Neo Devilman by Katsuya Terada

Αυθεντική Manga Cult-ίλα και Καφρίλα !!!

Το Devilman είναι μία από τις πλέον γνωστές και... διαβόητες σειρές manga, ένας χαρακτηρισμός που συνόδευε αρκετά συχνά τις δουλειές του μεγάλου και αμφιλεγόμενου δημιουργού Go Nagai. Γεννημένος το 1945, ο Nagai ξεκίνησε την πορεία του στα ιαπωνικά comics στα μέσα της δεκαετίας του 60, με πρώτη μεγάλη του επιτυχία το... ανωμαλιάρικο Shameless School (1968). H σειρά και ο ίδιος ο δημιουργός δέχθηκαν σκληρή κριτική για την εισαγωγή του ερωτικού στοιχείου στα ιαπωνικά σχολεία, και η επόμενη σημαντική δουλειά του... στιγματισμένου mangaka δε βοήθησε και πολύ την εικόνα του. Ήταν το Devilman (1972), μία σειρά που παρουσίαζε τον αέναο πόλεμο του παράδεισου με την κόλαση, παίρνοντας τη μεριά... της κολάσεως ! Εμπνευσμένο από τις υπέροχες εικονογραφήσεις του Gustave Doré για τη Θεία Κωμωδία του Dante, και βασισμένο στην προηγούμενη manga δουλειά του δημιουργού, Maō Dante, το Devilman έγινε με τη σειρά του στόχος κριτικής για την υπερβολική, γραφική του βία αλλά και την ωραιοποίηση του κακού. Αλλά, όπως και το Shameless School, είχε τεράστια επιτυχία, ιδιαίτερα στο νεανικό κοινό, πυροδοτώντας κύμα αντιγραφών και παραμένοντας δημοφιλές και καρα-cult μέχρι και σήμερα.

Απόδειξη της επιδραστικότητας και επιτυχίας του Devilman είναι η κυκλοφορία του Neo Devilman, μίας συλλογής σύντομων ιστοριών από guest καλλιτέχνες με θέμα τον διαβολικό ήρωα του Nagai, η οποία εκδόθηκε στην Ιαπωνία το 1999, δηλαδή πάνω από 25 χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία της original σειράς. Οι περισσότερες ιστορίες λειτουργούν κάπως σαν spin-off της κύριας σειράς, διαδραματίζονται δηλαδή παράλληλα με την κεντρική ιστορία, προσθέτοντας βάθος στον χαρακτήρα και τον κόσμο του. Ανάμεσα στους συμμετέχοντες δημιουργούς ήταν και ο εκπληκτικός καλλιτέχνης Katsuya Terada, γνωστός περισσότερο για τις εικονογραφήσεις του και το σχεδιασμό χαρακτήρων και σκηνικών για video games. Η εξαιρετική εικονογραφική του ικανότητα και τα πλούσια χρώματά του κάνουν τη 16-σέλιδη, υπερ-καφρίλικη ιστορία του να ξεχωρίζει με άνεση ανάμεσα στις υπόλοιπες της συλλογής Neo Devilman.

Χαριτωμένο, ε ?

Η συλλογή Neo Devilman ακολουθήθηκε από 2 ακόμη τόμους, με τους ευφάνταστους τίτλους Neo Devilman 2 και 3, και συμμετοχές από σημαντικούς καλλιτέχνες του κόσμου των manga όπως οι Tatsuya Egawa, Ken Ishikawa, Noriko Nagano, Kazuko Yumeno, Miki Toro, Sho-u Tajima και Iou Kuroda μεταξύ πολλών άλλων.

Πάρτε και μία γεύση από την ιστορία του Go Nagai από τον πρώτο τόμο της συλλογής, με τη χαρακτηριστική εικονογράφηση του μεγάλου δημιουργού που έκανε εξαιρετικά δημοφιλή τον ήρωα αλλά και γενικά τη "σκηνή" των kaiju monsters (Godzilla, κτλ).

...

Το εξώφυλλο της συλλογής Neo Devilman 1 (1999), στην οποία περιέχονται οι ιστορίες, και μία υπέροχη εικονογράφηση του Devilman από τον δάσκαλο Katsuya Terada

The Box Man

Ένα απίστευτα "ό,τι να'ναι" road trip ...
ή μάλλον σκέτο trip ...
ή μάλλον psychedelic trip ! ...

(εναλλακτικός τίτλος:
Μα τί πίνεις βρε Imiri,
βρε mangaka κακομοίρη ?)

