The Narrative Corpse

Μία "αλυσιδωτή" ιστορία από 69 all-star καλλιτέχνες

Το The Narrative Corpse είναι μία comics αλυσίδα, μία ιστορία δημιουργημένη από 69 κορυφαίους καλλιτέχνες του χάρτινου σύμπαντος, με εμπνευστή και επιμελητή του όλου εγχειρήματος το μεγάλο Art Spiegelman. Βασισμένο στο Le Cadavre Exquis (The Exquisite corpse, Το εξαίσιο πτώμα *), ένα παιχνίδι που έπαιζε ο André Breton και οι σουρρεαλιστές φίλοι του, το πτώμα της αφήγησης ξεκίνησε στις αρχές του 1990 σαν ένα project που θα δημοσιευόταν στις σελίδες του RAW, του θρυλικού περιοδικού comics που εξέδιδε ο ίδιος ο Spiegelman και η γυναίκα του.

Η διαδικασία θα πήγαινε ως εξής: Ένας καλλιτέχνης θα ξεκινούσε την ιστορία σχεδιάζοντας μόνο 3 ασπρόμαυρα panels με ήρωα τον Sticky, το κλασικό ανθρωπάκι με τις απλές γραμμές που φτιάχνουν τα πεντάχρονα παιδιά. Έπειτα, θα έδινε τη δουλειά του στον επόμενο, που θα συνέχιζε την ιστορία με όποιο τρόπο ήθελε, με 3 δικά του κουτάκια. Μόνη προϋπόθεση ήταν να υπάρχει κάποια συνέχεια με την προηγούμενη συμμετοχή, και να χρησιμοποιηθεί ως κεντρικός χαρακτήρας ο Sticky. Έτσι κι αλλιώς, ο καλλιτέχνης λάμβανε μόνο τα panels του τελευταίου πρίν από αυτόν καλλιτέχνη, όχι όλων των προηγούμενων, για να διατηρηθεί το σουρρεαλιστικό στοιχείο του όλου πράγματος, να μην υπάρχει κεντρική δομή.

Ο Spiegelman, μία από τις πλέον επιδραστικές προσωπικότητες του κόσμου των comics της εποχής, συγκέντρωσε για αυτό το καλλιτεχνικό του πείραμα την αφρόκρεμα της αφρόκρεμας των εναλλακτικών αμερικάνικων αλλά και ευρωπαϊκών comics. Μιλάμε για ονόματα όπως οι: Chris Ware, Robert Crumb, Lorenzo Mattotti, Daniel Clowes, Thomas Ott, Charles Burns, David Mazzucchelli, Jaques Loustal, Gilbert και Jaime Hernandez, μέχρι και τον θρυλικό Will Eisner ! Και φυσικά πολλούς, πολλούς άλλους. Για να επισπευστεί η διαδικασία, ορίστηκαν δύο "παρακλάδια", ένα στη Νέα Υόρκη και ένα στο Λονδίνο, και ο Spiegelman, ο συν-επιμελητής Robert Sikoryak και ο Richard McGuire ανέλαβαν να ενώσουν τις δύο άκρες της κάθε άλλο παρά γραμμικής αφήγησης. Το όλο project μεγάλωνε διαρκώς, ξεπερνώντας μάλιστα τη διάρκεια ζωής του RAW (το οποίο σταμάτησε να εκδίδεται το 1991), και τελείωσε απότομα το 1995, για να εκδοθεί και σε μορφή graphic novel από τις εταιρείες Gates of Heck και Raw Books σε 9.500 πλέον σπάνια και συλλεκτικά αντίτυπα.

Υπόθεση με την αυστηρή έννοια ασφαλώς και δεν υπάρχει (γι'αυτό μου αρέσει ο σουρρεαλισμός), και βασικά δεν υπάρχει ούτε αρχή ή τέλος, όμως μετά τα μονταρίσματα του Spiegelman και του Sikoryak καθορίστηκαν ως αρχικά panels αυτά του ίδιου το Sikoryak, και ως τελικά αυτά του Jayr Pulga. Κάποιοι συμμετέχοντες συμπεριέλαβαν και εμφανίσεις γνωστών χαρακτήρων τους (π.χ The Spirit του Will Eisner, Akbar & Jeff του Matt Groening, Zippy the Pinhead του Bill Griffith), για να δώσουν και λίγη γεύση από crossover στο όλο εγχείρημα. Ενδιαφέρον είναι επίσης το οτι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες και τα background σκηνικά δε διαρκούν περισσότερο από 3 συμμετοχές (δηλαδή 9 panels) στη σειρά.

