Ανελέητη καφρίλα Re-visited (Ό,τι πρέπει για το καλοκαιράκι)
Ο Kaz, με κανονικό όνομα το Kazimieras G. Prapuolenis (εε, νομίζω καλά έκανε και το άλλαξε)
είναι ένας εξαιρετικός αμερικανός κομίστας με λιθουανική καταγωγή, και το Underworld είναι η πιο γνωστή και διαβόητη δημιουργία του. Tα περισσότερα για αυτό το cult classic διαμάντι των underground comics τα είχα αναφέρει στην προηγούμενη ανάρτηση που είχα κάνει για το Underworld, απλά επαναλαμβάνω οτι δημιουργήθηκε το 1992 και δημοσιεύεται ακόμη και σήμερα σε πολλές εναλλακτικές αμερικάνικες εφημερίδες, όπως οι New York Press και SF Bay Guardian.
Το καστ χαρακτήρων του Underworld περιλαμβάνει μερικά από τα πιο απερίγραπτα και αποτυχημένα τομάρια που έχετε συναντήσει ποτέ σε σελίδες comics, ή οπουδήποτε αλλού. Μιλάμε για γεννημένους losers αλλά και παρωδίες γνωστών ηρώων της 9ης τέχνης όπως οι Sam Snuff, Creep Rat, Smoking Cat, Drafty Duck, Nuzzle, Petit Mor, και άλλοι.
Τα αξιαγάπητα αυτά ανθρωπόμορφα πλάσματα απλά περιφέρονται και συναναστρέφονται μεταξύ τους σε μία μεγαλούπολη που είναι πολύ απλά αυτό που λέει ο τίτλος του comic - ένα ελεεινό, υποβαθμισμένο σκουπιδαριό, ένας μίζερος και σιχαμερός υπόκοσμος. Οι ατάκες του Kaz βγάζουν τρελό γέλιο, και το κοινωνικό του σχόλιο απλά τσακίζει κόκκαλα. Όπως ξέρουν να κάνουν μόνο οι πιο ταλαντούχοι σατιρικοί καλλιτέχνες, ο αμερικανός δημιουργός χρησιμοποιεί αυτό το αναπάντεχο (για να το πούμε ευγενικά) σύνολο χαρακτήρων για να καυτηριάσει πολύ αληθινά και χαρακτηριστικά στοιχεία της σύγχρονης πόλης και κοινωνίας.
Όπως ίσως κατάλαβε κάποιος, η συγκεκριμένη τεμπέλικη ανάρτηση έγινε απλά επειδή ξαναδιάβασα μερικά από τα θεϊκά, σαπίλικα στριπάκια του Underworld και σκέφτηκα να τα μοιραστώ με όποιο άλλο ανεπρόκοπο ρεμάλι θέλει ένα χαλαρό και κάφρικο διάλειμμα απο τη μίζερη καθημερινότητα. Νομίζω είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεται για το καλοκαιράκι που έχει μπεί ήδη στον τελευταίο του μήνα.
Enjoy λοιπόν, καλές διακοπές και καλή συνέχεια σε όλους !
Μία "αλυσιδωτή" ιστορία από 69 all-star καλλιτέχνες
Το The Narrative Corpse είναι μία comics αλυσίδα, μία ιστορία δημιουργημένη από 69 κορυφαίους καλλιτέχνες του χάρτινου σύμπαντος, με εμπνευστή και επιμελητή του όλου εγχειρήματος το μεγάλο Art Spiegelman. Βασισμένο στο Le Cadavre Exquis (The Exquisite corpse, Το εξαίσιο πτώμα *), ένα παιχνίδι που έπαιζε ο André Breton και οι σουρρεαλιστές φίλοι του, το πτώμα της αφήγησης ξεκίνησε στις αρχές του 1990 σαν ένα project που θα δημοσιευόταν στις σελίδες του RAW, του θρυλικού περιοδικού comics που εξέδιδε ο ίδιος ο Spiegelman και η γυναίκα του.
