Hideshi Hino - A lullaby from Hell

Μία σύντομη ιστορία του mangaka απ'την κόλαση

Ο Hideshi Hino είναι ένας από τους αδιαμφισβήτητους masters των horror manga της Ιαπωνίας, ένας καλλιτέχνης που έχει καταξιωθεί ως ένας από τους πιο τρομακτικούς και "ενοχλητικούς" σε ένα παρακλάδι των ιαπωνικών comics με τεράσια παράδοση και παραγωγή. Παραλαμβάνοντας τη δάδα (ή τη φωτιά της κόλασης, για να γίνω πιο γραφικός) από τον παλαιότερο δάσκαλο των manga τρόμου, Kazuo Umezu, κουβαλώντας την επάξια για πολλές δεκαετίες, και παραδίδοντάς τη στο νεότερο Junji Ito, ο Hino έχει αφήσει μεγάλη παρακαταθήκη στο αγαπημένο του είδος, από τις αρχές της δεκαετίας του '70 όταν και έκανε την εμφάνισή του.

Ο ίδιος έχει δηλώσει οτι πέρασε πολύ δύσκολη παιδική ηλικία, γεννημένος στην κινέζικη Μαντζουρία το 1946, μετακομίζοντας σε μικρή ηλικία στην κατεχόμενη από τους αμερικανούς μετα-πολεμική Ιαπωνία, έχοντας παππού μέλος της yakuza και πατέρα μπεκρή. Αρκετά από αυτά τα θλιβερά αυτο-βιογραφικά στοιχεία έχουν περάσει και στα έργα του, προφανώς ως ένα μέσο "εξορκισμού" και ψυχολογικής αντιμετώπισής τους.

Το ίδιο συμβαίνει και με την ιστορία A lullaby from Hell, στην οποία ο ιδιόρρυθμος καλλιτέχνης χρησιμοποιεί για άλλη μια φορά έναν αφηγητή που "ξεναγεί" τους αναγνώστες στην προσωπική του κόλαση, όπως έκανε π.χ στο διάσημο έργο του Panorama of Hell (1982). Μόνο που αυτή τη φορά, ο αφηγητής είναι ο ίδιος ο δημιουργός ! Η ιστορία ξεκινάει με το Hino να συστήνεται απ'ευθείας στον αναγνώστη, σε ένα παράδειγμα της πρακτικής που ονομάζεται breaking the 4th wall *. "My name is Hideshi Hino. I am a mangaka who obsesses over bizarre and terrible things" μας πληροφορεί, πρίν ξετυλίξει μπροστά στα έντρομα μάτια μας μία ψευτο-αυτοβιογραφική εξιστόρηση της παιδικής του ηλικίας, στην οποία εξηγεί γιατί όλα του τα έργα περιστρέφονται γύρω από μακάβρια και ανατριχιαστικά θέματα.

* Πρακτική στο θέατρο, τον κινηματογράφο και τα comics κατά την οποία οι χαρακτήρες γνωρίζουν οτι βρίσκονται μέσα σε ένα έργο, και οτι υπάρχουν κάποιοι που τους παρακολουθούν (στην προκειμένη περίπτωση εμείς, οι αναγνώστες).

Η ιστορία A lullaby from Hell δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του '80, πριν συμπεριληφθεί στη συλλογή Lullabies from Hell, η οποία κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία το 2005 και στα αγγλικά από τη Dark Horse το 2006. Το βιβλίο περιέχει 4 σύντομες, ή μάλλον μεσαίου μήκους ιστορίες από τις αρχές της καριέρας του Hino, με την ομώνυμη 31-σέλιδη να είναι η πρώτη εξ αυτών. Η τελευταία είναι η Strange Disease of Zoroku, μία από τις πρώτες ιστορίες που σχεδίασε ποτέ ο Hino (1969).

