The Comic Book History of Comics - Tintin and the Nazis

Η "Ιστορία των comics σε comics" μας διηγείται τις πρώτες μέρες των γαλλόφωνων comics μέσω της ιστορίας του πιο αναγνωρίσιμου ήρωά τους, του Tintin

Τα Comic Book Comics, η μίνι-σειρά 6 τευχών των Fred Van Lente και Ryan Dunlavey συλλέχθηκε πρόσφατα σε ένα τόμο από την εταιρεία IDW, με την ονομασία "The Comic Book History of Comics: The Inspiring, Infuriating, and Utterly Insane Story of the American Comic Book History". Η πολύ καλή αυτή σειρά, όπως προδίδει και ο τίτλος της, επιχειρεί μία σύντομη αναδρομή στα σημαντικότερα γεγονότα της ιστορίας της αμερικάνικης βιομηχανίας comics.

Στο 4ο τεύχος όμως της σειράς, ασχολείται και λίγο με τα γαλλόφωνα comics, ή bandes dessineés (όπως στο 6ο τεύχος ασχολείται με τα manga), και μας γυρίζει πίσω στις ημέρες όταν τα πρώτα strips άρχισαν να κυκλοφορούν στη Γαλλία. Μεταξύ των πρώτων ηρώων που εμφανίστηκαν και ξεχώρισαν, ήταν και ένας νεαρός ρεπόρτερ ονόματι Tintin ...

Τα πρώτα strips λοιπόν που κυκλοφόρησαν στη Γαλλία, στις αρχές του 1930, ήταν κυρίως αμερικάνικα. Αυτό όμως άλλαξε με την κατάκτηση του μεγαλύτερου μέρους της Ευρώπης από το 3ο ράιχ. Οι γερμανοί απαγόρευσαν τις εισαγωγές από την Αμερική, και έτσι τα ευρωπαϊκά comics έπρεπε πλέον να αρχίσουν να βασίζονται στα ντόπια ταλέντα (να και κάτι για το οποίο θα πρέπει να ευχαριστούμε τον Χίτλερ). Ο Tintin του βέλγου Hergé (Georges Remi) είχε ήδη κάνει την εμφάνισή του από το 1929, στην καθολική εφημερίδα Le vingtième siècle, με τεράστια επιτυχία. Έτσι, οι γερμανοί αποφάσισαν να τον "επιτάξουν" και να τον χρησιμοποιήσουν στο όργανo προπαγάνδας τους, την εφημερίδα Le Soir. Μετά το τέλος του πολέμου λοιπόν, ο συμπαθής δημοσιογράφος έμεινε με τη ρετσινιά του συνεργάτη των ναζί, μέχρι που ένας εκδότης φίλος του Hergé αποκατέστησε την καλή φήμη του ρεπόρτερ με το τσουλούφι, και του εμπιστεύτηκε το δικό του, ομώνυμο περιοδικό. Η τακτική της ευρωπαϊκής αγοράς όπου μία ιστορία comics δημοσιεύεται πρώτα σε συνέχειες σε κάποιο περιοδικό, και μετά κυκλοφορεί ολοκληρωμένη σε τόμο ξεκίνησε τότε, το 1946 στο περιοδικό Tintin, και ακολουθείται ακόμη και σήμερα.

Μαθαίνουμε επίσης πώς κάποιοι πρωτοπόροι δημιουργοί, όπως οι Moebius και Philippe Druillet εγκατέλειψαν τα mainstream περιοδικά όπως το Pilote, για να ξεκινήσουν το κίνημα των "ενήλικων" ευρωπαϊκών comics, επηρρεασμένοι εν μέρει από το αμερικάνικο underground με πατριάρχη τον Robert Crumb. Το "παιδί" τους, το θρυλικό περιοδικό Metal Hurlant, σηματοδοτεί τη στροφή της ευρωπαϊκής σχολής προς πιό σκοτεινά, εναλλακτικά μονοπάτια, μακριά από την παράλογη λογοκρισία που βασάνιζε (και εξακολουθεί να βασανίζει) την αμερικάνικη αγορά. Κι εδώ έγκειται η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα ευρωπαϊκά και στα αμερικάνικα comics. Ενώ στις ΗΠΑ η λογοκρισία απέτρεπε τους δημιουργούς να απευθυνθούν σε ενήλικο κοινό για παραπάνω από 30 χρόνια, στη γηραιά ήπειρο οι καλλιτέχνες ήταν ελεύθεροι να αναπτύξουν ένα πιό εκλεπτυσμένο, ποιοτικό και βαθύ στύλ, κερδίζοντας νέα αναγνωστικά κοινά και διαμορφώνοντας μία πιο "καλλιτεχνική" comic κουλτούρα, η οποία έχει πλέον γίνει συνώνυμη της ευρωπαϊκής σχολής.

