Taiyō Matsumoto - Nicolas de Crécy artbook

Μία υπέροχη συνεργασία ανατολής - δύσης

Ο Taiyō Matsumoto και ο Nicolas de Crécy είναι δύο από τους κορυφαίους δημιουργούς των σχολών τους - αντιστοίχως των ιαπωνικών και των ευρωπαϊκών comics, κάτι που ασφαλώς τους κατατάσσει ανάμεσα στους κορυφαίους παγκοσμίως. Με κοινά στοιχεία το αμέσως αναγνωρίσιμο στυλ, την ευαισθησία και την πολύ υψηλή ποιότητα σε όλες ανεξαιρέτως τις δουλειές τους, οι δύο καταξιωμένοι δημιουργοί ένωσαν το 2014 τις δυνάμεις τους για να μας προσφέρουν ένα πολύ όμορφο artbook που εκδόθηκε στην Ιαπωνία από την Genkosha.

Για όσους δυστυχώς δε γνωρίζουν το έργο των δύο αυτών εξαιρετικών κυρίων, αναφέρω οτι ο Taiyō Matsumoto είναι ο mangaka που μας έχει προσφέρει τα Tekkon Kinkreet και PingPong, τα οποία έχουν μεταφερθεί πολύ επιτυχημένα και σε anime, καθώς και τα Go Go Monster, Sunny και Number Five, και ο Nicolas de Crécy είναι ο δημιουργός των Prosopopus, Foligatto, της εκπληκτικής τριλογίας Le Bibendum Celeste, των Léon la Came και Salvatore, μεταξύ πολλών άλλων υπέροχων δουλειών.

Οι δύο καλλιτέχνες έχουν συμμετάσχει επίσης σε μία ακόμη επιτυχημένη συνεργασία ανατολής και δύσης, στην πολύ όμορφη συλλογή ιαπώνων και γάλλων δημιουργών Japan as Viewed by 17 Creators

Για τη δημιουργία του υπέροχου αυτού artbook που τιτλοφορείται απλώς με τα ονόματά τους, οι δύο καλλιτέχνες αλληλογραφούσαν και αντάλλασσαν ιδέες για καιρό, και μάλιστα συναντήθηκαν κάποιες φορές στο Παρίσι και στο Τόκυο, με τα αποτελέσματα των βολτών και των συζητήσεων τους να περιέχονται επίσης στο βιβλίο. Δυστυχώς το artbook δεν έχει εκδοθεί ούτε καν στα αγγλικά, ή σε κάποια άλλη γλώσσα εκτός της ιαπωνικής, οπότε μπορούμε μόνο να θαυμάσουμε τις υπέροχες εικονογραφήσεις και τις επίσης υπέροχες μονοσέλιδες και σύντομες ιστορίες, που αν και αποτελούν την ουσία κάθε αντίστοιχου βιβλίου, συνοδεύονται πάντα από ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τους καλλιτέχνες.

Η πηγή μου για αυτή την αποκλειστική στην Ιαπωνία έκδοση είναι το εξαιρετικό site Halcyon Realms, το οποίο εξειδικεύεται σε αντίστοιχες κυκλοφορίες. Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι παρμένες από το άρθρο του.

Να'τοι και οι καλλιτέχνες. Ο Taiyō Matsumoto ξεναγεί τον Nicolas de Crécy σε μία "σχεδιαστική βόλτα" (sketchwalk) στο ιαπωνικό νησί Enoshima, στο οποίο διαδραματίζονται πολλές από τις ιστορίες του, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση το Ping Pong.

Ο Jirô Taniguchi και τα Louvre comics

Les Guardiens du Louvre (Οι φύλακες του Λούβρου)

Ο... γαλλοτραφής Jirô Taniguchi υπογράφει την 11η προσθήκη στη σειρά comics του μουσείου του Λούβρου

H σειρά comics του μουσείου του Λούβρου είναι μία υπέροχη πρωτοβουλία του πασίγνωστου μουσείου που γεφυρώνει τις "παραδοσιακές" τέχνες με την μέχρι πρότινος... παρακατιανή υπο-κουλτούρα των comics. Το 2004 λοιπόν, το Λούβρο ξεκίνησε να συνεργάζεται με τη γαλλική εταιρεία Futuropolis στην έκδοση μίας πολύ όμορφης σειράς graphic novels με θέμα - φυσικά - το ίδιο το μουσείο και τα διάσημα εκθέματά του.

