Η διαμάχη Gaiman - McFarlane

Η δεκάχρονη δικαστική διαμάχη των δύο superstar δημιουργών για δικαιώματα χαρακτήρων της σειράς Spawn τελείωσε, με νικητή τον Neil Gaiman

Στις 27 Ιανουαρίου του 2012, ο Neil Gaiman και ο Todd McFarlane έφτασαν επιτέλους σε συμβιβασμό στην πολύχρονη διαμάχη τους, δικαστική και μη, για δικαιώματα μερικών απο τους γνωστότερους χαρακτήρες της δημοφιλούς σειράς Spawn, τους οποίους δημιούργησε ο πρώτος, χωρίς ποτέ μέχρι σήμερα να έχει εισπράξει χρήματα από την εκμετάλλευσή τους.

Όλα ξεκίνησαν το μακρινό 1993, με την καινούρια τότε σειρά του Todd McFarlane Spawn να μετράει μόλις 7 τεύχη (το 1ο τεύχος κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1992), χωρίς να διαφαίνεται η παραμικρή ένδειξη για την τεράστια μετέπειτα επιτυχία της. Η εικονογράφηση ήταν πολύ καλή, αλλά το σενάριο αρκετά αδύναμο. Τότε ήρθε στο μυαλό του δημιουργού μία πολύ καλή ιδέα για να προωθήσει τη σειρά. Θα ζητούσε σε μερικούς καταξιωμένους συγγραφείς comics της εποχής να γράψουν το σενάριο για κάποια από τα επόμενα τεύχη. Έτσι και έγινε. 4 από τα μεγαλύτερα ονόματα της σκηνής (ίσως ΤΑ μεγαλύτερα), οι Alan Moore, Neil Gaiman, Dave Sim και Frank Miller θα έγραφαν αντίστοιχα τα τεύχη 8, 9, 10 και 11. Το Μάρτιο του 1993 λοιπόν, κυκλοφόρησε το τεύχος 9 του Spawn, εικονογραφημένο από τον Greg Capullo και γραμμένο απο τον Neil Gaiman, ο οποίος τότε βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του με την εκπληκτική σειρά The Sandman. Ο άγγλος συγγραφέας δημιούργησε για την ιστορία του 3 νέους χαρακτήρες, τον κόμη Cogliostro, τον Medieval Spawn (αν και δεν τον είχε ονομάσει τότε), και, το πιο σημαντικό, την άγγελο-κυνηγό Angela, που καταδιώκει ανελέητα τον καταραμένο πρωταγωνιστή της σειράς.

Τα 4 αυτά τεύχη του Spawn γνώρισαν μεγάλη επιτυχία (λογικό ήταν, με τα ονόματα που υπέγραψαν τα σενάρια), και αποτέλεσαν στροφή για την εκδοτική και εμπορική πορεία της σειράς. Ειδικά η Angela αγαπήθηκε πολύ από το κοινό, κάτι που οδήγησε τον Δεκέμβριο του 1994 στην κυκλοφορία μιας μίνι-σειράς 3 τευχών με το όνομά της, γραμμένη πάλι από τον Gaiman, σε σχέδιο του συν-δημιουργού του χαρακτήρα Greg Capullo. Το επόμενο επεισόδιο της υπόθεσης έλαβε χώρα το 1996, με διάφορες φήμες να κυκλοφορούν οτι ο McFarlane θα πουλούσε τα σχεδιαστικά του studios, Todd McFarlane Productions. Τότε ο Gaiman του ζήτησε να κατοχυρώσουν με συμβόλαιο την μέχρι τότε προφορική τους συμφωνία όσον αφορά την πληρωμή του για τη δουλειά του στο Spawn, και τα δικαιώματα των χαρακτήρων που είχε δημιουργήσει. Σημειωτέον ότι ο Farlane είχε ήδη χρησιμοποιήσει εκτενώς τους χαρακτήρες στη σειρά, κάτι που δεν είχε προβλεφθεί στην προφορική, όπως είπαμε, συμφωνία τους. Αυτό που με έκπληξη έμαθε όμως ο άγγλος συγγραφέας ήταν οτι ο αμερικανός δημιουργός του Spawn είχε ήδη κατοχυρώσει αποκλειστικά στο όνομά του τα δικαιώματα των χαρακτήρων !!! Μπέσα, έτσι ?