Ichi the Killer

Ένας πολύ ασυνήθιστος επαγγελματίας δολοφόνος συναντάει ίσως τον υπέρτατο "κακό" των manga.

Το Ichi the Killer (殺し屋1 Koroshiya Ichi) είναι μία από τις πιο γνωστές σειρές manga της προηγούμενης δεκαετίας, και σίγουρα μία από τις πιο βίαιες, αιματηρές, διεστραμμένες και "ενοχλητικές", και τώρα δε μιλάω μόνο για την προηγούμενη δεκαετία, αλλά για all-time.

Δημιούργημα του mangaka Hideo Yamamoto (που πρόσφατα ολοκλήρωσε την πολύ καλή σειρά Homunculus, 2003 - 2011), το Ichi δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Weekly Young Sunday από το 1998 έως το 2001, και έπειτα κυκλοφόρησε ολοκληρωμένο σε 10 τόμους (tankoubon).

To 2001, ο ψυχοπαθής (στην κυριολεξία) σκηνοθέτης Takashi Miike μετέφερε με μεγάλη επιτυχία την ιστορία στη μεγάλη οθόνη, με τον τίτλο Koroshiya 1 (Ichi σημαίνει πρώτος, και Koroshiya δολοφόνος). Έχει κυκλοφορήσει επίσης ένα OVA (original video animation) το 2002, και μία ακόμη ταινία μεγάλου μήκους το 2003, αλλά δεν αξίζουν τον κόπο.

Η Υπόθεση :
(περιέχει spoilers)

Στην κακόφημη συνοικία Kabuki-cho της περιοχής Shinjuku του Tokyo, ένας αινιγματικός γεράκος ονόματι Jiji-san έχει ένα φιλόδοξο σχέδιο. Θέλει να εισβάλει στην πολυκατοικία όπου συγκατοικούν εν ειρήνη αρκετές οικογένειες της yakuza (η ιαπωνική μαφία), να σκοτώσει τον αρχηγό (kumi) της ισχυρής οικογένειας Anjougumi, και να τον ληστέψει. Πώς όμως ένας αδύναμος γερο-ξεκούτης, όπως τον φωνάζουν συνήθως, με μία τριμελή ομάδα ασήμαντων μικροκακοποιών, θα μπορούσε ποτέ να καταφέρει κάτι τέτοιο ? Μόνος του, με τους εξοστρακισμένους από τη μαφία συντρόφους του, σίγουρα δε θα μπορούσε. Μπορεί όμως το μυστικό του όπλο, ένας εξαιρετικά ικανός και αποτελεσματικός επαγγελματίας δολοφόνος (αν και αρκετά ασυνήθιστος) γνωστός ως Ichi.

Ο Ichi λοιπόν, θα σκοτώσει με ευκολία τον αρχι-μαφιόζο, θέτοντας σε κίνηση τους μηχανισμούς εκδίκησης της yakuza. Ο υπαρχηγός της φαμίλιας, ο λάτρης του πόνου και σαδομαζοχιστής Kakihara, θα κινήσει γη και ουρανό προκειμένου να βρεί τον αγαπημένο του "πατέρα", πιστεύοντας οτι έχει πέσει θύμα απαγωγής. Ο μηχανορράφος Jiji όμως θα εκμεταλλευτεί τη δύσκολη κατάσταση του Kakihara, και θα του πλασάρει ψευδείς πληροφορίες, προκειμένου να σπείρει τη διχόνοια μεταξύ των διαφόρων φατριών, δημιουργώντας έτσι "ανοίγματα" για να αποκομίσει χρηματικά κέρδη. Το κόλπο του θα πετύχει, και ο Kakihara θα ξεκινήσει μία προσωπική βεντέτα εναντίον μίας οικογένειας με αντικρουόμενα συμφέροντα, με αποτέλεσμα να ατιμαστεί, να εκδιωχθεί από τη yakuza και οι Anjougumi να κυρηχθούν απόκληροι.