Μέχρι στιγμής η σειρά απαριθμεί 12 βιβλία με δημιουργούς μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της γαλλικής αλλά και της ιαπωνικής σχολής. Στη λίστα, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τους Nicolas de Crécy, Hirohiko Araki, David Prudhomme και Enki Bilal, ήρθε το 2014 να προστεθεί ο εξαιρετικός ιάπωνας καλλιτέχνης Jirô Taniguchi, ίσως ο πιο... ευρωπαίος δημιουργός της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου.

Με σαφείς επιρροές από τη γαλλική σχολή αλλά και μία συνεργασία με το μεγάλο Moebius (Icaro) στο ενεργητικό του, ο Jirô Taniguchi είναι ένας από τους λίγους καλλιτέχνες που φέρνουν κοντά τις δύο από τις τρείς μεγάλες σχολές των comics. Επίσης, έχει συμμετάσχει στην πολύ όμορφη συνεργασία ιαπώνων και γάλλων δημιουργών Japan as Viewed by 17 Creators, και έχει βραβευθεί στο σημαντικότερο φεστιβάλ του κόσμου των comics, στην Angouleme της Γαλλίας. Άρα, η συμμετοχή του στο μεγάλο αυτό εγχείρημα ήταν από αναμενόμενη έως επιβεβλημένη.

Πρωταγωνιστής της ιστορίας του Guardians of the Louvre είναι ένας ιάπωνας καλλιτέχνης ο οποίος, μετά από ένα ταξίδι με group στην Ευρώπη, αποφασίζει να μείνει μόνος του στο Παρίσι για λίγες ημέρες, με σκοπό να επισκεφθεί τα πολλά μουσεία της πόλης. Όμως, ανεβάζει υψηλό πυρετό και αναγκάζεται να μείνει κλεισμένος στο ξενοδοχείο του, με τις συχνές παραισθήσεις του να μπλέκονται ολοένα και περισσότερο με την πραγματικότητα. Τη μία στιγμή περιδιαβαίνει τους πολύβουους διαδρόμους του Λούβρου μαζί με χιλιάδες επισκέπτες, και την επόμενη ταξιδεύει στο χρόνο και βρίσκεται με κάποιο διάσημο ζωγράφο που δημιουργεί ένα από τα αριστουργήματά του. Στο παραισθησιογόνο αυτό ταξίδι στην ιστορία της τέχνης αλλά και σε σημαντικές στιγμές της δικής του, προσωπικής ζωής θα έχει ως ξεναγούς... τους φύλακες του Λούβρου.

Δείτε όλες τις εκδόσεις comics του μουσείου του Λούβρου

Στη σειρά έχει κυκλοφορήσει επίσης και το 12ο μέρος, L'Île Louvre του Florent Chavouet, όμως δε μου γέμισε πολύ το μάτι, οπότε δε θα ασχοληθούμε με αυτό.

Bambi and Her Pink Gun

Μία "πολύχρωμη", punk, ultra-violent, pop art manga σειρά

...

Η σειρά Bambi and Her Pink Gun του ταλαντούχου ιάπωνα δημιουργού Atsushi Kaneko - γνωστού περισσότερο για την πολύ καλή σειρά μυστηρίου Soil - είναι μία από τις πιο υποτιμημένες αλλά ταυτόχρονα πιο ιδιαίτερες, διασκεδαστικές και πρωτότυπες του θαυμαστού κόσμου των manga. Πρωτο-δημοσιεύθηκε σε συνέχειες στο περιοδικό Comic Beam της εταιρείας Enterbrain από τον Ιούλιο του 1998 έως το Σεπτέμβριο του 2001, και συλλέχθηκε σε 6 tankōbon (τόμους) από την ίδια εταιρεία το διάστημα 2000-2001. Το 2005 η Digital Manga Publishing μετέφρασε τη σειρά στα αγγλικά, εκδίδοντας όμως μόνο τους 2 πρώτους τόμους, αφήνοντάς μας μέχρι και σήμερα με το παράπονο.