** SPOILER ALERT **

Μετά τις πρώτες συστάσεις στην αρχή της ιστορίας, ο καλλιτέχνης-αφηγητής μας γνωρίζει το όχι και τόσο ειδυλλιακό μέρος στο οποίο μεγάλωσε, καθώς και την όχι και τόσο ευτυχισμένη οικογένειά του. Με την καθημερινότητά του να είναι γεμάτη απογοητεύσεις, ταπεινώσεις και εκφοβισμούς τόσο από τα συγγενικά του πρόσωπα όσο και από τους συμμαθητές του, ο ήρωάς μας έχει πολύ μίσος μέσα του. Κάπως έτσι ανακαλύπτει οτι έχει τη δύναμη να εύχεται το θάνατο κάποιου, και αυτός να πεθαίνει κανονικά. Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, τους ξεπαστρεύει όλους. Και, όταν του τελειώνουν οι χάρτινοι ήρωες, στο ιδιαίτερα "όμορφο" και τρυφερό κλείσιμο της ιστορίας ο καλλιτέχνης μας πληροφορεί οτι το επόμενο θύμα του θα είμαστε εμείς (ο αναγνώστης) ! Δείχνοντάς μας με το δάχτυλό του, μας πληροφορεί οτι θα πεθάνουμε 3 μέρες αφού διαβάσουμε το manga ! Και, αφού το διαβάσαμε ήδη, είναι πολύ αργά πια για εμάς. Για εμένα σίγουρα. Εσείς όμως μπορείτε ακόμη να σωθείτε !

Το εξώφυλλο και οπισθόφυλλο της αγγλικής έκδοσης του Lullabies from Hell (2006)

Art Spiegelman's RAW Gagz

Ένα εξαιρετικό κολλάζ εναλλακτικών γελοιογραφιών της αφρόκρεμας των καλλιτεχνών του RAW

Το θρυλικό αμερικάνικο περιοδικό RAW ήταν μία ανθολογία εναλλακτικών comics, την οποία εξέδιδε ανά τακτά ή άτακτα διαστήματα η μεγάλη μορφή της 9ης τέχνης Art Spiegelman μαζί με τη γυναίκα του, τη γαλλίδα Françoise Mouly, την περίοδο 1980 - 1991. Από τις σελίδες του πέρασαν οι μεγαλύτεροι αμερικανοί underground δημιουργοί της δεκαετίας του 80 (π.χ Robert Crumb, Justin Green, Bill Griffith, Gary Panter), αλλά και πολλοί εξαιρετικοί ευρωπαίοι (Jacques Tardi, Lorenzo Mattotti, Joost Swarte, Francis Masse), οι οποίοι παρουσιάζονταν για πρώτη φορά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Το RAW αποτελούσε το πιο "καλλιτεχνικό" ή κουλτουριάρικο ξαδερφάκι των underground περιοδικών που μεσουρανούσαν εκείνη την εποχή, όπως π.χ το Weirdo του Robert Crumb, όντας στην ουσία το πρώτο έντυπο που αντιμετώπισε τα comics ως μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης. Ενδεικτικό είναι οτι στις σελίδες του δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες το εμβληματικό graphic novel MAUS του Spiegelman, το έργο δηλαδή που συνετέλεσε τα μέγιστα στην αναγνώριση των comics ως μορφή τέχνης.

Εκτός όμως από την προτίμηση των εκδοτών στους underground καλλιτέχνες, το RAW έτρεφε μεγάλη εκτίμηση και στην ιστορία του μέσου των comics, παρουσιάζοντας συχνά δουλειές των πρωτοπόρων δημιουργών που έθεσαν τα θεμέλια του είδους, όπως οι Winsor McCay (Little Nemo in Slumberland), Gustave Doré, Frans Masereel και George Herriman (Krazy Kat). Και κάπου ανάμεσα στους "προπάτορες" και στους "υπόγειους", υπήρχε πάντα χώρος για την ανάδειξη ανερχόμενων ταλέντων της εποχής - που σήμερα αποτελούν μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της αμερικάνικης σκηνής - όπως οι Chris Ware, Charles Burns και Richard Sala. Παραπονεμένος δεν έμεινε ούτε ο κόσμος των manga, με κάποιες (σπάνιες) παρουσιάσεις ιαπώνων καλλιτεχνών όπως ο Yoshiharu Tsuge. Υπήρχαν επίσης εικονογράφοι, φωτογράφοι, συγγραφείς και ποιητές, με το μεγάλο όγκο του περιοδικού (ξεπερνούσε τις 200 σελίδες) να γεμίζει ασφυκτικά από όλες τις σύγχρονες καλλιτεχνικές τάσεις, πάντα με έμφαση στις πιο πρωτοποριακές και "περίεργες" από αυτές.