* Το Le Cadavre Exquis (Το εξαίσιο πτώμα) ήταν ένα παιχνίδι που έπαιζε ο André Breton και ο κύκλος των σουρρεαλιστών τις δεκαετίες του 1920 και 1930 για να ξεφύγουν από τους περιορισμούς της λογικής σκέψης. Ο πρώτος συμμετέχων έγραφε μία πρόταση στο πάνω μέρος μίας κόλλας χαρτιού, και το έδινε στον επόμενο για να γράψει τη δική του συνέχεια. Το χαρτί κάθε φορά διπλωνόταν ώστε να φαίνεται μόνο η πρόταση του τελευταίου συμμετέχοντος, και αφού έγραφαν όλοι με τη σειρά τους, ξεδιπλωνόταν και διαβαζόταν ως ολοκληρωμένη αφήγηση (ο Βισνού να την κάνει). Αργότερα το παιχνίδι εξελίχθηκε και σε "εκδόσεις" για σκίτσο και κολλάζ (σαν τη Monopoly ένα πράγμα), οπότε ο Art Spiegelman πολλές δεκαετίες αργότερα πολύ λογικά σκέφτηκε "γιατί όχι και σε comics?"

Το πείραμα του The Narrative Corpse ίσως και να ενέπνευσε ένα αντίστοιχο εγχείρημα του 1999 σε επιμέλεια του τεράστιου Alan Moore και τίτλο The Worm, μόνο που εκεί οι καλλιτέχνες συγκεντρώθηκαν και δούλεψαν ταυτόχρονα πάνω σε ένα προκαθορισμένο σενάριο. Επίσης, έχει εμπνεύσει την πολύ πιο πρόσφατη και πολύ ωραία πρωτοβουλία The Infinite Corpse, ένα διαδραστικό web comic από μόλις... 493 καλλιτέχνες.

Ακολουθεί μία λίστα των εκλεκτών συμμετεχόντων, με τη σειρά που εμφανίζονται τα panels τους στο The Narrative Corpse:

R. Sikoryak > Mark Beyer > Gilbert Hernandez > Mary Fleener > M. K. Brown > David Mazzucchelli > Mort Walker > S. Clay Wilson > Chester Brown > Debbie Dreschler > Mark Landman > Jay Lynch > Gary Leib > Willem > Carol Lay > Jason Lutes > Max Andersson > J. Pirinen > Peter Bagge > G. Wasco > Spain > Carol Swain > Richard McGuire > Drew Friedman > David Sandlin > Ever Meulen > Mariscal > Joost Swarte > Pascal Doury > Georgeanne Deen > Chris Ware > Charles Burns > Lorenzo Mattotti > Justin Green > Julie Doucet > Kaz > Gary Panter > Daniel Clowes > Jonathon Rosen > Krystine Kryttre > Jaime Hernandez > Scott Gillis > Jim Woodring > Paul Corio > Will Eisner > Carol Tyler > Max Cabanes > Gilbert Shelton > Scott McCloud > Typex > José Muñoz > Matt Groening > Joe Sacco > Art Spiegelman > Savage Pencil > Jaques Loustal > Robert Crumb > Aline Kominsky-Crumb > Kamagurka & Herr Seele > Thomas Ott > Bruno Richard > Kim Deitch > Ben Katchor > Lynda Barry > Mark Zingarelli > Richard Sala > Bill Griffith > Jayr Pulga

Η τελευταία ατάκα νομίζω τα λέει όλα από άποψη υποθέσεως και ύφους !