Θυμίζοντας πολύ περισσότερο κάποιο αμερικάνικο indie comic παρά manga, η μικρή αλλά θαυματουργή αυτή σειρά έχει ως ηρωίδα την ομώνυμη Bambi, με τα ροζ κοτσιδάκια, το ροζ πιστόλι και τον εκρηκτικό όσο και αναπάντεχο χαρακτήρα, κάτι δηλαδή σαν μία punk manga εκδοχή της Tank Girl. Η Bambi είναι μία 16-χρονη κυνηγός κεφαλών που έχει απαγάγει ένα κακομαθημένο πιτσιρίκι ονόματι Pampi, το κρατάει δεμένο με λουρί (!) και προσπαθεί να το παραδώσει στους αινιγματικούς εργοδότες της που είναι γνωστοί απλά ως Old Men. Έχει όμως ένα μικρό προβληματάκι: Ο σκοτεινός τύπος από τον οποίο απήγαγε το μικρό σκασμένο την έχει επικηρύξει με 500.000.000 yen (5.000.000 δολάρια), καθιστώντας την το νο.1 στόχο των απανταχού τυχοδιωκτών, μισθοφόρων και ρεμαλιών. Μία πολύ απλή υπόθεση που με τον κατάλληλο χειρισμό από το δημιουργό της μετουσιώθηκε σε μία πολύ cool, διασκεδαστική και στυλάτη σειρά καταιγιστικής δράσης, γεμάτη βρισίδι, πιστολίδι και κλωτσομπουνίδι !

Ο τίτλος της σειράς, καθώς και η έντονη punk αισθητική της εμπνεύστηκαν από το τραγούδι Who Killed Bambi? των Sex Pistols, με τον ίδιο το δημιουργό μάλιστα να δηλώνει σε μία συνέντευξή του "Punk manga is not dead !", παραφράζοντας την περίφημη φράση του πάνκ κινήματος των 80's.

Τα δυνατά χαρτιά της σειράς είναι δύο, και είναι πολύ δυνατά. Το ένα είναι η εξαιρετική, υπερκινητική, retro pop art εικονογράφηση που αλλάζει βασικό χρώμα όσο εξελίσσεται η ιστορία (χωρίς να υπάρχει κάποια εμφανής σημειολογία από πίσω), συνδυάζοντας πολλές επιρροές αλλά καταλήγοντας σε κάτι εντελώς πρωτότυπο. Θυμίζοντας άλλοτε το Sin City του Frank Miller, και άλλοτε Paup Pope με μία πρέζα Daniel Clowes, η καλλιτεχνική δουλειά του Kaneko είναι μίλια μακριά από ό,τι έχουμε παραδοσιακά συνηθίσει από τα manga, κάτι που την καθιστά πολύ φρέσκια και "αναζωογονητική" για το είδος.

Το άλλο είναι οι ευφάνταστοι, απίστευτα cool και μοναδικοί μέσα στην τρέλα τους χαρακτήρες, που μοιάζουν σαν να έχουν ξεπηδήσει μέσα από ταινία του Tarantino που παίζει στο fast forward !!! Πρώτη και καλύτερη είναι φυσικά η ηρωίδα Bambi, που συστήνεται πάντα με τη φράση "Me Bambi" λες και είναι νεάντερταλ, φέρεται σα ζώο, σκοτώνει 2 στρατιές "κακών" χωρίς δυσκολία ή δισταγμό, είναι μανιακή με την καθαριότητα και την υγιεινή διατροφή, αλλά πάνω απ'όλα είναι μία αθώα 16-χρονη και επίσης... παρθένα ! Ό,τι να'ναι δηλαδή! Οι κακοί είναι ομοίως θεότρελοι και παρδαλοί, με τον αρχι-τραμπούκο της σειράς να είναι... ένας χοντρός και απίστευτα βίαιος σωσίας του Elvis με χρυσό δόντι, που είναι επίσης βαμπίρ (φυσικά)! Υπάρχει επίσης ο δάσκαλος το πρωί - νίντζα το βράδυ δολοφόνος με τους συρμάτινους σπάγγους, η συμμορία των καουμπόηδων με τον αρχηγό με το ξύλινο πόδι που αποκαλείται "Mama", η άλλη συμμορία των νταλικιέρηδων με τα μούσια και τα μεταλλικά καπέλα, και ο (αγαπημένος μου) παλαιστής με τη μεξικάνικη μάσκα και τα ρομποτικά μέλη που δεν ψοφάει με τίποτα! Δηλαδή... πάλι ό,τι να'ναι!