Αυτή η εξαιρετική ποικιλία και ποιότητα των επιρροών και των δουλειών που παρουσιάζονταν στο RAW αποτυπώνεται τέλεια στο υπέροχο κολλάζ-κατάλογο των καλλιτεχνών που ονομάστηκε RAW GAGZ και βρίσκεται στο τεύχος #8 (1986) της πρώτης περιόδου του περιοδικού. Τη συλλογή επιμελήθηκε το ζεύγος Art Spiegelman - Françoise Mouly, με τη γαλλίδα εκδότρια αλλά και τυπογράφο του περιοδικού να αναλαμβάνει και τη σύνθεση του πολυσέλιδου κολλάζ. Τα περισσότερα έργα είναι γελοιογραφίες, αλλά όχι με τη συμβατική έννοια του όρου. Φυσικά, δίπλα από κάθε έργο υπάρχει και το όνομα του δημιουργού. Απολαύστε !

Μερικοί από τους (λιγοστούς) καλλιτέχνες που συνεισέφεραν κατά καιρούς δουλειά στο RAW είναι οι:

Art Spiegelman, Alan Moore, Robert Crumb, Charles Burns, Chris Ware, Jacques Tardi, Lorenzo Mattotti, Kaz, Jacques Loustal, Richard Sala, Kim Deitch, Julie Doucet, Justin Green, Bill Griffith, Gary Panter, Lynda Barry, Mark Beyer, Sue Coe, Fletcher Hanks, Kamagurka & Herr Seele, Ben Katchor, Richard McGuire, Ever Meulen, Jerry Moriarty, Françoise Mouly, José Muñoz, Mark Newgarden, Chéri Samba, Robert Sikoryak, Edward Sorel, Joost Swarte, Yoshiharu Tsuge, Marc Caro, Pascal Doury, Max, Francis Masse, και πολλοί άλλοι ..

Το εξώφυλλο του RAW vol.1 #8 (1986), διά χειρός Kaz

HP and Giuseppe Bergman

Ένας φανταστικός ήρωας συναντάει έναν αληθινό στην πρώτη από μία σειρά πολλών μαγευτικών περιπετειών

Το HP and Giuseppe Bergman είναι ένα εξαιρετικό graphic novel που κατέχει ιδιαίτερη σημασία στην τεράστια βιβλιογραφία του μεγάλου ιταλού μαέστρου Milo Manara, μιας και συνέστησε στο κοινό το χαρακτήρα Giuseppe Bergman, ο οποίος έμελλε να γίνει - εκτός από το alter ego του - ο πλέον αναγνωρίσιμος ήρωας που δημιούργησε ποτέ, πρωταγωνιστώντας σε τέσσερις ακόμη περιπέτειες.

Δημοσιευμένο για πρώτη φορά το 1978 σε συνέχειες στο γαλλικό περιοδικό À Suivre, πρίν κυκλοφορήσει συλλεγμένο το 1980 από την εταιρεία Catalan ως The Great Adventure, το υπέροχο αυτό έργο είναι επίσης το πρώτο που συνέγραψε μόνος του ο ιταλός καλλιτέχνης. Στην πρώτη του λοιπόν συγγραφική απόπειρα, ο Manara θέλησε να αποτίσει φόρο τιμής στο φίλο και δάσκαλό του, τον εξαιρετικό ιταλό κομίστα αλλά και πολύ ενδιαφέροντα άνθρωπο Hugo Pratt (δημιουργό του ονειροπόλου ναυτικού Corto Maltese).