Η διαδικασία θα πήγαινε ως εξής: Ένας καλλιτέχνης θα ξεκινούσε την ιστορία σχεδιάζοντας μόνο 3 ασπρόμαυρα panels με ήρωα τον Sticky, το κλασικό ανθρωπάκι με τις απλές γραμμές που φτιάχνουν τα πεντάχρονα παιδιά. Έπειτα, θα έδινε τη δουλειά του στον επόμενο, που θα συνέχιζε την ιστορία με όποιο τρόπο ήθελε, με 3 δικά του κουτάκια. Μόνη προϋπόθεση ήταν να υπάρχει κάποια συνέχεια με την προηγούμενη συμμετοχή, και να χρησιμοποιηθεί ως κεντρικός χαρακτήρας ο Sticky. Έτσι κι αλλιώς, ο καλλιτέχνης λάμβανε μόνο τα panels του τελευταίου πρίν από αυτόν καλλιτέχνη, όχι όλων των προηγούμενων, για να διατηρηθεί το σουρρεαλιστικό στοιχείο του όλου πράγματος, να μην υπάρχει κεντρική δομή.
Ο Spiegelman, μία από τις πλέον επιδραστικές προσωπικότητες του κόσμου των comics της εποχής, συγκέντρωσε για αυτό το καλλιτεχνικό του πείραμα την αφρόκρεμα της αφρόκρεμας των εναλλακτικών αμερικάνικων αλλά και ευρωπαϊκών comics. Μιλάμε για ονόματα όπως οι: Chris Ware, Robert Crumb, Lorenzo Mattotti, Daniel Clowes, Thomas Ott, Charles Burns, David Mazzucchelli, Jaques Loustal, Gilbert και Jaime Hernandez, μέχρι και τον θρυλικό Will Eisner ! Και φυσικά πολλούς, πολλούς άλλους. Για να επισπευστεί η διαδικασία, ορίστηκαν δύο "παρακλάδια", ένα στη Νέα Υόρκη και ένα στο Λονδίνο, και ο Spiegelman, ο συν-επιμελητής Robert Sikoryak και ο Richard McGuire ανέλαβαν να ενώσουν τις δύο άκρες της κάθε άλλο παρά γραμμικής αφήγησης. Το όλο project μεγάλωνε διαρκώς, ξεπερνώντας μάλιστα τη διάρκεια ζωής του RAW (το οποίο σταμάτησε να εκδίδεται το 1991), και τελείωσε απότομα το 1995, για να εκδοθεί και σε μορφή graphic novel από τις εταιρείες Gates of Heck και Raw Books σε 9.500 πλέον σπάνια και συλλεκτικά αντίτυπα.
Υπόθεση με την αυστηρή έννοια ασφαλώς και δεν υπάρχει (γι'αυτό μου αρέσει ο σουρρεαλισμός), και βασικά δεν υπάρχει ούτε αρχή ή τέλος, όμως μετά τα μονταρίσματα του Spiegelman και του Sikoryak καθορίστηκαν ως αρχικά panels αυτά του ίδιου το Sikoryak, και ως τελικά αυτά του Jayr Pulga. Κάποιοι συμμετέχοντες συμπεριέλαβαν και εμφανίσεις γνωστών χαρακτήρων τους (π.χ The Spirit του Will Eisner, Akbar & Jeff του Matt Groening, Zippy the Pinhead του Bill Griffith), για να δώσουν και λίγη γεύση από crossover στο όλο εγχείρημα. Ενδιαφέρον είναι επίσης το οτι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες και τα background σκηνικά δε διαρκούν περισσότερο από 3 συμμετοχές (δηλαδή 9 panels) στη σειρά.