Η συνέχεια μας μεταφέρει στον Ιούλιο του 1997, με τους 2 καλλιτέχνες να έχουν φτάσει σε μία συμφωνία ανταλλαγής δικαιωμάτων. Ο Gaiman θα παραχωρούσε τα δικαιώματα της Angela και των άλλων χαρακτήρων του Spawn, με αντάλλαγμα τα δικαιώματα του McFarlane για τον Miracleman, έναν χαρακτήρα της Eclipse Comics που με τη σειρά του είχε πυροδοτήσει αρκετές διαμάχες στον κόσμο των comics. Η ιστορία του Miracleman προηγείται αυτής του Spawn και έχει επίσης πολύ παρασκήνιο, αλλά προς χάριν συντομίας θα την αφήσω έξω από αυτό το άρθρο. Περιληπτικά αναφέρω οτι ο Gaiman είχε διαδεχθεί τον μεγάλο Alan Moore στη συγγραφή της σειράς, και έτσι ο δεύτερος του είχε μεταβιβάσει το 33% των δικαιωμάτων του χαρακτήρα. Η Eclipse Comics όμως αργότερα χρεωκόπησε, και τα περιουσιακά της στοιχεία, στα οποία λογικά συμπεριλαμβανόταν και το υπόλοιπο 66% των δικαιωμάτων τα αγόρασε ο McFarlane (μικρός που είναι ο κόσμος, ε ?). Τελικά όμως, η ανταλλαγή αυτή δεν έγινε ποτέ, όπως και μία ανάλογη που επιχειρήθηκε το 1999.

Στις 24 Ιανουαρίου του 2002, μετά από μία μακρά περίοδο όπου ο McFarlane διατυμπάνιζε παντού οτι είναι ο μοναδικός κάτοχος των δικαιωμάτων τόσο των επίμαχων χαρακτήρων του Spawn όσο και του Miracleman (αυτό λέγεται θράσος νομίζω), ο Gaiman κατέθεσε μήνυση εναντίον του. Η υπόθεση εκδικάστηκε τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, και το δικαστήριο δικαίωσε πανηγυρικά τον άγγλο, και μάλιστα σε χρόνο-ρεκόρ. Ο πεισματάρης αμερικανός όμως έκανε έφεση. Έτσι, η διαμάχη των 2 δημοφιλών δημιουργών συνεχίστηκε δικαστικά για πολλά χρόνια, με αρκετά επεισόδια, τα οποία δεν θα αναφέρω λεπτομερώς, μιας και τα διαδικαστικά μιας δίκης είναι λίγο βαρετά. Κάτι που αξίζει αναφοράς είναι οτι, όπως αποδείχθηκε, ο McFarlane όχι μόνο δεν ήταν ο αποκλειστικός κάτοχος των δικαιωμάτων του Miracleman, αλλά στην ουσία δεν κατείχε ούτε καν ένα μικρό ποσοστό. Δεν είχε τίποτα, αφού τα δικαιώματα του χαρακτήρα που είχε αγοράσει στην πτώχευση της Eclipse είχαν λήξει, και αυτό ίσως εξηγεί γιατί δεν έγινε ποτέ η ανταλλαγή που είχε συμφωνηθεί το 1997 και το 1999.