Η ιστορία μας ξεκινάει σε ένα μικρό διαμέρισμα κάπου στη Βενετία με τον Giuseppe Bergman, έναν επαναστατικό και δυσαρεστημένο από τη ζωή του 20άρη να παραπονιέται στην κοπέλα του οτι τα έχει βαρεθεί όλα. "I've had it", φωνάζει αγανακτισμένος, και αποφασίζει να αναζητήσει μία περιπέτεια που θα δώσει λίγο νόημα στην ύπαρξή του. Έτσι, ανταποκρίνεται στο κάλεσμα μιας μυστηριώδους εταιρείας που διοργανώνει ένα πολύ ιδιότυπο reality show (πολύ μπροστά από την εποχή του ο Manara, θυμηθείτε οτι το σενάριο γράφτηκε το 1978). Δεν υπάρχει συγκεκριμένο θέμα, απλώς η εταιρεία ψάχνει κάποιον που θα εξορμήσει σε μία ακαθόριστη περιπέτεια, με ένα κινηματογραφικό συνεργείο να τον ακολουθεί. Η μόνη οδηγία των διοργανωτών είναι οτι ο πρωταγωνιστής πρέπει να απευθυνθεί στον HP, τον "adventure master" όπως τον αποκαλούν, ο οποίος θα τον κατευθύνει και θα οργανώσει τη μεγάλη του περιπέτεια.

Ο Bergman δέχεται τη "δουλειά" και εντοπίζει τον μυστηριώδη καθοδηγητή του, ο οποίος φυσικά δεν είναι άλλος από το μεγάλο Hugo Pratt, τον ιταλό δημιουργό που με τις υπέροχες, εξωτικές ιστορίες του θεμελίωσε το είδος της ονειρικής, γεμάτης συγκίνησης περιπέτειας στα comics. Οι δυο τους λοιπόν, μαζί με το αόρατο σε εμάς συνεργείο ξεκινούν για τη ζούγκλα του Αμαζονίου, αλλά σύντομα ο HP θα εξαφανιστεί, με τον ήρωά μας να αδυνατεί να ελέγξει τις θεότρελες καταστάσεις στις οποίες εμπλέκεται συνεχώς άθελά του. Θα γνωρίσει έμπορους σκλάβων, πρεζάκια και άλλους σαλταρισμένους τύπους, θα αιχμαλωτιστεί από ινδιάνους και έπειτα από ένοπλους αντάρτες, θα κολλήσει τον πυρετό της ζούγκλας, θα μπλέξει με χίπιδες και κακομαθημένες γκόμενες, και θα δοκιμάσει παραισθησιογόνες ουσίες που θα του... πάρουν το κεφάλι ! Ο HP θα εμφανίζεται στο δρόμο του και θα εξαφανίζεται το ίδιο ξαφνικά, σκηνοθετώντας τις εξελίξεις χωρίς ποτέ ο ήρωάς μας να το αντιλαμβάνεται, με τη θεότρελη αυτή περιπέτεια να καταλήγει τελικά εκεί από όπου ξεκίνησε - στη Βενετία.

Εκεί, ο ταλαίπωρος πρωταγωνιστής μας θα βρεί ένα βιβλίο που είναι στην ουσία ένα ημερολόγιο της παιδικής ηλικίας του HP στη μαγική ιταλική πόλη, με αναφορές για κρυμμένες αυλές και γνώστες των μυστικιστικών τεχνών που φέρνουν στο μυαλό τον Corto Maltese και το υπέροχο Βενετσιάνικο Παραμύθι του. Μόνο τότε ο Bergman θα καταλάβει το νόημα των σκαιών λέξεων που του έλεγε ο HP από την αρχή της ιστορίας - η περιπέτεια βρίσκεται παντού, αρκεί να ξέρεις πώς να την αναζητήσεις. Δε χρειάζεται να πας στην άκρη της γης, μπορείς να τη βρείς ακόμη και στο γραφείο της κρατικής υπηρεσίας όπου τελειώνει αυτό το υπέροχο graphic novel. Ή μήπως δεν τελειώνει ?