* Το Le Cadavre Exquis (Το εξαίσιο πτώμα) ήταν ένα παιχνίδι που έπαιζε ο André Breton και ο κύκλος των σουρρεαλιστών τις δεκαετίες του 1920 και 1930 για να ξεφύγουν από τους περιορισμούς της λογικής σκέψης. Ο πρώτος συμμετέχων έγραφε μία πρόταση στο πάνω μέρος μίας κόλλας χαρτιού, και το έδινε στον επόμενο για να γράψει τη δική του συνέχεια. Το χαρτί κάθε φορά διπλωνόταν ώστε να φαίνεται μόνο η πρόταση του τελευταίου συμμετέχοντος, και αφού έγραφαν όλοι με τη σειρά τους, ξεδιπλωνόταν και διαβαζόταν ως ολοκληρωμένη αφήγηση (ο Βισνού να την κάνει). Αργότερα το παιχνίδι εξελίχθηκε και σε "εκδόσεις" για σκίτσο και κολλάζ (σαν τη Monopoly ένα πράγμα), οπότε ο Art Spiegelman πολλές δεκαετίες αργότερα πολύ λογικά σκέφτηκε "γιατί όχι και σε comics?"
Το πείραμα του The Narrative Corpse ίσως και να ενέπνευσε ένα αντίστοιχο εγχείρημα του 1999 σε επιμέλεια του τεράστιου Alan Moore και τίτλο The Worm, μόνο που εκεί οι καλλιτέχνες συγκεντρώθηκαν και δούλεψαν ταυτόχρονα πάνω σε ένα προκαθορισμένο σενάριο. Επίσης, έχει εμπνεύσει την πολύ πιο πρόσφατη και πολύ ωραία πρωτοβουλία The Infinite Corpse, ένα διαδραστικό web comic από μόλις... 493 καλλιτέχνες.
Ακολουθεί μία λίστα των εκλεκτών συμμετεχόντων, με τη σειρά που εμφανίζονται τα panels τους στο The Narrative Corpse:
R. Sikoryak > Mark Beyer > Gilbert Hernandez > Mary Fleener > M. K. Brown > David Mazzucchelli > Mort Walker > S. Clay Wilson > Chester Brown > Debbie Dreschler > Mark Landman > Jay Lynch > Gary Leib > Willem > Carol Lay > Jason Lutes > Max Andersson > J. Pirinen > Peter Bagge > G. Wasco > Spain > Carol Swain > Richard McGuire > Drew Friedman > David Sandlin > Ever Meulen > Mariscal > Joost Swarte > Pascal Doury > Georgeanne Deen > Chris Ware > Charles Burns > Lorenzo Mattotti > Justin Green > Julie Doucet > Kaz > Gary Panter > Daniel Clowes > Jonathon Rosen > Krystine Kryttre > Jaime Hernandez > Scott Gillis > Jim Woodring > Paul Corio > Will Eisner > Carol Tyler > Max Cabanes > Gilbert Shelton > Scott McCloud > Typex > José Muñoz > Matt Groening > Joe Sacco > Art Spiegelman > Savage Pencil > Jaques Loustal > Robert Crumb > Aline Kominsky-Crumb > Kamagurka & Herr Seele > Thomas Ott > Bruno Richard > Kim Deitch > Ben Katchor > Lynda Barry > Mark Zingarelli > Richard Sala > Bill Griffith > Jayr Pulga
Η τελευταία ατάκα νομίζω τα λέει όλα από άποψη υποθέσεως και ύφους !
Ένα εξαιρετικό κολλάζ εναλλακτικών γελοιογραφιών της αφρόκρεμας των καλλιτεχνών του RAW
Το θρυλικό αμερικάνικο περιοδικό RAW ήταν μία ανθολογία εναλλακτικών comics, την οποία εξέδιδε ανά τακτά ή άτακτα διαστήματα η μεγάλη μορφή της 9ης τέχνης Art Spiegelman μαζί με τη γυναίκα του, τη γαλλίδα Françoise Mouly, την περίοδο 1980 - 1991. Από τις σελίδες του πέρασαν οι μεγαλύτεροι αμερικανοί underground δημιουργοί της δεκαετίας του 80 (π.χ Robert Crumb, Justin Green, Bill Griffith, Gary Panter), αλλά και πολλοί εξαιρετικοί ευρωπαίοι (Jacques Tardi, Lorenzo Mattotti, Joost Swarte, Francis Masse), οι οποίοι παρουσιάζονταν για πρώτη φορά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Το RAW αποτελούσε το πιο "καλλιτεχνικό" ή κουλτουριάρικο ξαδερφάκι των underground περιοδικών που μεσουρανούσαν εκείνη την εποχή, όπως π.χ το Weirdo του Robert Crumb, όντας στην ουσία το πρώτο έντυπο που αντιμετώπισε τα comics ως μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης. Ενδεικτικό είναι οτι στις σελίδες του δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες το εμβληματικό graphic novel MAUS του Spiegelman, το έργο δηλαδή που συνετέλεσε τα μέγιστα στην αναγνώριση των comics ως μορφή τέχνης.