Το Δεκέμβριο του 2004 η Todd McFarlane Productions κηρύσσει πτώχευση, μετά από μία άλλη χαμένη δικαστική διαμάχη του McFarlane για κάποιο συμπληρωματικό χαρακτήρα της σειράς Spawn, η οποία του κόστισε αποζημιώσεις 5 εκατομμυρίων δολαρίων. Το 2008, και ενώ είχαν προηγηθεί δηλώσεις του αμερικανού όπου επέμενε οτι κατέχει τα δικαιώματα του Miracleman μέχρι κάποιος να αποδείξει το αντίθετο (έλεος πια), το δικαστήριο του επιδικάζει να πληρώσει 400 χιλιάδες δολάρια στον Gaiman στα πλαίσια της διαδικασίας πτώχευσης της εταιρείας του. Υπέρ του Gaiman κρίνεται και μία, ας πούμε spin-off διαμάχη της όλης υπόθεσης, όσον αφορά κάποιους χαρακτήρες που είχε δημιουργήσει ο McFarlane σε μετέπειτα τεύχη του Spawn (Tiffany, Domina, και Dark Ages Spawn), και ήταν εμφανέστατα κακές αντιγραφές των χαρακτήρων που είχε δημιουργήσει ο άγγλος (ακόμα και τα ονόματά τους είναι σχεδόν ίδια). Έτσι, το δικαστήριο αποφάσισε οτι ο κύριος Todd McFarlane χρωστάει χρήματα στον Neil Gaiman για τα τεύχη 9 και 26 του Spawn όπου εμφανίζονται οι χαρακτήρες που δημιούργησε, τη μίνι-σειρά Angela, και επίσης για την ταινία, την animated σειρά, τις πωλήσεις βιντεοκασετών και DVD, τις εμφανίσεις των χαρακτήρων-αντιγραφών, και τις πωλήσεις action figures. Το Μάιο του 2012, και ενώ οι 2 αντιμαχόμενες πλευρές είχαν επιτέλους καταλήξει σε συμφωνία, ο Gaiman έλαβε τα πρώτα από τα χρήματα που του αναλογούσαν εδώ και μία 20ετία, και ονομάστηκε κάτοχος του 50% των δικαιωμάτων των επίμαχων χαρακτήρων. Τα χρήματα ήταν 1,1 εκατομμύρια δολάρια, και σίγουρα δεν ήταν τα τελευταία που έχει να εισπράξει. - THE END.

Τέλος, πρέπει να αναφέρω οτι στην όλη υπόθεση υπάρχει και μια μεγάλη ειρωνεία, έτσι για να την κάνει ακόμα πιο "ζουμερή". Ο Todd McFarlane είναι συνιδρυτής της εταιρείας Image Comics, της εταιρείας που ιδρύθηκε το 1992, και της οποίας μία από τις πρώτες σειρές ήταν και το Spawn. Η Image λοιπόν ήταν το αποτέλεσμα της "επανάστασης" ορισμένων δημιουργών ενάντια στην πολιτική πνευματικών δικαιωμάτων που ακολουθούσαν, και ακόμη ακολουθούν, τα εκδοτικά μεγαθήρια των comics όπως η Marvel και η DC. Σε αυτές τις εταιρείες, στις οποίες είχε εργαστεί για χρόνια και ο ίδιος ο McFarlane, οι καλλιτέχνες αναγκάζονται να υπογράφουν στα συμβόλαιά τους οτι δεν έχουν καμία απαίτηση από την εμπορική εκμετάλλευση των χαρακτήρων που δημιουργούν, και οτι όλα τα δικαιώματα ανήκουν στην εταιρεία. Σίγουρα μία άδικη συμφωνία. Η Image λοιπόν πρέσβευε οτι τα πνευματικά δικαιώματα των χαρακτήρων πρέπει να ανήκουν στους δημιουργούς τους. Πολύ ωραία ως εδώ. Μετά όμως, με την εταιρεία να μετρά μόλις ένα χρόνο ζωής, γίνεται αυτή η υπόθεση με τον Neil Gaiman. Πραγματικά ειρωνικό, έτσι ? Προφανώς ο κύριος McFarlane δε μπορούσε να ανεχτεί να του στερούν / κλέβουν τα δικά του δικαιώματα, αλλά δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα να κλέβει τα δικαιώματα άλλων.

Τέλος πάντων, επειδή είμαι προφανώς προκατειλημμένος υπέρ του Gaiman, ο οποίος είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς comics, παραθέτω αρκετά άρθρα για την υπόθεση. Αν θέλετε μία πιο ολοκληρωμένη άποψη, μπορείτε να τα διαβάσετε, και να απορήσετε με τη σειρά σας με το θράσος και την κουτοπονηριά ορισμένων ανθρώπων (δε λέω ποιούς).