Αυτή είναι όπως είπαμε και παραπάνω η πρώτη από τις 5 ιστορίες του Manara με ήρωα τον Giuseppe Bergman, ορίζοντας το ονειρικό και άκρως σουρρεαλιστικό πλαίσιο στο οποίο κινούνται και οι υπόλοιπες, επίσης υπέροχες τέσσερις. Χρησιμοποιώντας πανέξυπνα και εκτενώς το λεγόμενο 4th wall break (Σπάσιμο του 4ου τοίχου) *, ο καλλιτέχνης βάζει τον ήρωά του να γνωρίζει από την αρχή οτι βρίσκεται μέσα σε ένα έργο, απευθυνόμενος συνεχώς στο θεατή και τοποθετώντας τον (μας) στο κέντρο της δράσης. Αποδομώντας και σατιρίζοντας γενικά το είδος της περιπέτειας στο χώρο των comics, ο ιταλός μαέστρος εμπλουτίζει επίσης το έργο του με πολιτικές και κοινωνικές αναφορές της δεκαετίας του 70, άφθονο χιούμορ και γενναίες δόσεις παραλογισμού (absurdist). Αν και θεωρώ άδικο το να χαρακτηρίζουμε τον Manara ως καθαρά ερωτικό καλλιτέχνη, το ερωτικό στοιχείο είναι ασφαλώς παρόν σε όλα τα έργα του, στη συγκεκριμένη περίπτωση προσθέτοντας ένα ακόμη στοιχείο στο όμορφο μίγμα των ετερόκλητων συστατικών που συνθέτουν το βιβλίο.

Στην πρώτη του λοιπόν συγγραφική δουλειά, και φυσικά πάντα με την εξαιρετική εικονογράφηση που μας έχει συνηθίσει σε όλη τη μεγάλη καριέρα του, ο Manara εξερευνά άγνωστα για τον ίδιο καλλιτεχνικά τοπία, με τη φαντασία, την τέχνη, την απογοήτευση, την παραίσθηση και τις κρυφές πτυχές της ανθρώπινης φύσης να κυριαρχούν ως θέματα στην ιστορία του. Η αφήγησή του είναι ελευθεριακή, αναρχική και υπέροχα μη γραμμική, καθιστώντας το ταξίδι στο οποίο μας προσκαλεί μία πολύ προσωπική, σχεδόν μυσταγωγική εμπειρία.

* Σπάσιμο του 4ου τοίχου ονομάζεται η πρακτική όπου οι χαρακτήρες ενός έργου, συνήθως στον κινηματογράφο, το θέατρο ή την τηλεόραση, έχουν επίγνωση οτι βρίσκονται μέσα σε ένα έργο, μία παράσταση, και οτι υπάρχει κοινό που τους παρακολουθεί. Οι 3 τοίχοι είναι οι φυσικές διαστάσεις της θεατρικής σκηνής ή των σκηνικών σε μία ταινία, και ο 4ος είναι αυτός που μεσολαβεί ανάμεσα στους ηθοποιούς και τους θεατές. Σπάσιμο του 4ου τοίχου είναι π.χ όταν ένας ηθοποιός σε μία ταινία μιλάει απ'ευθείας στο κοινό (Funny Games του Michael Haneke, Annie Hall του Woody Allen, Amélie και πολλάαααα άλλα), ή όταν ένας χαρακτήρας αναφέρεται στο σενάριο ή τη σκηνοθεσία, ή όταν π.χ στο αριστούργημα Persona του Ingmar Bergman, η κάμερα γυρίζει και δείχνει τον ίδιο το σκηνοθέτη και το συνεργείο του.

Φυσικά, στον πυρήνα του το HP and Giuseppe Bergman είναι ένας ειλικρινής και γεμάτος αγάπη φόρος τιμής του μαθητή προς το δάσκαλό του, το μεγάλο Hugo Pratt, ο πρόωρος θάνατος του οποίου (1995) αποτέλεσε ένα ισχυρό σοκ για τον καλλιτέχνη, το οποίο κοντινοί του άνθρωποι υποστηρίζουν οτι δεν ξεπέρασε ποτέ. Είχε προηγηθεί μόλις δύο χρόνια νωρίτερα (1993) ο χαμός ενός έταιρου μεγάλου της ιταλικής τέχνης, του σκηνοθέτη / μάγου Federico Fellini, ο οποίος αποτελούσε για τον Manara ένα φίλο αλλά και μία σημαντική πηγή έμπνευσης για τα έργα του (δείτε π.χ τα υπέροχα Viaggio a Tulum και The travel of G.Mastorna).

Εκτός όμως από τον Hugo Pratt, το πανέμορφο αυτό graphic novel αποτίει φόρο τιμής γενικά στις έννοιες της καλλιτεχνικής ελευθερίας και της ανάγκης ενός δημιουργού να ανακαλύψει το προσωπικό του στυλ, πάντα όμως τιμώντας τις επιρροές του και την ιστορία της τέχνης που υπηρετεί.