Thomas Ott - The Job

Το... σιωπηλό μεροκάματο του τρόμου

Ξεκινάμε παραφράζοντας τον τίτλο της εξαιρετικής ταινίας του Henri-Georges Clouzot (Το μεροκάματο του τρόμου, Le salaire de la peur - 1953), μιας και υπάρχουν αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στο αριστοτεχνικό αυτό θρίλερ και στη δουλειά ενός άλλου ευρωπαίου αριστοτέχνη των comics, του ελβετού δημιουργού Thomas Ott. Η ειδοποιός διαφορά, εκτός φυσικά από το διαφορετικό μέσο, είναι οτι η δουλειά του Ott είναι βωβή, χωρίς ίχνος κειμένου, μπαλονιών ομιλίας ή σκέψης (word και thought balloons) ή έστω ηχητικών εφέ (Πάου! Ζμπαμ! Σπλουτς! Σμπαρακουάκ! και τα λοιπά). Συνδυάζοντας επιτυχημένα το είδος του "b-movie" τρόμου της δεκαετίας του 1950 που έφερε στο χώρο των comics η αμερικάνικη εταιρεία EC με το εξαιρετικό καλλιτεχνικό του στυλ που θυμίζει ξυλογραφία, ο ελβετός καλλιτέχνης έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα υπέροχο, προσωπικό και αμέσως αναγνωρίσιμο ύφος.

Ειδικευόμενος στις σύντομες ιστορίες αποκλειστικά σκοτεινής θεματολογίας, ο Ott έχει παραδόσει πλήθος υπέροχων συλλογών (π.χ το Cinema Panopticum του 2005), με ελάχιστες μεγαλύτερες μήκους δουλειές (π.χ το εξαιρετικό graphic novel The Number 73304-23-4153-6-96-8 του 2008) να συμπληρώνουν την πολύ αξιόλογη βιβλιογραφία του.

Η 10-σέλιδη ιστορία The Job κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στη συλλογή σύντομων ιστοριών του καλλιτέχνη Greetings From Hellville (Edition Moderne, Zürich - 1994). Έπειτα επανεκδόθηκε από τη Fantagraphics το 2002 σε μία αγγλική έκδοση, που δεν έχει και μεγάλη διαφορά βεβαίως, αφού όπως είπαμε οι ιστορίες του Ott είναι σιωπηλές. Επίσης, συμπεριελήφθη και στη... συλλογή των συλλογών του σπουδαίου ελβετού δημιουργού R. I. P. Best Of 1985 - 2004 (Edition Moderne, Zürich - 2010), που συλλέγει τις συλλογές Greetings from Hellville, Dead End, and Tales of Error, περιέχοντας και 8 ακόμη ιστορίες.

Δεν ξαναλέω "συλλογή" για το υπόλοιπο της ανάρτησης, και πάμε να δούμε την ιστορία.

Το Greetings from Hellville αποτελείται από τέσσερις σύντομες ιστορίες horror θεματολογίας, με πρώτη εξ'αυτών την The Job. Αν και η τέταρτη κατά σειρά δουλειά του Ott, μετά τις Tales Of Error (1989), Phantom der Superheld (1994) και Argent Roi (1994), είναι η πρώτη που γνώρισε το αμερικάνικο κοινό, και άρα και ο υπόλοιπος κόσμος (δυστυχώς, κάπως έτσι πάει η δουλειά), μέσω της έκδοσης της Fantagraphics του 2002.

Cinema Panopticum

Ένα πανόραμα τρόμου !

Το Cinema Panopticum είναι ένα υπέροχο graphic novel του ελβετού μαέστρου του σιωπηλού, ατμοσφαιρικού τρόμου Thomas Ott. Εκδόθηκε το 2005 από την εταιρεία Edition Moderne της Ζυρίχης, και είναι η δουλειά που έκανε ευρύτερα γνωστό (αρχικά στην Ευρώπη και έπειτα και στην Αμερική) τον εξαιρετικά ταλαντούχο δημιουργό της. Το βιβλίο συγκεντρώνει τέσσερις μικρές, σιωπηλές ιστορίες (το αγαπημένο φορμά του συγκεκριμένου καλλιτέχνη), πλαισιώνοντας και συνδέοντάς τις με πολύ έξυπνο τρόπο μέσα σε μία μεγαλύτερη.

Η πρώτη ιστορία, που αποτελεί το "πλαίσιο" για τις υπόλοιπες ονομάζεται "The Girl". Ένα νεαρό κορίτσι περιπλανιέται σε ένα υπαίθριο luna park, κοιτάζοντας με θαυμασμό τα διάφορα θεάματα. Τα 5 κέρματα όμως που έχει στην τσέπη της δεν επαρκούν για κανένα από τα παιχνίδια που θέλει να δοκιμάσει. Όταν έχει πια αρχίσει να απογοητεύεται, συναντά στο δρόμο της μία μαύρη σκηνή με μία μεγάλη, επιβλητική επιγραφή. Κάτω από ένα ζωγραφισμένο μάτι είναι γραμμένο με μεγάλα γράμματα "CINEMA PANOPTICUM".