Gaiman/McFarlane Lawsuit @ Comics Beat
Gaiman/McFarlane Lawsuit @ CBR
Gaiman/McFarlane Lawsuit @ io9
Gaiman/McFarlane Lawsuit @ IGN
Gaiman/McFarlane Lawsuit @ blastr
Gaiman/McFarlane Lawsuit : The story so far...

O Alan Moore αποχαιρετά οριστικά τα comics

Ο superstar άγγλος συγγραφέας δηλώνει αηδιασμένος απο τη βιομηχανία των comics !

Δε χρειάζεται ασφαλώς να αναλύσουμε ποιός είναι ο Alan Moore, και τί έχει προσφέρει στον κόσμο των comics και της φανταστικής λογοτεχνίας γενικότερα. Αυτό που χρήζει ανάλυσης είναι η, καθ'όπως φαίνεται, οριστική του απόφαση να αποχωρήσει απο τη βιομηχανία των comics, και κυρίως οι λόγοι που τον οδήγησαν σε αυτήν.

Η ιστορία που οδήγησε στην αποχώρηση του Moore δεν είναι ακριβώς φρέσκια, καθώς η απαρχή της χρονολογείται απο το μακρινό 1985, και την κυκλοφορία της θρυλικής του σειράς Watchmen. Χάριν συντομίας, και βεβαιότητας οτι αρκετοί τη γνωρίζουν, απλώς θα αναφέρω οτι το 1989 ο μεγάλος άγγλος συγγραφέας είχε αποχωρήσει μαινόμενος απο τη γνωστή εταιρεία DC Comics, διακόπτοντας οποιεσδήποτε σχέσεις μαζί της, λόγω διαφορών τους για τα δικαιώματα της σειράς και των χαρακτήρων.

Tο τελευταίο σκέλος της μακροχρόνιας διαμάχης ανάμεσα στις δύο πλευρές ξεκίνησε κάπου το Φεβρουάριο του 2010, με τον πρόσφατα προηχθέντα σε συν-αρχισυντάκτη της DC, Dan Didio, να προωθεί την ιδέα να γυριστούν περισσότερες ταινίες Watchmen, δηλαδή sequels και prequels, ορμώμενος απο την επιτυχία της πρώτης ταινίας του 2009, και απο πιέσεις διαφόρων μεγαλο-επενδυτών της εταιρείας. Το λογικό εμπόδιο ήταν οτι οι δημιουργοί της σειράς που επηρρέασε τον κόσμο των comics όσο ελάχιστες, δηλαδή οι Alan Moore και Dave Gibbons, δεν είχαν δημιουργήσει κάποια συνέχεια της ιστορίας, ούτε προς το μέλλον (sequel), ούτε προς το παρελθόν (prequel).

Σημειωτέον οτι το 1985, όταν είχε πρωτο-κυκλοφορήσει η σειρά, ο ίδιος ο Moore είχε προτείνει στη διεύθυνση της DC να συνεχίσει την ιστορία, κάτι που είχαν δεχθεί με ενθουσιασμό, θέλοντας όμως έτσι να ανοίξουν το δρόμο για ατελείωτα spin-offs, καθώς και για τη χρησιμοποίηση των χαρακτήρων απο άλλους δημιουργούς. Ο Moore αρνήθηκε, και αυτή ήταν η απαρχή της κόντρας τους. Και τώρα, 25 χρόνια μετά, η ίδια εταιρεία, έχοντας αποκομίσει εκατοντάδες εκατομμύρια δολλάρια απο το box office, αλλά και τεράστια κέρδη απο την αναζοπύρωση του ενδιαφέροντος του κοινού για την comics σειρά, δηλαδή το τύπωμα και τη διάθεση στα καταστήματα 1.000.000 νέων αντιτύπων (κάτι που τη μετέτρεψε στο best seller graphic novel της DC όλων των εποχών), ήρθε να προτείνει στον άγγλο συγγραφέα το ίδιο πράγμα. Μάλιστα, του προσέφεραν τα δικαιώματα της comics σειράς, τα οποία κανονικά θα έπρεπε να του είχαν επιστραφεί προ 20ετίας, με αντάλλαγμα την άδειά του για την δημιουργία καινούριων spin-off σειρών, τόσο σε μορφή comics, όσο και σε μορφή video games, action figures, κινηματογραφικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών.