Εκτός όμως από την προτίμηση των εκδοτών στους underground καλλιτέχνες, το RAW έτρεφε μεγάλη εκτίμηση και στην ιστορία του μέσου των comics, παρουσιάζοντας συχνά δουλειές των πρωτοπόρων δημιουργών που έθεσαν τα θεμέλια του είδους, όπως οι Winsor McCay (Little Nemo in Slumberland), Gustave Doré, Frans Masereel και George Herriman (Krazy Kat). Και κάπου ανάμεσα στους "προπάτορες" και στους "υπόγειους", υπήρχε πάντα χώρος για την ανάδειξη ανερχόμενων ταλέντων της εποχής - που σήμερα αποτελούν μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της αμερικάνικης σκηνής - όπως οι Chris Ware, Charles Burns και Richard Sala. Παραπονεμένος δεν έμεινε ούτε ο κόσμος των manga, με κάποιες (σπάνιες) παρουσιάσεις ιαπώνων καλλιτεχνών όπως ο Yoshiharu Tsuge. Υπήρχαν επίσης εικονογράφοι, φωτογράφοι, συγγραφείς και ποιητές, με το μεγάλο όγκο του περιοδικού (ξεπερνούσε τις 200 σελίδες) να γεμίζει ασφυκτικά από όλες τις σύγχρονες καλλιτεχνικές τάσεις, πάντα με έμφαση στις πιο πρωτοποριακές και "περίεργες" από αυτές.
Αυτή η εξαιρετική ποικιλία και ποιότητα των επιρροών και των δουλειών που παρουσιάζονταν στο RAW αποτυπώνεται τέλεια στο υπέροχο κολλάζ-κατάλογο των καλλιτεχνών που ονομάστηκε RAW GAGZ και βρίσκεται στο τεύχος #8 (1986) της πρώτης περιόδου του περιοδικού. Τη συλλογή επιμελήθηκε το ζεύγος Art Spiegelman - Françoise Mouly, με τη γαλλίδα εκδότρια αλλά και τυπογράφο του περιοδικού να αναλαμβάνει και τη σύνθεση του πολυσέλιδου κολλάζ. Τα περισσότερα έργα είναι γελοιογραφίες, αλλά όχι με τη συμβατική έννοια του όρου. Φυσικά, δίπλα από κάθε έργο υπάρχει και το όνομα του δημιουργού. Απολαύστε !
Μερικοί από τους (λιγοστούς) καλλιτέχνες που συνεισέφεραν κατά καιρούς δουλειά στο RAW είναι οι:
Art Spiegelman, Alan Moore, Robert Crumb, Charles Burns, Chris Ware, Jacques Tardi, Lorenzo Mattotti, Kaz, Jacques Loustal, Richard Sala, Kim Deitch, Julie Doucet, Justin Green, Bill Griffith, Gary Panter, Lynda Barry, Mark Beyer, Sue Coe, Fletcher Hanks, Kamagurka & Herr Seele, Ben Katchor, Richard McGuire, Ever Meulen, Jerry Moriarty, Françoise Mouly, José Muñoz, Mark Newgarden, Chéri Samba, Robert Sikoryak, Edward Sorel, Joost Swarte, Yoshiharu Tsuge, Marc Caro, Pascal Doury, Max, Francis Masse, και πολλοί άλλοι ..
Το εξώφυλλο του RAW vol.1 #8 (1986), διά χειρός Kaz
Η υπέροχα σάπια, κάφρικη και... μα'ακισμένη σειρά comics strips του Tony Millionaire
...