Το κορίτσι μπαίνει διστακτικά στη σκηνή και βρίσκει 5 μεγάλα κουτιά με οθόνες και κερματοδέκτες, σαν τα παλιά arcade games. Πάνω από κάθε οθόνη είναι γραμμένος ο τίτλος της ταινίας που προβάλλει, και ευτυχώς το αντίτιμο είναι μόνο 1 κέρμα, οπότε το κορίτσι ξεκινάει να τις δεί όλες.

Στην πρώτη ιστορία, που ονομάζεται "The Hotel", ένας ανθρωπάκος μπαίνει σε ένα ξενοδοχείο το οποίο εκ πρώτης όψεως δείχνει έρημο. Το τραπέζι όμως είναι στρωμένο, και τα κλειδιά των δωματίων στις θέσεις τους, οπότε τρώει, και έπειτα πηγαίνει για ύπνο. Ξυπνάει όμως με έντονους πόνους στο στομάχι, και σιγά-σιγά ανακαλύπτει με φρίκη τους υπόλοιπους ένοικους του παράξενου αυτού ξενοδοχείου. Στη δεύτερη ιστορία, "The Champion", ένας μασκοφορεμένος πυγμάχος παίρνει μία πρόσκληση για μάχη σώμα με σώμα από... τον ίδιο το θάνατο. Ο θαρραλέος πρωταθλητής αποδέχεται την πρόκληση, αλλά θα διαπιστώσει αργοπορημένα οτι ο αντίπαλός του δεν παίζει τίμια. Στην τρίτη ιστορία με τίτλο "The Experiment", ένας ασθενής με προχωρημένη μυωπία δέχεται να δοκιμάσει κάποια πειραματικά χάπια, με την ελπίδα να θεραπευθεί. Αυτό όμως που έχει στο νού του ο γιατρός είναι εντελώς διαφορετικό. Στην τέταρτη ιστορία, "The Prophet", ένας ρακοσυλλέκτης συγκεντρώνει από τα σκουπίδια κάποια κομμάτια ενός παράξενου πάζλ. Όταν το ολοκληρώνει, σπεύδει να πληροφορήσει τους συμπολίτες του για το δυσοίωνο μήνυμα που "διάβασε". Κανείς όμως δεν τον πιστεύει.

Το κορίτσι έχει δεί τις τέσσερις πρώτες ταινίες, και βάζει το τελευταίο του κέρμα στο πέμπτο μηχάνημα. Ο τίτλος της ταινίας είναι "The Girl". Μετά από ελάχιστο χρόνο, μία έκφραση ανείπωτου τρόμου διαγράφεται στο πρόσωπό του, και φεύγει τρέχοντας από το Cinema Panopticum.

Ο Thomas Ott, κατά την προσφιλή του συνήθεια, παίζει με το μυαλό των αναγνωστών του, ακριβώς όπως παίζει με τη μοίρα των κακόμοιρων πρωταγωνιστών των ιστοριών του. Στο Cinema Panopticum λοιπόν μας βάζει πανέξυπνα στην ίδια θέση με τη μικρή ηρωίδα του - βλέπουμε, αλλά δε μπορούμε να αντιδράσουμε ή να βοηθήσουμε. Ο ευφυής καλλιτέχνης μας έχει κάνει στην ουσία συνένοχους στο γαϊτανάκι του τρόμου του. Και μάλιστα, μπορούμε μόνο να φανταζόμαστε το τί είδε στην οθόνη το κοριτσάκι, ή την τελική του μοίρα, υποθέτοντας βεβαίως τα χειρότερα. Ένα αυθεντικό ψυχολογικό παιχνίδι που αποτελεί σήμα κατατεθέν του μεγάλου ελβετού δημιουργού, στην παράδοση των ιστοριών του Tales from the Crypt ή του Twilight Zone, πηγές από τις οποίες ο ίδιος παραδέχεται οτι αντλεί έμπνευση.

