές των comics όλου του κόσμου ενωθείτε !

Planet of the Jap - Suehiro Maruo

Τί θα γινόταν αν η Ιαπωνία είχε κερδίσει 
το 2ο παγκόσμιο πόλεμο ?

Ένα ακραίο, προκλητικό και άκρως αμφιλεγόμενο έργο από μία cult φιγούρα των manga

Ο Suehiro Maruo είναι ίσως ο πιο ακραίος και ο πιο προκλητικός καλλιτέχνης που έχει ασχοληθεί ποτέ με τα comics ! Σίγουρα ένας από τους πιο διεστραμμένους, ασφαλώς ένας από τους πιο αηδιαστικούς, οπωσδήποτε ένας από τους πιο βίαιους, αλλά και... αναμφισβήτητα ένας από τους πιο ταλαντούχους.

Ανάμεσα στις πολλές δουλειές του... εκκεντρικού - για να το πούμε ευγενικά - mangaka που προκαλούν τις αισθήσεις και την αισθητική μας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ξεχωριστή θέση κατέχει η σύντομη, 26-σέλιδη ιστορία Planet of the Jap (Nihonjin no wakusei, 1985), που κυκλοφόρησε στη συλλογή σύντομων ιστοριών Paranoia Star και αργότερα στην περίφημη αγγλόφωνη ανθολογία Comics Underground Japan (1996), από όπου το έμαθαν και οι δυτικοί αναγνώστες (όχι προς μεγάλη τους χαρά είναι αλήθεια).

...
Eπικεντρώνοντας την προσοχή του στην Αμερική, κύριο αντίπαλο της Ιαπωνίας στη μάχη του Ειρηνικού, το Planet of the Jap παρουσιάζει με ιδιαίτερη γραφικότητα και παραστατικότητα τί θα συνέβαινε αν η Ιαπωνία είχε κερδίσει το 2ο παγκόσμιο πόλεμο, σε ένα κλασικό παράδειγμα του λογοτεχνικού υπο-είδους που ονομάζεται εναλλακτική ιστορία. Συγκεκριμένα, με απαρχή την επίθεση στο Pearl Harbor (8 Δεκεμβρίου 1941) τα γεγονότα του πολέμου αντιστρέφονται, με τους ιάπωνες στρατιώτες να προελαύνουν σε Ευρώπη και Αμερική, να ρίχνουν 2 πυρηνικές βόμβες στο Los Angeles (6 Αυγούστου 1945) και το San Fransisco (9 Αυγούστου 1945) και να καταστρέφουν τα πολιτιστικά σύμβολα των Η.Π.Α, βιάζοντας και δολοφονώντας τους κατοίκους με πρωτοφανή αγριότητα. Ο πρωθυπουργός Hideki Tōjō επιθεωρεί την κατεχόμενη πρώην υπερδύναμη, οι αμερικανοί στρατιωτικοί ηγέτες αποκεφαλίζονται τελετουργικά και η σημαία του ανατέλλοντος ηλίου κυματίζει πάνω στο κατεστραμμένο άγαλμα της Ελευθερίας.

Αυτή η εικόνα όμως με το  κατεστραμμένο σύμβολο του αμερικανικού πολιτισμού αποδεικνύει οτι το αμφιλεγόμενο έργο του Maruo είναι κάτι παραπάνω από μία εθνικιστική έξαρση, όπως έχει κατηγορηθεί μανιασμένα - όσο και λανθασμένα - από το δυτικό κόσμο. Η συγκεκριμένη εικόνα παραπέμπει απ'ευθείας στη γνωστή δυστοπική ταινία Planet of the Apes, υποψιάζοντας τον έξυπνο αναγνώστη οτι αν ξεπεράσει την ακραία βία που πρωταγωνιστεί, υπάρχουν πολλά κρυφά μηνύματα που περιμένουν να τα ανακαλύψει. Εκτός λοιπόν από μία βίαιη παρωδία του Πλανήτη των πιθήκων, ο Πλανήτης των ιαπώνων αποτελεί αναμφισβήτητα ένα πολιτικό έργο, μία δριμύτατη κριτική στον υποβόσκοντα εθνικισμό και ιμπεριαλισμό της ηγεσίας αλλά και των κατοίκων της ασιατικής χώρας, μία μελέτη πάνω στην αποτρόπαια βία του πολέμου και του φασισμού. Και η παρουσίαση αυτής της βίας με τόσο γραφικό και in your face τρόπο είναι μία απολύτως ηθελημένη επιλογή που καθιστά το μήνυμα του Maruo ακόμη πιο αποτελεσματικό. Στην ουσία πρόκειται για ένα αντιπολεμικό έργο, αρκεί φυσικά να έχει κάποιος ανοιχτά τα μάτια του και το μυαλό του ώστε να το αντιληφθεί, προσπερνώντας το προφανές.

Ασφαλώς βεβαίως, δε μπορούμε να κατηγορήσουμε όποιον δεν καταφέρνει να ξεπεράσει το αρχικό σοκ των εικόνων του Maruo, μιας και η σύντομη αυτή ιστορία του είναι φτιαγμένη με ξεκάθαρο σκοπό να σοκάρει, από την πρώτη έως την τελευταία εικόνα. Από το εξώφυλλο που παρουσιάζει έναν ιάπωνα να χαιρετάει φασιστικά ενώ είναι καθισμένος σε ένα πολεμικό άρμα, με το κανόνι που... στάζει υγρά να αντικαθιστά το πέος του, μέχρι την τελευταία σελίδα που απεικονίζει τον αυτοκράτορα Hirohito δίπλα σε λεζάντες όπως "Η Ιαπωνία παραμένει η δυνατότερη χώρα στον κόσμο" και "Μην ξεγελιέστε, η Ιαπωνία δεν είναι σε καμία περίπτωση ένα ηττημένο έθνος".

Το Planet of the Jap προκάλεσε πρωτοφανή αίσθηση όταν έγινε διαθέσιμο για το δυτικό κοινό μέσω της ανθολογίας Comics Underground Japan (1996), παρουσιαζόμενο ως μία εθνικιστική φαντασίωση και ένα απωθημένο της πάλαι ποτέ κραταιάς και ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας. Αποτέλεσε αντικείμενο σε κοινωνικο-πολιτικές μελέτες όπως τα βιβλία Manga and the Representation of Japanese History (Roman Rosenbaum) και Perversion and Modern Japan: Psychoanalysis, Literature, Culture (Nina Cornyetz, J. Keith Vincent), και μετέτρεψε εν μία νυκτί τον Suehiro Maruo σε cult, αμφιλεγόμενη και μισητή φιγούρα στα μάτια των αμερικανών.

Ταυτόχρονα όμως, παρότρυνε αρκετούς περίεργους δυτικούς να ψάξουν την πολύ μεγάλη (και σε μέγεθος και σε αξία) παραγωγή του, με τους λιγότερο "ευαίσθητους" και περισσότερο "ακραίους" από αυτούς να μετατρέπονται σε φανατικούς θαυμαστές του. Και με τους πιο ανοιχτόμυαλους να χαιρετίζουν το Planet of the Jap ως μία ηχηρή αντιπολεμική κραυγή, παρά ως ένα εθνικιστικό ντελίριο. Όπως πάντα, εξαρτάται από ποιά σκοπιά θέλουμε να το δούμε.