Το πολύ όμορφο αυτό graphic novel έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά το 1986 από τις εκδόσεις της Βαβέλ, με τίτλο H.P. ΚΑΙ ΤΖΙΟΥΖΕΠΕ ΜΠΕΡΓΚΜΑΝ.

Έρχεται το 1ο AthensCon

Μετά το comicdom-con, η Αθήνα αποκτά και 2ο φεστιβάλ comics

Καλά νέα για τους έλληνες κομιξόφιλους. Στις 14 και 15 Νοεμβρίου, στο κλειστό γήπεδο του Tae Kwon Do στο Φάληρο θα πραγματοποιηθεί το 1ο AthensCon, ένα φεστιβάλ με θέμα τα comics, τον κινηματογράφο, τα επιτραπέζια παιχνίδια και τα συλλεκτικά αντικείμενα (φιγούρες, κτλ). Δηλαδή... η χαρά του geek !

Η σελίδα του φεστιβάλ μας ενημερώνει οτι To AthensCon είναι το πρώτο φεστιβάλ στη χώρα που θα έχει άμεσες επιρροές από τα Comic-Con και τις εκθέσεις του εξωτερικού που προωθούν τα μοντέρνα χόμπι και τις καθημερινές ασχολίες του κόσμου. Θα είναι μια γιορτή που αγκαλιάζει όλα τα είδη της ποπ κουλτούρας και τα χόμπι που απορρέουν από αυτήν. Η ποπ κουλτούρα πηγάζει από την κοινωνία και τις τέχνες, αγγίζοντας με μοναδικό τρόπο τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτή. Καθένας από εμάς επιλέγει να γεμίζει τη ζωή του με τον τρόπο που του αρέσει. Τα κόμικς, ο κινηματογράφος, τα video games, τα επιτραπέζια παιχνίδια, όλα μας χαρίζουν συναισθήματα που κάνουν την καθημερινότητα πιο απολαυστική. Το φεστιβάλ θα είναι γεμάτο ζωή, χρώματα και συναισθήματα όλων των ειδών που θα γεννιούνται μέσα από το κάθε βήμα που θα κάνουν οι επισκέπτες στο χώρο της διήμερης εκδήλωσης.

Στο φεστιβάλ οι επισκέπτες μπορούν να γνωρίσουν από κοντά: ηθοποιούς και καλλιτέχνες διεθνούς και εγχώριου βεληνεκούς, συγγραφείς και σκιτσογράφους από το χώρο των κόμικς, ηθοποιούς από αγαπημένες τηλεοπτικές σειρές, αλλά και celebrities που θα λάβουν μέρος σε ομιλίες, θα δίνουν αυτόγραφα και θα βγαίνουν φωτογραφίες με τους επισκέπτες. Παράλληλα, οι επισκέπτες μπορούν να μάθουν νέες τέχνες συμμετέχοντας στα σεμινάρια και τα workshops που θα γίνουν σε συνεργασία με επίσημες σχολές και δασκάλους. Μπορούν, όμως, και να αποκτήσουν νέα χόμπι δοκιμάζοντας καινούρια video games, γνωρίζοντας κάποια από τα πολυάριθμα επιτραπέζια παιχνίδια, αλλά και συμμετέχοντας στις πολυποίκιλες δραστηριότητες που θα φιλοξενεί το φεστιβάλ. Τέλος, οι επισκέπτες θα μπορούν να αποκτήσουν κάποιο καινούριο θησαυρό για τη συλλογή τους από τους εκθέτες που θα παρευρίσκονται στο χώρο, αλλά και να φωτογραφηθούν από κοντά με μοναδικά κομμάτια από την ιστορία του κινηματογράφου που θα εκτίθενται.

Ενημερώνω οτι το φεστιβάλ δεν είναι τσάμπα. Θα υπάρχει αντίτιμο 7€ για την κάθε ημέρα.