Η εικονογράφηση του Ott είναι όπως πάντα εκπληκτική, με την ιδιαίτερα απαιτητική και χρονοβόρα τεχνική scratchboard που χρησιμοποιεί να προσδίδει ένα απόκοσμο και ανατριχιαστικό στοιχείο στις ήδη ανατριχιαστικές ιστορίες του. Και φυσικά, η ολική απουσία διαλόγων και κειμένου που χαρακτηρίζει το σύνολο της δουλειάς του συντελεί ακόμη περισσότερο στην αποπνικτική ατμόσφαιρα, κάνοντας την "ανάγνωση" του Cinema Panopticum μία πολύ ιδιαίτερη και έντονη εμπειρία.

Δείτε και το, επίσης εξαιρετικό The Number 73304-23-4153-6-96-8

Cinema Panopticum @ Fantagraphics
Cinema Panopticum @ Grovel
Cinema Panopticum @ metapsychology
Cinema Panopticum @ Comic Book Bin

Dark Country - η νέα δουλειά του Thomas Ott

Ο ελβετός μαέστρος του scratchboard επιστρέφει !

Ο Thomas Ott είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους, δημιουργικούς κι επιδραστικούς καλλιτέχνες της σύγχρονης ευρωπαϊκής σχολής comics. Το πολύ ιδιαίτερο καλλιτεχνικό του στύλ (χρησιμοποιεί την τεχνική scratchboard, που μοιάζει με τη χαρακτική), η απουσία διαλόγων και word balloons, και η horror θεματολογία των comics του καθιστούν κάθε δουλειά του άμεσα αναγνωρίσιμη και εντελώς ξεχωριστή.

Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και με το τελευταίο του graphic novel Dark Country, που είναι βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Tab Murphy. Το συγκεκριμένο έργο είχε μεταφερθεί το 2009 στη μεγάλη οθόνη από τον ηθοποιό / σκηνοθέτη αλλά και εκδότη comics Thomas Jane (ποιός είναι αυτός ρε παιδιά ?), χωρίς ιδιαίτερη καλλιτεχνική επιτυχία. Βεβαίως, όσον αφορά την comic μεταφορά του έργου, το κομμάτι της καλλιτεχνικής επιτυχίας είναι εξασφαλισμένο, αφού μιλάμε για τον εξαιρετικό Thomas Ott.

Κεντρικοί ήρωες της πρωτότυπης νουβέλας είναι ο Dick και η Gina, ένα ζευγάρι που μόλις έχει παντρευτεί στο Las Vegas, και αποφασίζει για γαμήλιο ταξίδι να διασχίσει την έρημο της Νεβάδα με το αυτοκίνητο. Και φυσικά, θα το μετανιώσουν.

Ο Thomas Ott βασίζεται αποκλειστικά στη νουβέλα του Murphy και όχι στη μετριότατη ταινία του Jane, την οποία μάλιστα δεν είχε δεί πρίν ολοκληρώσει τη δουλειά του. Ο Jane τώρα, έχει δηλώσει οτι όταν γύριζε την ταινία έφερνε στα πλατώ το βιβλίο Dead End του Ott, για να δείχνει στους συνεργάτες του την ατμόσφαιρα που ήθελε να αποδώσει. Όντας φανατικός θαυμαστής της δουλειάς του ελβετού καλλιτέχνη, όταν αποφάσισε να μεταφέρει την ιστορία σε comics και να την εκδόσει από την προσωπική του εταιρεία Raw Studios, δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για το ποιόν κομίστα θα επέλεγε.

Το graphic novel θα περιέχει την 70-σέλιδη ιστορία του Thomas Ott, και επιπλέον 50 σελίδες υλικού από τα γυρίσματα της ταινίας του Thomas Jane (αηδίες, αλλά τί να κάνουμε, δική του είναι η εκδοτική). Επίσης θα περιλαμβάνει και την πρωτότυπη νουβέλα του Tab Murphy (αυτό εντάξει).