Η απάντηση του Alan Moore ήταν η ίδια. Δεν ήθελε να δεί τη δουλειά του να εκπορνεύεται (αυτή τη λέξη χρησιμοποιεί) στα χέρια σύγχρονων δημιουργών που, στα μάτια του, δεν έχουν το απαραίτητο ταλέντο για να φέρουν εις πέρας ένα τόσο μεγαλεπήβολο σχέδιο. Εδώ υπάρχει μια αντίφαση βεβαίως, αφού ο ίδιος ο Moore έχει δηλώσει πως έχει να διαβάσει comics αρκετά χρόνια, και άρα δε μπορεί να γνωρίζει, και πόσο μάλλον να αμφισβητεί το ταλέντο της σύγχρονης γενιάς δημιουργών. Αν το είχαν προτείνει στον ίδιο μέχρι και πρίν απο 10 χρόνια, συνεχίζει, τότε που μια τέτοια κίνηση θα είχε ακόμη νόημα, θα είχε δεχτεί. Και σίγουρα, αναφέρει, για να του προσφέρονται τα δικαιώματα πίσω σημαίνει οτι α) μάλλον οδεύουν προς το τέλος της εμπορικής τους αξίας και άρα ικανότητας για περαιτέρω κέρδη, β) η DC χρειάζεται την υπογραφή του για να προχωρήσει στα σχέδιά της, λόγω κάποιου σχετικού όρου στα αρχικά συμβόλαια, και γ) τα αντίστοιχα οικονομικά οφέλη της εταιρείας θα είναι ασφαλώς αστρονομικά.

Ο κύριος λόγος όμως που ο θρύλος απο το Northampton δηλώνει αηδιασμένος απο τη βιομηχανία των comics δεν είναι τόσο η παρακράτηση των δικαιωμάτων για τόσα χρόνια απο τη DC, ούτε η σφόδρα της επιθυμία να χτίσει γύρω απο τους Watchmen μία κερδοφόρα αυτοκρατορία, αδιαφορώντας για την πιθανή αμαύρωση της εκτίμησης που τρέφει το κοινό για το αυθεντικό αριστούργημα, ούτε ακόμη και ο ελεεινός τρόπος που του έχουν φερθεί στο παρελθόν. Άλλωστε, έχει φροντίσει να αποσυνδέσει το όνομά του απο την ταινία του 2009, και ούτε έχει δεχθεί να εισπράξει χρήματα για αυτήν. Επίσης, έχει δηλώσει πως πλέον δεν θέλει πίσω τα δικαιώματα των Watchmen, έχοντας βαρεθεί πια να ασχολείται με αυτή την ιστορία.

Ο λόγος είναι οι σκοτεινές, και κυρίως απάνθρωπες τακτικές που χρησιμοποίησε η DC όλα αυτά τα χρόνια προκειμένου να τον πείσει να δεχθεί αυτή την άδικη συμφωνία. Η χρησιμοποίηση του Dave Gibbons ως διαμεσολαβητή στις συζητήσεις τους, με αποτέλεσμα τον κλονισμό της 25ετούς φιλίας τους, και ιδιαίτερα η επίσης χρησιμοποίηση του πολύ καλού του φίλου Steve Moore (απλή συνωνυμία) με τον χειρότερο τρόπο. Εξηγώ : Ο Steve Moore είναι κομίστας και ο ίδιος, και ο πιο αγαπητός φίλος του Alan Moore. Δούλευε στην DC, αλλά τα δύο τελευταία χρόνια δεν του είχαν δώσει κάποια δουλειά. Επίσης, ο αδερφός του διαγνώστηκε με μία σπάνια, ανίατη πάθηση (Motor Neuron Disease), και αναμένεται να πεθάνει μέσα στο 2011. Η DC λοιπόν, τον προσέγγισε πρίν ακόμη την κυκλοφορία της ταινίας και του προσέφερε δουλειά σε μία ανερχόμενη μεταφορά των Watchmen σε νουβέλα, μέρος φυσικά της γενικότερης, προαναφερθείσας ιδέας της εταιρείας να χτίσει ένα ισχυρό εμπορικό brand με βάση τη σειρά. Τώρα, το κατά πόσο ήταν τυχαία η επιλογή του, ή κατά πόσο εσκεμμένη, ως μέσο ψυχολογικής πίεσης στον Alan Moore, το αφήνω στην εκτίμησή σας. Ο Steve χρειαζόταν πολύ τα χρήματα, λόγω της αρρώστιας του αδερφού του, αλλά τους είπε οτι πρώτα πρέπει να πάρει την έγκριση του Alan. Αυτός έδωσε την έγκρισή του στον καλό του φίλο, γνωρίζοντας την ανάγκη του.