O Imiri Sakabashira είναι ένας σχετικά γνωστός και εντελώς τρελός (με την καλή έννοια) ιάπωνας δημιουργός, τον οποίο ομολογώ οτι δεν ήξερα μέχρι πρίν μια βδομάδα. Τον ανακάλυψα μέσα από την πολύ καλή και ενδιαφέρουσα ανθολογία εναλλακτικών manga AX στην οποία συμμετέχει, και την οποία σκοπεύω επίσης να παρουσιάσω κάποια στιγμή.

Το The Box Man είναι η πιο γνωστή δουλειά του αντισυμβατικού αυτού καλλιτέχνη, εν μέρει επειδή είναι η μόνη που έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, το 2010 από τη Drawn & Quarterly. Όχι οτι έχει καθόλου λόγια, μόνο τα ηχητικά εφέ έχουν μεταφράσει, αλλά έτσι κι αλλιώς, μεταφρασμένο ή αμετάφραστο, νόημα δε βγαίνει. Και μ'αρέσει πολύ !

Με τί έχει να κάνει η "υπόθεση" τώρα ??!!! Χμμμμ, ναι ... αφήστε μου λίγο ακόμα να το σκεφτώ ... εεεε ... Οκ, το'χω ! Λοιπόν, όλα ξεκινούν όταν ένα περιπλανώμενο μικρό yokai (τερατόμορφα πνεύματα των ιαπωνικών λαϊκών μύθων) συναντάει έναν τύπο πάνω σε ένα μηχανάκι που κουβαλάει ένα χάρτινο κουτί (ναι, αυτός είναι ο Box Man). Το τερατάκι, που απ'ότι ανακάλυψα στο internet ανήκει στο είδος kappa των yokai και είναι ιδιαιτέρως σκανταλιάρικο, επιβιβάζεται στο μηχανάκι μαζί με τον κουτ-άνθρωπο, και οι δυο τους ξεκινούν ένα παραληρηματικό, σουρρεαλιστικό, ονειρικό ή μάλλον εφιαλτικό ταξίδι εν μέσω παράξενων αστικών τοπίων που μπορούν να περιγραφούν μόνο ως μία "παράλληλη" κόλαση, και ενός ακόμη πιο παράξενου παραθαλάσσιου background. Στη διαδρομή τους θα συναντήσουν κάθε λογής και μορφής τέρατα της ιαπωνικής παράδοσης (yokai, kaiju monsters) που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από τις παλιές cult ταινίες με τον Godzilla και τους φίλους του. Θα συναντήσουν και μερικούς ανθρώπους, δε λέω, αλλά στο επόμενο δευτερόλεπτο θα δούν τα μυαλά τους να γίνονται αφαιρετικοί πίνακες στον τοίχο, ή μαρμελάδα πάνω στην πρωινή φρυγανιά κάποιου τέρατος.

Το τί έχει μέσα το κουτί δε θα σας το πω, ούτε φυσικά τί γίνεται στο τέλος της ιστορίας μας, και νομίζω οτι ... εεεε, ναι ... πάνω-κάτω αυτή ήταν η περιγραφή της "υπόθεσης".

(ΠΡΟ)ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ:
Αρκετές από τις παρακάτω εικόνες (ειδικά το 2ο σετ) είναι λίγο έως πολύ "ενοχλητικές". Όχι ακριβώς splatter, ούτε ακριβώς σεξο-πορνο-διαστροφικές, αλλά σίγουρα δεν είναι και το μικρό μου πόνυ.

Τα πάντα σε αυτό το graphic novel είναι παράξενα, "ενοχλητικά" και παράταιρα, από το πρώτο panel της πρώτης σελίδας μέχρι το τελευταίο (ναι, της τελευταίας σελίδας). Είναι ένα "άβολο", παρ'όλα αυτά άκρως ενδιαφέρον ταξίδι, με τον αναγνώστη να βιώνει μία αμήχανη και λίγο άσχημη ψυχολογική κατάσταση με κάθε γύρισμα σελίδας. Όμως έχει μεγάλη περιέργεια να τη γυρίσει τη ρημάδα τη σελίδα, σκεπτόμενος με όλο του το δίκιο "τί άλλο θα αντικρύσουν τα ματάκια μου". Το μικρό yokai, που έχει εμφανιστεί και σε άλλες δουλειές του Sakabashira, χρησιμοποιείται από το δημιουργό του κάπως σαν αυτόπτης μάρτυρας στις αποκαλυπτικές (με την έννοια της Αποκάλυψης του Ιωάννη) εικόνες που ο ανήσυχος αυτός καλλιτέχνης θέλει να μοιραστεί μαζί μας. Τώρα, το γιατί θέλει να τις μοιραστεί, και ποιό σκοπό εξυπηρετούν, αυτό είναι άγνωστο (τουλάχιστον για εμένα), αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία. Σημασία έχει το ταξίδι, όχι ο προορισμός (ναι, το παίζω και Καβάφης τώρα, επηρρεάστηκα απ'την προηγούμενη ανάρτηση).