Dark Country @ Pop Decay
Dark Country @ fearnet
Dark Country @ dread central
Dark Country @ comixology
Dark Country @ Tim Bradstreet

Thomas Ott

Ο "αμίλητος" μαέστρος του τρόμου

Ο Thomas Ott είναι ένας πολύ καλός ελβετός δημιουργός με ξεχωριστό στίγμα και καλλιτεχνικό όραμα. Η πορεία του στον κόσμο των comics μετρά περισσότερα απο 20 χρόνια, και το είδος που υπηρετεί με περισσή αφοσίωση είναι το horror, στο στύλ των 50s σειρών της EC Comics όπως η γνωστή Tales from the crypt. Αυτό που τον καθιστά τόσο ξεχωριστό και τον κατατάσσει στους σημαντικότερους ευρωπαίους δημιουργούς της γενιάς του είναι το καταπληκτικό καλλιτεχνικό του στύλ, καθώς χρησιμοποιεί μία απαιτητική τεχνική συγγενική της χαρακτικής, που ονομάζεται scratchboard. Είναι επίσης μουσικός, τακτικός εικονογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά, και ερασιτέχνης σκηνοθέτης ταινιών μικρού μήκους.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απο την αρχή. Ο Thomas Ott γεννήθηκε στις 10 Ιουνίου του 1966 στη Ζυρίχη της γερμανόφωνης Ελβετίας. Σπούδασε Graphic Design στο Zürich School of Design τις χρονιές 1983-1987, και με το που πήρε το πτυχίο του ξεκίνησε να εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας, εικονογραφώντας σε εφημερίδες και περιοδικά. Παράλληλα, άρχισε να πειραματίζεται στις πρώτες του μικρές ιστορίες comics, τις οποία δημοσίευσε το 1989 στη συλλογή "Tales of Error". Από το 1986 ως το 1990 τραγουδούσε στο συγκρότημα Playboys, το οποίο παράτησε όταν μετακόμισε στο Παρίσι για να δουλέψει. Εκεί, συνεργάστηκε με γνωστά περιοδικά όπως τα Strapazin, Lapin και L'Echo des Savanes, καθώς και με αρκετές εφημερίδες. Το 1996 κέρδισε το βραβείο Max and Moritz στο Comic-Salon Erlangen ως ο καλύτερος γερμανόφωνος καλλιτέχνης comics. Παρέμεινε στη Γαλλία για 8 χρόνια, μέχρι που αποφάσισε (λόγω βαρεμάρας περισσότερο, όπως παραδέχεται) να λάβει δευτεροβάθμια εκπαίδευση πάνω στον κινηματογράφο. Τα σχολεία στο Παρίσι δεν του άρεσαν, έτσι επέστρεψε στη Ζυρίχη, όπου σπούδασε κινηματογράφο στο University of Art and Design (HGKZ) τις χρονιές 1998-2001. Έκτοτε ζεί στη Ζυρίχη, παίζει μουσική με το συγκρότημα Beelzebub και έχει αποκτήσει δύο παιδιά. Επίσης, έχει εξελιχθεί σε έναν απο τους πλέον περιζήτητους εικονογράφους της Ελβετίας. Τις δουλειές του τις υπογράφει ως T.O.T.T.

Το καλλιτεχνικό στύλ του Thomas Ott είναι εντυπωσιακό, και αρκετά ιδιότυπο. Η εικονογραφική τεχνική scratchboard που χρησιμοποιεί είναι συγγενική της χαρακτικής, και επιτυγχάνεται με το ξύσιμο με κοπίδι μίας πινακίδας που είναι καλυμμένη με χρωστικές δύο χρωμάτων - άσπρη και μαύρη. Ξύνοντας τη μαύρη, που βρίσκεται απο πάνω, αποκαλύπτεται η άσπρη. Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που χρησιμοποιούν τη δύσκολη και απαιτητική αυτή τεχνοτροπία, εξέχουσα θέση κατέχει ο κομίστας και σκηνοθέτης Marc Caro, απο τον οποίο επηρρεάστηκε ο Ott. Δε σταματούν όμως εδώ οι "ιδιαιτερότητες" του ελβετού δημιουργού.

