Max Andersson - Car Boy

Το αυτοκινητόπαιδο σε τρελές περιπέτειες

Ο σουηδός κομίστας και σκηνοθέτης Max Andersson είναι μία πολύ μυστήρια περίπτωση των ευρωπαϊκών comics (με την καλή έννοια). Από τις αρχές της δεκαετίας του 90 που εμφανίστηκε στο χώρο έχει διατηρήσει έναν αμιγώς underground χαρακτήρα, τόσο για τον ίδιο όσο και για τα παράξενα, γοητευτικά έργα του. Προτιμώντας συνήθως τις σύντομες, σκοτεινές και σουρρεαλιστικές ιστορίες και δημοσιεύοντας σε περιοδικά και ανθολογίες, όπως το σουηδικό Galago, το αμερικάνικο Zero Zero και (φυσικά) η ελληνική βαβέλ, ο Andersson έχει δημιουργήσει πάρα πολλούς αντισυμβατικούς ήρωες που κινούνται σε ένα σκοτεινό κόσμο με αλλοπρόσαλλα πλάσματα και ακόμη πιο αλλοπρόσαλλο χιούμορ.

Ο Car Boy, ένα μικρό αγόρι με ένα αυτοκίνητο για κεφάλι (!) είναι ένας από τους πιο γνωστούς χαρακτήρες του σουηδού καλλιτέχνη, με ψυχοσύνθεση παιδιού και προδιάθεση για θεότρελα, σουρρεάλ μπλεξίματα. Για να καταλάβετε καλύτερα, και μόνο στις 4 μικρές ιστορίες που παραθέτω (μία 6-σέλιδη, δύο μονοσέλιδες και μία 2-σέλιδη), το Αυτοκινητόπαιδο θα μπλέξει με μία συμμορία που σκοτώνει αυτοκίνητα για να πουλήσει το κρέας τους (!), με ένα κοπάδι μπρίζες που βγαίνουν κάτω απ'το κρεβάτι του και θέλουν να ρουφήξουν την ενέργεια από τους γονείς του (!!), και με τον αλκοολικό νιπτήρα του μπάνιου του που ζητάει να πιεί ουίσκι και του διηγείται την ιστορία της φυλής του (!!!). Υπέροχα ό,τι να'ναι !

... Το Αυτοκινητόπαιδο "παίζει" με τον εαυτό του

... Λίγη δόση ακόμη από την υπέροχη παλαβομάρα του Max Andersson

Al Columbia - I Was Killing When Killing Wasn't Cool

Ένας "ενοχλητικός" μέσα στην ιδιοφυία του καλλιτέχνης

...

Ο Al Columbia είναι ένας λίγο... ιδιαίτερος αμερικανός δημιουργός, για να μην πούμε εκκεντρικός, για να μην πούμε διαταραγμένος, κάτι που αποτελεί υπερβολή. Από το μακρινό 1990, όταν και ξεκινούσε την καριέρα του, έχει επιλέξει να μην παίξει το παιχνίδι της αμερικάνικης βιομηχανίας comics (συνεντεύξεις, φεστιβάλ, κτλ), ζώντας και δουλεύοντας ουσιαστικά έξω από αυτήν. Ίσως σε αυτό να έπαιξε ρόλο η δυσάρεστη εμπειρία που αποκόμισε το 1992 από το Big Numbers (προηγούμενη ανάρτηση), ίσως και όχι. Η πολύ μικρή προσωπική του παραγωγή όλα αυτά τα χρόνια είναι αποτέλεσμα της περιβόητης τελειομανίας του, καθώς πολύ δύσκολα θεωρεί ένα έργο του αρκετά καλό ώστε να τυπωθεί. Γεγονός είναι πάντως οτι η ακριβοθώρητη δουλειά του είναι αρκούντως γκροτέσκα, τρομακτική, διεστραμμένη και "ενοχλητική" ! Επίσης είναι απίστευτα εμπνευσμένη, ιδιαίτερη, και απλά εξαιρετική !

Το εντελώς προσωπικό σύμπαν που έχει δημιουργήσει στα comics του ο Columbia χαρακτηρίζεται από μεγάλες αντιθέσεις. Οι πρωταγωνιστές του, που είναι συνήθως μικρά, χαριτωμένα παιδάκια (τα φαινόμενα απατούν), μοιάζουν βγαλμένοι από παλιά αμερικάνικα cartoons των Fleischer Studios, τα οποία έχει δηλώσει οτι αποτελούν έμπνευση για τη δουλειά του. Ο κόσμος όμως που περιδιαβαίνουν τα γλυκούτσικα αυτά καρτουνάκια είναι σκοτεινός, μουντός κι αρρωστημένος, και κατοικείται από τρομακτικά και αιμοδιψή πλάσματα που μοιάζουν σαν να έχουν ξεπηδήσει από το Hellraiser ή από βιβλίο του Lovecraft.