Στα πιο ενδιαφέροντα events που θα περιλαμβάνει το φεστιβάλ συγκαταλέγεται σίγουρα (τουλάχιστον για τον γράφοντα) η ερωτική έκθεση Once Upon a Horny Time. Είκοσι κλασικά και σύγχρονα παραμύθια εικονογραφούνται από ταλαντούχους Έλληνες σχεδιαστές και παρουσιάζονται για πρώτη φορά απαλλαγμένα από κάθε φραγμό. Μωρέ μπράβο ! Στην έκθεση θα συμμετάσχει μία dream team της ελληνικής σκηνής comics, με δημιουργούς όπως οι Πέτρος Ζερβός, Μάνος Λαγουβάρδος, Τάσος Μαραγκός (Tasmar), Δημήτρης Βιτάλης, Γιώργος Γούσης, Αλέξια Οθωναίου, Θανάσης Πέτρου και πολλοί άλλοι.

Σχετικά με το AthensCon
Σελίδα του φεστιβάλ στο facebook
Τοποθεσία Εκδήλωσης

Alberto Breccia - The shadow over Innsmouth

Ο Breccia σχεδιάζει τον Cthulu

Ο Alberto Breccia (1919-1993) ήταν ένας εξαιρετικός αργεντινός εικονογράφος που λογίζεται, απολύτως δικαίως, ως ένας από τους σπουδαιότερους εικονογράφους της 9ης τέχνης, όλων των ηπείρων και όλων των εποχών. Με σημαντικότερα έργα της μεγάλης καριέρας του τις πολλές συνεργασίες του με τον εξαιρετικό σεναριογράφο Héctor Germán Oesterheld, όπως τις Mort Cinder, El Eternauta και Ernie Pike, ο Breccia έχει στο ενεργητικό του αρκετές ακόμη υπέροχες δουλειές. Μία από αυτές είναι ασφαλώς και η μεταφορά σε comics μερικών από τις ιστορίες που απαρτίζουν τη μυθολογία του Cthulhu, του μεγάλου αμερικανού συγγραφέα Howard Philips Lovecraft. H συλλογή σύντομων ιστοριών Los mitos de Cthulhu κυκλοφόρησε λοιπόν το 1973, σε επιμέλεια κειμένων του Norberto Buscaglia (όχι, δεν είναι ο γνωστός συγγραφέας, εκείνος ονομάζεται Leo).

Εκείνη την εποχή ο Breccia, γνωστός για την πρωτοποριακή και πάντα πειραματική του διάθεση, είχε εξελίξει το εικονογραφικό του στυλ σε μία υπέροχη μίξη μελανιών, νερομπογιών και κολλάζ με φωτογραφίες, μία mixed media τεχνική που είχε δοκιμάσει για πρώτη φορά με εξαιρετικά αποτελέσματα στο El Eternauta του 1969. Η τεχνική ήταν τόσο μπροστά από την εποχή της που αρχικά ξένισε αρκετούς, όμως σήμερα ο μεγάλος αργεντινός καλλιτέχνης θεωρείται ο πατέρας του εικονογραφικού ύφους που εφαρμόζουν τέλεια κάτι κύριοι ονόματι... Bill Sienkiewicz και Dave McKean. Μόνο που τότε, 40 χρόνια πρίν, δεν υπήρχε ψηφιακή επεξεργασία εικόνας.

Στο The shadow over Innsmouth λοιπόν, μία από τις γνωστότερες ιστορίες της μυθολογίας του Cthulu την οποία συνέγραψε ο H.P.Lovecraft το 1931, ο Breccia πειραματίζεται για ακόμη μία φορά, όπως και σε ολόκληρο το βιβλίο The myths of Cthulu, μη χρησιμοποιώντας το άκρως λεπτομερές εικονογραφικό του στυλ αλλά επιλέγοντας μία πιο αφαιρετική προσέγγιση. Τα χαρακτηριστικά έντονα μαύρα του περιτριγυρίζουν θολές φιγούρες και ακαθόριστες μορφές, με τις σκισμένες φωτογραφίες και τις υπέροχες "μουντζούρες" του να συμπληρώνουν τη μουντή ατμόσφαιρα του Innsmouth. Ο καλλιτέχνης προσπαθεί να αποτυπώσει τους αρχέγονους τρόμους που γέννησε η φαντασία του Lovecraft, αφήνοντας όμως χώρο στον αναγνώστη να πλάσει μόνος του την τελική εικόνα. Το αποτέλεσμα είναι απλά εξαιρετικό.