Λίγο αργότερα, o διαμεσολαβητής Dave Gibbons ανακοίνωσε στον Alan Moore την τραγική ιδέα της DC να εκδόσει σε animated ταινία μικρού μήκους το comic που περιέχεται μέσα στο Watchmen (Tales of the Black Freighter). Ο Moore το βρήκε πολύ κακή ιδέα, αλλά του είπε πως αν συμφωνεί εκείνος, δεν έχει πρόβλημα, αρκεί να αναφερθεί οτι ο ίδιος δε σχετίζεται σε καμία περίπτωση με το εγχείρημα. Ο Dave Gibbons τότε του είπε : "Το ήξεραν στη DC οτι θα συμμορφωθείς ησύχως". Ο Moore ζήτησε εξηγήσεις για την κουβέντα που μόλις του ξεστόμισε, μα ο Gibbons απάντησε πως δεν ξέρει τί εννοούσαν. Ο Moore όμως κατάλαβε. Κατάλαβε οτι η ισχυρή εταιρεία των comics είχε συνδέσει την "επέκταση" των Watchmen με τα χρήματα που χρειαζόταν ο φίλος του, ασκώντας του έτσι ψυχολογικό πόλεμο. Στη DC όμως δεν άρεσε η ιδέα να αναφέρεται καθαρά οτι ο μεγάλος Alan Moore δε σχετίζεται με το project, και έτσι το ακύρωσε. Ακύρωσε επίσης τη νουβέλα, στερώντας έτσι απο τον Steve Moore τα χρήματα που είχε τόσο ανάγκη. Η νουβέλα δεν έγινε ποτέ, αλλά το animation πραγματοποιήθηκε το 2009.

Η άποψη που σχημάτισα εγώ διαβάζοντας αρκετές συνεντεύξεις, παραδεχόμενος ασφαλώς οτι είμαι προκατειλημμένος υπέρ του μεγάλου άγγλου συγγραφέα, όπως νομίζω και οι περισσότεροι θαυμαστές της δουλειάς του, είναι οτι τα αφεντικά της DC, οι κύριοι Dan Didio και Jim Lee, γλυκάθηκαν απο την επιτυχία της (μέτριας, κατά τη γνώμη μου) μεταφοράς των Watchmen στη μεγάλη οθόνη, και επιθυμούν να αποκομίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα απο την αναζοπύρωση του ενδιαφέροντος του κοινού για τη σειρά. Και φυσικά, όταν μια μεγάλη εταιρεία μυρίζεται την προοπτική για χοντρά κέρδη, δε διστάζει κυριολεκτικά σε τίποτα προκειμένου να πετύχει το σκοπό της.

Αν βρίσκετε την άποψή μου υπέρ του δέοντος προκατειλημμένη, παραθέτω μερικά links απο τις συνεντεύξεις και τα άρθρα που διάβασα ώστε να σχηματίσετε τη δική σας άποψη. Τη μερίδα του λέοντος στις δηλώσεις κατέχει ο Alan Moore, καθώς ήταν αυτός που έκανε τις περισσότερες (κάτι που του απέφερε αρκετές αντιπάθειες στη βιομηχανία των comics, μιας και είναι γνωστό οτι δε μασάει τα λόγια του).