...

Μετά το... πατατράκ του Big Numbers λοιπόν, ο Al Columbia άρχισε να εξελίσσει το στύλ του, απομακρυνόμενος από το φωτο-ρεαλισμό του πρώην ειδώλου και μέντορά του Bill Sienkiewicz και αναπτύσσοντας ένα καθαρά προσωπικό ύφος. Το πρώτο παράδειγμα της νέας αυτής κατεύθυνσης είναι το I Was Killing When Killing Wasn't Cool, μία 8-σέλιδη ιστορία που δημοσιεύθηκε στο τεύχος #4 (Αύγουστος 1995) της ανθολογίας Zero Zero της Fantagraphics books. Εκτός από το φοβερό τίτλο, φοβερό με όλη τη σημασία της λέξης είναι και το περιεχόμενο, με τους δύο γνωστούς από προηγούμενες δουλειές του, καρτουνίστικους χαρακτήρες Seymour Sunshine και Knishkebibble the Monkey-Boy να προσπαθούν να ανακτήσουν μία hummingbird pie (?) από έναν τύπο ονόματι Cinnamon Jack, για λογαριασμό του γνωστού αποκρυφιστή Aleister Crowley, ο οποίος προσφέρει αμοιβή $1.000.000.000 (1 δις ντόλαρς) ! Το σενάριο είναι ήδη... παράξενο (για να το πούμε ευγενικά), αλλά φυσικά με τον Al Columbia υπάρχει πάντα η δυνατότητα να γίνει ακόμα πιο εξωφρενικό - όπως ασφαλώς και συμβαίνει. Το δίδυμο των πρωταγωνιστών μας λοιπόν εξουδετερώνουν (με πολύ ανατριχιαστικό τρόπο) τον Cinnamon Jack, όμως μετά τα βρίσκουν σκούρα από ένα πλάσμα που κάνει τον κλόουν από το IT (Το Αυτό) του Stephen King να μοιάζει με αρκουδάκι της αγάπης !

Με επιρροές από Chris Ware, τόσο στο σχεδιασμό των χαρακτήρων και στα (λίγο αρρωστημένα) χρώματα, όσο και στη σύνθεση των σελίδων και στο αλά graphic design στύλ, ο Columbia καταφέρνει να "στριμώξει" έως και 32 panels μέσα σε κάθε σελίδα, δημιουργώντας ένα σχεδόν κινηματογραφικό μοντάζ. Κερασάκι στην τούρτα είναι κάποιες μικρές, εκκεντρικές πινελιές που δίνουν το στίγμα του καλλιτέχνη, όπως π.χ στην τελευταία σελίδα, όπου προσφέρει την ειλικρινή του συγνώμη στα Fleischer studios, λογικά για τη χρήση "φλεϊσερ-οειδών" cartoons στη δημιουργία ενός τόσο σκοτεινού comic. Και, κυρίως, το μήνυμα που έχει κρατήσει για το τέλος, "I worship the Devil but he doesn't even know I exist !", το οποίο φανερώνει την ιδιαιτερότητά του και το ιδιότυπο, κατάμαυρο χιούμορ που χαρακτηρίζει το σύνολο της δουλειάς του. Θεός ! Ή μάλλον, διάολος !

The Chuckling Whatsit

Ένα γοητευτικό γαϊτανάκι του τρόμου

Ο Richard Sala είναι ένας πολύ καλός αμερικανός δημιουργός που ειδικεύεται στις παράξενες ιστορίες μυστηρίου και τρόμου, με μία εξαιρετική ατμοσφαιρική αφήγηση και ένα ιδιαίτερο και αμέσως αναγνωρίσιμο εικονογραφικό στύλ που τον έχει καθιερώσει ως έναν από τους σπουδαιότερους σύγχρονους εκπροσώπους του horror genre. Με έντονες επιρροές από το έργο του Edward Gorey, τα comics του είναι μία γοητευτική μίξη χιούμορ, τρόμου και noir, στο πνεύμα των παλιών pulp μυθιστορημάτων.

Το The Chuckling Whatsit, η δουλειά που τον έκανε διάσημο, είναι ένα μακάβριο και αγωνιώδες θρίλερ μυστηρίου που μνημονεύεται από κοινό, κριτικούς και δημιουργούς ως το έργο που επαναπροσδιόρισε και στιγμάτισε το είδος στη δεκαετία του 90. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες στην εξαιρετική ανθολογία εναλλακτικών comics Zero Zero της εταιρείας Fantagraphics, από το τεύχος #2 (Μάιος 1995) έως το τεύχος #18 (Ιούλιος 1997), και το 1997 εκδόθηκε ολοκληρωμένο από την ίδια εταιρεία.

Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τη στρωμένη με πτώματα αναζήτηση του αντικειμένου του τίτλου, o οποίος μπορεί να μεταφραστεί ελεύθερα ως "Το πράγμα που σιγογελάει" (whatsit: a person or thing whose name one cannot recall, does not know, or does not wish to specify). Αυτό το πράγμα λοιπόν είναι ένα ανατριχιαστικό κουκλάκι με μία θηλιά περασμένη στο λαιμό που βγάζει ένα σιγανό, επίσης ανατριχιαστικό γέλιο όταν ταρακουνηθεί, και λέγεται οτι είναι φτιαγμένο από ανθρώπινο δέρμα και τρίχες (!)

Η ιστορία μας ξεκινάει με μία σειρά από μυστηριώδεις και αποτρόπαιες δολοφονίες διαφόρων επιφανών αστρολόγων. Ο δολοφόνος, ένας τερατώδης άντρας που φοράει μία τελετουργική μάσκα πανομοιότυπη με το πρόσωπο του whatsit, μοιάζει να είναι ο ίδιος μίας παλιάς υπόθεσης παρόμοιων εγκλημάτων που δεν είχαν εξιχνιαστεί ποτέ. Μία μυστική λέσχη serial killers προσπαθεί να τον εντοπίσει, πιστεύοντας οτι είναι ένα πρώην μέλος τους που είχε εξαφανιστεί πρίν πολλά χρόνια. Εν τω μεταξύ, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, ο άνεργος συγγραφέας Broom, ξεκινάει να ερευνά μία όμορφη γυναίκα που είδε σε μία φωτογραφία, και μπλέκεται στη σκοτεινή αυτή υπόθεση που έχει επίκεντρο το whatsit, με ένα γκροτέσκο θίασο χαρακτήρων να παίρνει μέρος στο κυνήγι του "θησαυρού". Μανιακοί συλλέκτες τέχνης, όμορφες femmes fatales, περισσότεροι από ένας μασκοφόροι ψυχοπαθείς δολοφόνοι, αθώα κοριτσόπουλα, περιθωριακοί καλλιτέχνες και διάφοροι άλλοι χαριτωμένοι τύποι μπαίνουν στο μακάβριο χορό, και όλα δείχνουν οτι το κλειδί του μυστηρίου βρίσκεται .... εεεπ ! Στοπ !

Ο Richard Sala στη δουλειά που τον καθιέρωσε πλέκει ένα σκοτεινό ιστό μυστηρίου, μία λαβυρινθώδη πλοκή με ένα συνοθύλευμα γοητευτικών, αποκρουστικών χαρακτήρων που, αν και μερικές φορές ξεφεύγει από τον έλεγχό του και μπερδεύεται υπερβολικά, μαγνητίζει τον αναγνώστη και τον παρασύρει σε έναν ονειρικό, ή μάλλον εφιαλτικό κόσμο γοτθικού τρόμου. Η αστρολογία μπλέκεται με την τέχνη, οι βουβές ταινίες τρόμου με τα film noir και οι ιστορίες voodoo με την pulp λογοτεχνία σε ένα έργο-ορόσημο των horror comics. Οι διάσπαρτες σε όλο το βιβλίο πινελιές χιούμορ προσθέτουν ποικιλία και γοητεία στο μίγμα, θυμίζοντας έντονα τον πρώτο διδάξαντα του συγκεκριμένου ύφους, Edward Gorey, και τον μιμητή του (δεν το εννοώ άσχημα) Tim Burton.

H υπέροχη εικονογράφηση (τουλάχιστον για εμένα, σε κάποιους δεν αρέσει) είναι μία πολύ πετυχημένη μίξη χαρακτικής, της δουλειάς του Gorey και του γερμανικού εξπρεσσιονισμού της δεκαετίας του 1920, θυμίζοντας έντονα την ταινία Das kabinett des Dr. Caligari. Και όλα αυτά μέσω του μακάβριου, γκροτέσκου καλλιτεχνικού πρίσματος του Richard Sala που δημιουργεί αυτή την τόσο ιδιαίτερη και απόκοσμη ατμόσφαιρα και κατατάσσει το The Chuckling Whatsit στα σύγχρονα αριστουργήματα του είδους.

Το εξώφυλλο του Zero Zero #2, που περιείχε το πρώτο μέρος του The Chuckling Whatsit