Όοοοοχι, δε λείπει κανένα λάμδα από τον τίτλο της ανάρτησης, καθώς δεν είναι στα ελληνικά. Απλώς είναι λίγο ατυχής στη γλώσσα μας ο τίτλος που ο αμερικανός δημιουργός επέλεξε για τη σειρά του, αν και νομίζω οτι ταιριάζει απόλυτα. Και είμαι σίγουρος οτι αν κάποτε κανένας ελληνάρας της διασποράς σφυρίξει στον Τόνυ τον Εκατομμυριούχο τί παραλίγο να σήμαινε ο τίτλος του στα ελληνικά, θα γελάσει με την ψυχή του, καθότι είναι τελείως ακομπλεξάριστος, αυτοσαρκάζεται συχνά, και γενικά είναι πολύ χαλαρός και cool τύπος. Όχι οτι τον ξέρω προσωπικά τον άνθρωπο, απλώς έχω βγάλει τα συμπεράσματά μου από συνεντεύξεις δικές του και συναδέλφων του που μιλάνε για αυτόν.
Πάντως, αν νομίζετε οτι παρα-ασχολήθηκα με τον τίτλο, το ίδιο έχουν κάνει κατά καιρούς πολλοί δημοσιογράφοι που ρωτούν τον Tony Millionaire (με κανονικό όνομα το Scott Richardson) τί σημαίνει, για να λάβουν κάθε φορά διαφορετική απάντηση. Η πιο συχνή πάντως είναι οτι "Είναι επτασφράγιστο μυστικό. Δε μπορώ να αποκαλύψω αυτή την πληροφορία μέχρι κάποιο συγκεκριμένο άτομο να πεθάνει. Γιατί αν μάθει ποτέ οτι χρησιμοποίησα αυτό το όνομα, θα τσαντιστεί πάρα πολύ". Δηλαδή... ό,τι να'ναι.
Λοιπόν, ό,τι και να σημαίνει ο τίτλος, η σειρά MAAKIES του εξαιρετικού αμερικανού κομίστα Tony Millionaire (δημιουργού του επίσης εξαιρετικού Billy Hazelnuts) ξεκίνησε να δημοσιεύεται στην εφημερίδα New York Press το Φεβρουάριο του 1994, και συνεχίζει περιστασιακά μέχρι και σήμερα σε εναλλακτικά περιοδικά και εφημερίδες στις Η.Π.Α, τη Σουηδία, την Ιταλία και αλλού. Κύριο θέμα της σειράς είναι οι απίστευτα αστείες όσο και σιχαμερές περιπέτειες δύο γνώριμων και από τη σειρά Sock Monkey του ίδιου δημιουργού χαρακτήρων, των ελεεινών, τρισάθλιων, κάφρων, σάπιων και μπεκρήδων Uncle Gabby και Drinky Crow (ΘΕ-ΟΙ !!!). Μία μαϊμού με ημίψηλο και ένα μαύρο κοράκι με αυτοκτονικές τάσεις που περνάνε τις τρύπιες ώρες τους πάνω σε ένα πειρατικό καράβι ή σε κάποιο ελεεινό καταγώγι, λιωμένοι στο ποτό από το πρωί μέχρι το βράδυ και κάνοντας συνεχώς... μα'ακίες ! Αλλά μιλάμε για πολλές μα'ακίες, με το εξαιρετικό, καφρίλικο και κατάμαυρο χιούμορ του Millionaire να σπάει κόκαλα!
....
Φημολογείται οτι η πρώτη φορά που ο Millionaire σχεδίασε ένα στριπάκι με τον πλέον διάσημο χαρακτήρα Drinky Crow ήταν πάνω σε μία χαρτοπετσέτα σε κάποιο μπαράκι της γειτονιάς του. Το concept ήταν απλό - ένα κοράκι που πίνει τον πάτο του και μετά τινάζει τα μυαλά του στον αέρα. Το αποτέλεσμα άρεσε στον barman, ο οποίος κέρασε τον άγνωστο τότε καλλιτέχνη τσάμπα μπύρα. Το κίνητρο ήταν πολύ ισχυρό (εννοείται), και έτσι ο Τόνης μας συνέχισε να σχεδιάζει, ο "χορηγός" του συνέχιζε να τον ποτίζει, μέχρι που κάποια στιγμή η παράξενη συμφωνία υπέπεσε στην αντίληψη ενός συνεργάτη της εφημερίδας New York Press, η οποία προσέφερε στον Millionaire μία θέση στις σελίδες της για το στριπάκι του. Και τα υπόλοιπα... είναι ιστορία.