Alan Moore says goodbye to comics - again
Αlan Μoore's "disgusted by the comics industry" interview
Dan Didio (DC) on Watchmen
Alan Moore's Watchmen rant
Alan Moore: "I Don’t Want Watchmen Back"
Facebook group : Say NO to a Proposed Watchmen Sequel
does Dan Didio have too much power over the DCU? - forum
imdb on Watchmen 2

The Salon

Ο Picasso, ο Braque, ο κυβισμός και ένας μυστηριώδης δολοφόνος

Το The Salon είναι ένα καταπληκτικό graphic novel του ταλαντούχου αμερικανού κομίστα με τις ιταλικές ρίζες Nick Bertozzi. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2002 στο serializer.net, ένα site που δημοσιεύει εβδομαδιαία comics. Το 2004 συμπεριελήφθη στην ανθολογία Alternative Comics No. 2, και το 2007 εκδόθηκε ολοκληρωμένο απο την εταιρεία Griffin, κάνοντας αμέσως αίσθηση με το ευφάνταστο σενάριό του, τα υπέροχα χρώματά του και την ολοζώντανη αναπαράσταση μιας απο τις πιο συναρπαστικές εποχές της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω απο τον κλειστό κύκλο των μοντερνιστών καλλιτεχνών στο Παρίσι των αρχών του 20ου αιώνα. Η εξαιρετική αυτή παρέα αποτελούνταν απο τους ζωγράφους  Pablo Picasso και Georges Braque, τον συνθέτη και πιανίστα Erik Satie, και τον ποιητή Guillaume Apollinaire, που πλαισιώνονταν απο τους γνωστούς συλλέκτες έργων τέχνης, τα αδέλφια Leo και Gertrude Stein *. Οι έξι τους, επτά μαζί με την ερωμένη της Gertrude, Alice B. Toklas, συγκεντρώνονταν τακτικά στο σπίτι των μαικήνων τους, όπου συζητούσαν για την τέχνη, γελούσαν, έπιναν άφθονο αψέντι και ερωτοτροπούσαν με τις νεαρές μούσες τους. Το σπίτι αυτό, στο νο.27 της rue de Fleurus στο Παρίσι, έγινε γνωστό ως The Salon.

* Η παρέα αυτή υπήρχε στην πραγματικότητα, μα αποτελούνταν απο πολύ περισσότερα μέλη. Στο Παρίσι των αρχών του 20ου αιώνα, στη συνοικία Montparnasse (όνομα παρμένο απο το βουνό Παρνασσό, όπου κατοικούσαν οι μυθικές 9 μούσες) μαζεύονταν οι σημαντικότεροι καλλιτέχνες απο όλο τον κόσμο για να ανταλλάξουν ιδέες και να ζήσουν το ξέφρενο κλίμα της εποχής. Μερικοί απο τους γνωστότερους κατοίκους της περιοχής, εκτός απο τους πρωταγωνιστές μας, είναι οι : Salvador Dalí, Henri Matisse, Henry Miller, Samuel Beckett, Jean Cocteau, André Breton, Marc Chagall, Ezra Pound, Max Ernst, Marcel Duchamp, Henri Rousseau,  Amedeo Modigliani,  Juan Gris, Diego Rivera, Joan Miró και Edgar Degas.