Ένα απο τα σήματα κατατεθέν του είναι η πλήρης απουσία κειμένου στα έργα του, είτε με τη μορφή αφήγησης, είτε με τη μορφή word και thought balloons (εξαίρεση αποτελεί η πρώτη ιστορία του πρώτου του βιβλίου, "Tales of Error"). Οι χαρακτήρες του δε μιλάνε, ούτε σκέφτονται - ή πιο σωστά, η ομιλία και οι σκέψεις τους δεν αναπαριστώνται γραφικά. Έτσι, ο καλλιτέχνης πρέπει να εκφράσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους μόνο με τις εκφράσεις του προσώπου και τη γλώσσα του σώματός τους, ένα ομολογουμένως δύσκολο εγχείρημα, στο οποίο όμως ο Ott τα καταφέρνει περίφημα. Δανειζόμενος πολλά στοιχεία απο το βωβό κινηματογράφο και το κίνημα του γερμανικού εξπρεσσιονισμού, εκμεταλλεύεται όλο το μέγεθος των panel του, προσέχοντας και την παραμικρή λεπτομέρεια στη σύνθεση των εικόνων του, μιας και αυτές διηγούνται όλη την ιστορία. Με αργούς αφηγηματικούς ρυθμούς, χρησιμοποιεί απλούς, καθημερινούς ανθρώπους ως ήρωες, τοποθετώντας τους μέσα σε μία δίνη γεγονότων απο την οποία δε μπορούν να ξεφύγουν, ακολουθώντας σχεδόν μοιρολατρικά το μονοπάτι που ο δημιουργός τους έχει χαράξει (στην κυριολεξία) για αυτούς.

Η θεματολογία του Thomas Ott είναι σκοτεινή, απαισιόδοξη, στο στύλ των κλασικών horror comics του 50. Τα βιβλία του αποτελούνται απο πολλές, μικρές ιστορίες όπου το happy end αποτελεί  άγνωστη λέξη, και συνήθως το τελευταίο καρέ των ιστοριών του αφήνει τον πρωταγωνιστή μόνο, κατεστραμμένο, χωρίς καμία ελπίδα (ΑΝ ζεί ακόμη). "Since I was a boy, I've had black thoughts," δηλώνει ο ίδιος. "In my work, I care about things that make me sick, that are very dark. People always ask me how it can be that my work is dark, my thoughts are dark and so on. Really, I'm just trying to get this stuff out through my work. It's a kind of therapy". Σε μία ιστορία του π.χ, για να πιάσετε το νόημα, ένας ρατσιστής, μέλος της Ku Klux Klan, τρώει όλα του τα δάχτυλα αφού του έχει κάνει βουντού ένας μαύρος λούστρος παπουτσιών, σε μία άλλη ένας νεαρός προσπαθεί να σώσει μια κοπέλα που δέχεται επίθεση απο έναν άγνωστο και καταλήγει νεκρός, σε κάποια άλλη μια βαλίτσα γεμάτη χρήματα γίνεται η αιτία να πεθάνει όποιος την παίρνει στα χέρια του, σε κάποια άλλη... οκ, το πιάσατε ! Εξαίρεση στις κυκλοφορίες του αποτελεί το καταπληκτικό "The Number 73304-23-4153-6-96-8" του 2008, το πρώτο μεγάλου μήκους graphic novel του, και η πιο φιλόδοξη δουλειά του μέχρι στιγμής. Και λέω μέχρι στιγμής, επειδή κάτι μου λέει πως έχουμε να δούμε πολλά θαυμαστά πράγματα στο μέλλον απο τον ταλαντούχο κύριο Ott...

Διαβάστε το πολύ καλό αφιέρωμα στον Thomas Ott απο το blog "The Fables Habitat" (ελληνικά)

Βιβλιογραφία

R. I. P. Best Of 1985 - 2004 (Edition Moderne, Zürich - 2010)
The Number 73304-23-4153-6-96-8 (Edition Moderne, Zürich - 2008)
Cinema Panopticum (Edition Moderne, Zürich - 2005)
t.o.t.t. (Edition Moderne, Zürich - 2002)
La Grande Famiglia (Edition à la pulpe, l’Association, Paris - 1998)
Exit ( Edition Délcourt, Paris - 1997)
La Douane (Edition à la pulpe, l’Association, Paris - 1996)
La Bête à 5 Doigts (Edition à la pulpe, l’Association, Paris - 1996)
Dead End (Edition Moderne, Zürich - 1996)
Greetings From Hellville (Edition Moderne, Zürich - 1994)
Argent Roi (Edition Autrement, Paris - 1994)
Phantom der Superheld (Edition Moderne, Zürich - 1994)
Tales Of Error (Edition Moderne, Zürich - 1989)

Links

Thomas Ott official site (german)
Thomas Ott @ Same Hat blog
Thomas Ott @ Fantagraphics Books
Thomas Ott @ lambiek.net 
Thomas Ott @ good reads
Thomas Ott @ edition moderne (german)
Thomas Ott gallery @ Comicstills
Thomas Ott interview