Και μέσα σε όλον αυτό τον πανικό, ο κύριος Box man περιφέρεται αμέριμνος, ανέκφραστος κι ατάραχος, με το κουτάκι του στην πλάτη, λες και έχει κατεβάσει δυο ντουζίνες Prozac ! Έτσι, μόνο και μόνο για να μας σπάει τα νεύρα. Το κουτίιιιιιι του αυτός ! Ασφαλώς, αυτή ακριβώς ήταν και η επιθυμία του καλλιτέχνη, ο κεντρικός του ήρωας να έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το υπόλοιπο χάος που έχει δημιουργήσει, προσθέτοντας μία ακόμη ανισότητα σε αυτό το υπέροχα άνισο βιβλίο. Η αφήγηση (αν έχει τέτοιο πράγμα αυτή η κουλαμάρα) είναι άλλες φορές γραμμική και άλλες μη γραμμική, κάτι που επίσης δημιουργεί μία ένταση και μία (παραπάνω) σύγχυση στον αναγνώστη, η οποία παραμένει για αρκετή ώρα αφότου τελειώσει την ανάγνωση. Εεεεε, περίπου 2-3 ωρίτσες μετά, ο ταλαιπωρημένος κομιξόφιλος συνειδητοποιεί οτι το σαγόνι του έχει μείνει ανοιχτό όλο αυτό το διάστημα και μαζεύει σκόνη στο πάτωμα, οπότε το κλείνει και συνεχίζει τη ζωή του.

Μα όχι, δείτε τις παρακάτω εικόνες και πείτε μου αν έχω άδικο ...
(σημειωτέον οτι είναι και συνεχόμενες - μία μόνο αφαίρεσα, για να βγαίνει ζυγός αριθμός)

... Με τις υγείες μας ! 

Γειά σου και σένα αδερφέ Imiri ! 

Ό,τι κι αν πίνεις, καλό είναι !
Συνέχισε έτσι !

Ultraman Kaiju Monsters

Vintage 70s ελαιογραφίες τεράτων από τον Toshio Okazaki

Το Ultraman είναι μία τηλεοπτική σειρά που ξεκίνησε να προβάλλεται στην Ιαπωνία το 1966. Στα 39 επεισόδια της σειράς πρωταγωνιστούσε ο ομώνυμος ήρωας (που φέρνει λίγο σαν τον παππού των Power Rangers), μαχόμενος με μία σειρά γιγαντιαίων τεράτων που είχαν την κακή συνήθεια να εκτοξεύουν φωτιές ή ακτίνες λέιζερ από το στόμα τους, καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά τους. Τα τέρατα αυτά, που έγιναν γνωστά και στον υπόλοιπο κόσμο ως kaiju, είχαν τεράστια απήχηση στο κοινό και έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της ιαπωνικής ποπ κουλτούρας. Τα τέρατα kaiju, με γνωστότερο "εκπρόσωπο" το Godzilla, είχαν εμφανιστεί στην ιαπωνική τηλεόραση από τα μέσα της δεκαετίας του 50, μεταπηδώντας λόγω της δημοτικότητάς τους και στον κινηματογράφο, αλλά και σε εικονογραφημένα περιοδικά

Οι πρώτες δύο εικονογραφήσεις τεράτων του Ultraman που παραθέτω είναι από τον Toshio Okazaki (αγνώστων λοιπών στοιχείων), και είχαν εκδοθεί το 1979 στο ειδικό τεύχος Ultra Kaiju (Shōgakukan Nyūmon Hyakka Series #97) της εταιρείας Shōgakukan.

Οι επόμενες εικονογραφήσεις τεράτων του Ultraman είναι επίσης από τον Okazaki, από το βιβλίο The Return of Ultraman (Volume 1), που εκδόθηκε το 1971 από την εταιρεία Elm.

Ultraman Monsters @ Pink Tentacle