Η ιστορία μας ξεκινάει όταν στην παρέα εισέρχεται ο νεαρός Georges Braque. Ταυτόχρονα, αρχίζουν να αναφέρονται διάφοροι μυστηριώδεις φόνοι. Ένα γαλάζιο απόκοσμο πλάσμα αποκεφαλίζει μέλη της καλλιτεχνικής κοινωνίας του Παρισιού, όπως ζωγράφους μικρής εμβέλειας, συλλέκτες και εμπόρους έργων τέχνης. Η συντροφιά του The Salon, και κυρίως ο φοβιτσιάρης Leo Stein, ανησυχούν οτι μπορεί να είναι τα επόμενα θύματα, και αποφασίζουν να ερευνήσουν μόνοι τους την υπόθεση. Η αστυνομία δε δείχνει πρόθυμη να βοηθήσει, θεωρώντας την καλλιτεχνική κοινότητα υπεύθυνη για την ηθική κατάπτωση και ακολασία που χαρακτήριζε την εποχή, και μάλιστα οι υποψίες της πέφτουν πάνω στην παρέα, δυσκολεύοντας έτσι τις έρευνές τους. Οι θαρραλέοι πρωτοπόροι της τέχνης όμως δε θα αποθαρρυνθούν, και θα πλησιάζουν όλο και περισσότερο στη λύση του αινίγματος. Με τη βοήθεια ενός αψεντιού με μυσταγωγικές ιδιότητες θα καταφέρουν να ταξιδέψουν κυριολεκτικά μέσα στην τέχνη, αλλά και να εξελίξουν τη δική τους καλλιτεχνική τεχνοτροπία και θεώρηση του κόσμου, φτάνοντας σε εκπληκτικά αποτελέσματα, όπως την ανακάλυψη του κυβισμού.

Ποιό είναι το μυστήριο που κρύβεται μέσα στους πίνακες του Paul Gauguin ? Πώς ήταν στ'αλήθεια ο Pablo Picasso ? Και πώς χτίζονται οι μύθοι στη μοντέρνα τέχνη ? Αυτά και άλλα πολλά επιχειρεί να ξεδιαλύνει ο Nick Bertozzi σε αυτό το διασκεδαστικό όσο και συναρπαστικό graphic novel.

Η υπόθεση του Gordon Lee

Όπως αναφέρω παραπάνω, το 2004 ένα μικρό μέρος του The Salon συμπεριελήφθη στην ανθολογία Alternative Comics No. 2. Μερικούς μήνες αργότερα, ο ιδιοκτήτης του καταστήματος Legends Comic Shop στην πόλη Rome της πολιτείας Georgia, συμμετείχε στη λεγόμενη Free Comic Book Day, μία πρωτοβουλία διαμοίρασης δωρεάν τευχών comics που διοργανώνει κάθε χρόνο η αμερικάνικη βιομηχανία. Ένα απο τα περιοδικά που μοίρασε ήταν και το Alternative Comics No. 2, που περιείχε ένα απόσπασμα του The Salon όπου απεικονίζεται ο Pablo Picasso γυμνός. Για κακή του τύχη, το περιοδικό έφτασε στα χέρια ενός 9χρονου αγοριού. Αυτό ήταν ! Οι υπερ-συντηρητικοί, κλασικοί αμερικάνοι γονείς του αγοριού έκαναν μήνυση, και ο καταστηματάρχης, ονόματι Gordon Lee σύρθηκε στα δικαστήρια με την κατηγορία της διαμοίρασης άσεμνου υλικού σε ανήλικους. Ευτυχώς για τους κακόμοιρους καλλιτέχνες (και καταστηματάρχες) που είναι αναγκασμένοι να ανέχονται αυτές τις αμερικάνικες αηδίες, υπάρχει το The Comic Book Legal Defense Fund, μια επιτροπή που χειρίζεται ανάλογα θέματα, η οποία ανέλαβε την υπεράσπιση του Gordon Lee. Η υπόθεση τελικά έληξε το 2008 (!), όταν οι κατηγορίες κατά του Lee αποσύρθηκαν.
 
Χωρίς να έχω καμία διάθεση να σχολιάσω περαιτέρω τις πουριτανιστικές, αναχρονιστικές γελοιότητες των αμερικάνων, συνοψίζω πως το The Salon αποτελεί ό,τι πιο φρέσκο και ενδιαφέρον (τόσο σεναριακά όσο και εικονογραφικά) έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Απολαυστικό !

Links

The Salon @ Nick Bertozzi's official site
The Salon @ The New York Times
The Salon reviews
Visiting the Salon with Nick Bertozzi
Nick Bertozzi @ wikipedia
Nick Bertozzi interview @ newsarama