Η σειρά είναι άκρως διασκεδαστική και κυλάει πολύ ευχάριστα (αν φυσικά δεν κωλώνεις μπροστά σε λίιιιιγο αιματάκι), με την αποτελεσματικότητά της να έγκειται ακριβώς στο οτι η υπόθεση είναι τόσο απλή και in your face, χωρίς να χρειάζεται δικαιολογίες ή να παίρνει τον εαυτό της πολύ στα σοβαρά. Ο ρυθμός είναι εξαιρετικός, με τη δράση να διακόπτεται ανά διαστήματα από subplots (δευτερεύουσες υποθέσεις) και flashback που μας μεταφέρουν σε προηγούμενα σημεία της ιστορίας, διαρκώντας πάντα όσο χρειάζεται για να μην αποσπώμαστε από την κεντρική υπόθεση.

Το Bambi and Her Pink Gun είναι λοιπόν μία αναπάντεχη, γοητευτική μίξη των Lone Wolf and Cub, Love and Rockets και Sin City με καλοφτιαγμένους χαρακτήρες, πολύ γρήγορο ρυθμό και εξαιρετικές σκηνές δράσης. Πολλή βία, πολύ αίμα αλλά καθόλου sex, με την έλλειψη ενδιαφέροντος της Bambi για το αντίθετο φύλο να αποτελεί μία ακόμη παράξενη, αλλά συγχρόνως πολύ ενδιαφέρουσα σεναριακή επιλογή. Υπάρχουν βεβαίως γενναίες ποσότητες γυμνού, αλλά περνάνε απαρατήρητες μπροστά στο χάος που προκαλείται όπου πηγαίνει η μικρή μας πρωταγωνίστρια, η οποία τελικά μας πείθει οτι δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το συνονόματο, γλυκούτσικο ελαφάκι της Disney.

Yukiko’s Spinach

Μία αυτοβιογραφική, γλυκόπικρη 
ερωτική περιπέτεια

Ο Frédéric Boilet είναι ένας πολύ καλός γάλλος δημιουργός comics που έζησε για πολλά χρόνια στην Ιαπωνία, και ήταν εκεί που δημιούργησε τις πιο γνωστές και αξιόλογες δουλειές του. Ως "πρεσβευτής" της Γαλλίας στη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου, και ως ο άνθρωπος που ενώνει τις δύο από τις τρείς μεγαλύτερες σχολές και κουλτούρες comics του κόσμου, υπήρξε ο εμπνευστής και ιθύνων νους της εξαιρετικής ανθολογίας Japan as Viewed by 17 Creators (2006).

Ο Boilet "ειδικεύεται" στα comics ημερολόγια από τα ταξίδια του στην Ιαπωνία, αλλά κυρίως στις αυτοβιογραφικές, ερωτικές περιπέτειες (εν ολίγοις, μας κοκορεύεται για τις επιτυχίες του), με σήματα κατατεθέντα των δουλειών του την ευαισθησία, το θαυμασμό για τη γυναικεία ομορφιά και το υπέροχο, φωτο-ρεαλιστικό καλλιτεχνικό του στύλ. Η πιο γνωστή από όλες τις έντονα επηρρεασμένες από την τέχνη των manga δουλειές του είναι αναμφίβολα το Yukiko’s Spinach, με το Mariko's Parade να ακολουθεί.

Το Yukiko’s Spinach δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά την περίοδο 2000-2001 σε συνέχειες, στο μηνιαίο περιοδικό Furansugo Kaiwa. Το 2001 εκδόθηκε και σε graphic novel ταυτόχρονα στην Ιαπωνία και τη Γαλλία, γνωρίζοντας πρωτοφανή επιτυχία. Τότε ήταν που ο Boilet ξεκίνησε και το κίνημα των Nouvelle Manga στο Tokyo, μία πρωτοβουλία που είχε ως σκοπό να συνδυάσει τα "ενήλικα", εναλλακτικά manga που μιλούσαν για την καθημερινή ζωή με το καλλιτεχνικό στύλ των παραδοσιακών γαλλο-βελγικών comics.