Στα 20 και πλέον χρόνια της σειράς, έχουν κυκλοφορήσει πολλές συλλογές που συγκεντρώνουν τις σάπιες περιπέτειες των δύο αλκοολικών και αποτυχημένων ναυτικών, στο πολύ ωραίο μακρόστενο φορμά που έχουν και τα στριπάκια.
Maakies (2000)
The House at Maakies Corner (2002)
When We Were Very Maakies (2004)
Der Struwwelmaakies (2005)
Premillennial Maakies (2006 - ανατύπωση της πρώτης συλλογής)
The Maakies with the Wrinkled Knees (2008)
Maakies Treasury (2009)
Little Maakies on the Prairie (2010)
Green Eggs and Maakies (2013)
Οι τίτλοι των συλλογών είναι στην πλειοψηφία τους παραφράσεις γνωστών παιδικών βιβλίων (The House at Pooh Corner και When We Were Very Young του A. A. Milne, Der Struwwelpeter του Heinrich Hoffman, Raggedy Ann and Andy and the Camel with the Wrinkled Knees του Johnny Gruelle, Little House On The Prairie της Laura Ingalls Wilder).
Οκ, τώρα που το καλύψαμε και αυτό, πάμε να συνεχίσουμε. Uncle Gabby και Drinky Crow, δεύτερο σάπιο ημίχρονο.
...
Αρκετά συχνά, ο Millionaire συνηθίζει να παραθέτει μερικά λίγο ξεχωριστά στριπάκια, όπως το αμέσως επόμενο, που είναι σχεδιασμένο από το φίλο του, το φοβερό και τρομερό αμερικανό κομίστα Kaz. Ή το δεύτερο, που έχει ως πρωταγωνιστές τους Winnie the pooh, Mickey Mouse και Goofy. Ή το τρίτο, με τον... Justin Beaver! Και το τέταρτο και τελευταίο, με φωτογραφίες από tattoos με ήρωες του Maakies.
...
Ορίστε και μερικά από τα πρώτα στριπάκια της σειράς, προερχόμενα από το μακρινό 1994. Συμπεριλαμβάνεται και το πρώτο ever (πρώτη εικόνα φυσικά).
... Αnimation
To 1998 φτιάχτηκαν 6 δίλεπτα flash animations με χαρακτήρες από το Maakies για λογαριασμό του γνωστού αμερικάνικου κωμικού σόου Saturday Night Live, όμως το αποτέλεσμα ήταν πολύ απλοϊκό, όπως μπορείτε να δείτε στο Drinky Crow Gets a Job, το ένα από τα μόλις δύο επεισόδια που προβλήθηκαν. 10 χρόνια μετά όμως, το 2007, έγινε μία αρκετά πιο σοβαρή προσπάθεια για το κανάλι Adult Swim του Cartoon Network, με το πιλοτικό επεισόδιο να προβάλλεται στις 13 Μαϊου του 2007. Η σειρά ξεκίνησε στις 23 Νοεμβρίου του 2008 με τίτλο The Drinky Crow Show, όμως στις 25 Ιανουαρίου 2009 ματαιώθηκε, κάτι που επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο Millionaire σε ένα επερχόμενο comic strip του Maakies.
...
...
Για επίλογο άφησα μία γλαφυρή περιγραφή του ίδιου του δημιουργού για τη σειρά του - "Στο Maakies ξερνάω τ'άντερά μου... Γράφω και σχεδιάζω για όλα όσα με κάνουν να θέλω να πηδήξω στο ποτάμι, γελώντας με τον τρόμο του να είσαι ζωντανός" !!!