Το Yukiko’s Spinach μας εξιστορεί με κάθε λεπτομέρεια τη σύντομη αλλά πολύ συναισθηματικά έντονη ερωτική περιπέτεια του Boilet με την όμορφη Yukiko Hashimoto. Είναι πιο πολύ μία συρραφή αποσπασμάτων και αναμνήσεων από τις ώρες που το ζευγάρι πέρασε μαζί, παρά μία γραμμική αφήγηση της ιστορίας τους. Ο δικός μας γοητεύεται από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας τους, όπως αποδεικνύει και η σελίδα του ημερολογίου που μας παραθέτει, στην οποία γράφει για το περιστατικό. Του χαμογέλασε και του έδωσε το τηλέφωνό της. Ξανασυναντιούνται, φιλιούνται, και αρχίζουν να περνούν αρκετό χρόνο μαζί. Βγαίνουν πολύ έξω, κάνουν έρωτα, μιλάνε, και ο Frédéric αρχίζει να την ερωτεύεται. Εκείνη όμως, ενώ δείχνει να περνάει καλά, φαίνεται σαν να έχει και κάπου αλλού το μυαλό της.

Ο τίτλος του βιβλίου προέρχεται από ένα κωμικό λάθος του Boilet στη χρήση της ιαπωνικής γλώσσας, την οποία δεν κατείχε ακόμη καλά. Χαϊδεύοντας και παίζοντας με τα σημεία του σώματος της αγαπημένης του (αυτιά, λαιμό, ώμους, στήθος, κτλ), φτάνει κάποια στιγμή και στον αφαλό της. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε οτι για ένα γάλλο, και ιδιαίτερα για έναν που δε μιλάει πολύ καλά ιαπωνικά, οι λέξεις αφαλός και σπανάκι ακούγονται σχεδόν το ίδιο. Έτσι λοιπόν ο αφαλός έγινε σπανάκι, η Yukiko γέλασε με την ψυχή της και ο Frédéric έφτιαξε αυτό το υπέροχο comic.

Στα χέρια του Boilet η Yukiko είναι η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου, θυμίζοντάς μας τον τρόπο που ο Jean-Luc Godard απαθανάτισε την Anna Karina στις ταινίες του, ή ο D.W. Griffith τη Lillian Gish. Και σίγουρα, το φωτο-ρεαλιστικό καλλιτεχνικό του στύλ ενισχύει αυτή την αίσθηση, όπως και την αίσθηση της αυθεντικής, γλυκιάς ανάμνησης που κυριαρχεί στο βιβλίο. Η τεχνική του αποτελείται από τη φωτογράφιση ανθρώπων και τοπίων, την ψηφιακή επεξεργασία των φωτογραφιών ώστε να μοιάζουν σα σχεδιασμένες, και τέλος την προσθήκη μελανιών. Το αποτέλεσμα είναι απλά εξαιρετικό.

Ειπωμένο σε πρώτο πρόσωπο, πολλές φορές μάλιστα μέσα από τα μάτια του Frédéric, το Yukiko’s Spinach είναι ένα έργο αγάπης και ευγνωμοσύνης του καλλιτέχνη προς τη μούσα του, έστω κι αν αυτός είναι ερωτευμένος αλλά αυτή δεν ανταποδίδει 100% τα συναισθήματά του. Στις προσωπικές συζητήσεις του ζευγαριού στις οποίες ο καλλιτέχνης μας εισάγει σαν μάρτυρες - ηδονοβλεψίες, φαίνεται να μοιράζονται και οι δύο την αίσθηση οτι η σχέση τους έχει ημερομηνία λήξεως, και μάλιστα πολύ κοντινή. Αυτό όμως δεν τους εμποδίζει να απολαύσουν το χρόνο που τους απομένει, και μαζί τους απολαμβάνουμε και εμείς, με το μυαλό μας να ανατρέχει σε αυτές τις φευγαλέες αλλά τόσο έντονες στιγμές ευτυχίας που μας προσφέρει πότε-πότε η ζωή, έστω κι αν τις παίρνει πίσω μετά από λίγο. Δεν πειράζει όμως, εμείς πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που τις ζήσαμε, όσο σύντομες και αν ήταν.

Τα εξώφυλλα - οπισθόφυλλα 2 εκδόσεων του Yukiko’s Spinach