Έτσι όμως, χωρίς να υπάγεται στον ιερό κώδικα τιμής των μαφιόζων, ο αρχηγός πλέον της φαμίλιας θα εξαπολύσει όλη την εκδικητική μανία και την ακραία βία που καταπίεζε μέσα του τόσο καιρό, ψάχνοντας τον Jiji και τους συντρόφους του, με τελικό σκοπό να φτάσει στον Ichi, τον άνθρωπο που σκότωσε τον προηγούμενο αρχηγό τους, και που έχει εντολές να εξολοθρεύσει και τους εναπομείναντες Kakiharagumi (κάθε φατρία δανείζεται το όνομα του αρχηγού της). Από εκεί και πέρα, κάθε κίνηση και από τις δύο πλευρές θα φέρνει τους δύο αντίπαλους όλο και πιό κοντά, σε μία τελική αναμέτρηση που μοιάζει αναπόφευκτη, και που παρόμοιά της (πιστέψτε με) δεν έχετε ξαναδεί ποτέ.

Το ισχυρό χαρτί της σειράς είναι αναμφίβολα οι εξαιρετικά βαθιοί και λεπτομερείς χαρακτήρες της. Τα πάθη, οι φαντασιώσεις και οι ψυχολογικές τους διαταραχές είναι αυτά που πυροδοτούν τις εκρήξεις βίας και συναισθημάτων που κάνουν το Ichi the Killer τόσο αρρωστημένα ενδιαφέρον.

Ο Ichi

Ο Ichi, το κανονικό όνομα του οποίου είναι Shiroishi, σίγουρα δε μοιάζει με κανέναν άλλο επαγγελματία του είδους που έχετε συναντήσει σε βιβλία, comics ή ταινίες. Μόλις 22 χρονών, κοντοκουρεμένος και με απολύτως "καθαρό" και αδιάφορο πρόσωπο, είναι ένα υπερβολικά ήσυχο και ντροπαλό παιδί, γεμάτο ανασφάλειες και φοβίες. 'Εχοντας πέσει θύμα αλλεπάλληλων πειραγμάτων και τραμπουκισμών όταν ήταν μικρότερος, έχει καταντήσει ένα δειλό πλάσμα με μηδενική αυτοπεποίθηση, το οποίο όλοι περιφρονούν και κοροϊδεύουν. Στην παραμικρή αντιπαράθεση, ο "ήρωάς" μας αποτραβιέται στη γωνιά του και βάζει τα κλάμματα, ζητώντας συγνώμη και φανερώνοντας ένα ηλίθιο, αμήχανο χαμόγελο. Ψυχολογικά και συναισθηματικά διαταραγμένος, ζεί στον κόσμο των φαντασιώσεών του, και ερεθίζεται σεξουαλικά μόνο μπροστά στη βία και το αίμα.

Στην "κανονική" του ζωή, ο Shiroishi δουλεύει σε ένα μηχανουργείο και πηγαίνει σε μία σχολή karate, μην έχοντας καταφέρει να κάνει ούτε ένα φίλο, λόγω της αδύναμης προσωπικότητάς του. Η μοναδική του συντροφιά είναι ένα μικρό αγόρι, ο Norio, ο οποίος του θυμίζει τον εαυτό του, μία πόρνη, η Sheila, η οποία πέφτει καθημερινά θύμα κακοποίησης από το βάναυσο άντρα της, και φυσικά ο Jiji, ο οποίος τον βοηθάει να μεταμορφωθεί από αυτό το αδύναμο πλάσμα στον Ichi the Killer, τη φονική μηχανή που σπέρνει τον τρόμο στον υπόκοσμο του Shinjuku. Ο Ichi σκοτώνει χρησιμοποιώντας τη φοβερή αριστερή του κλωτσιά, και τα ειδικά κατασκευασμένα παπούτσια του που κρύβουν μία λάμα σαν τσεκούρι στη φτέρνα.

Ο Kakihara

Ο Kakihara είναι μακράν ο πιό ενδιαφέρων χαρακτήρας της σειράς, και (κατά την ταπεινή μου γνώμη) ένας από τους πιο ενδιαφέροντες "κακούς" του manga σύμπαντος. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο Takashi Miike, ο σαλταρισμένος σκηνοθέτης της ταινίας επικεντρώνεται σε αυτόν. Το SM (Sado-Masochism) δεν είναι για αυτόν ένα παιχνίδι, αλλά τρόπος ζωής. Αντιμετωπίζει τον πόνο πολύ σοβαρά, ως μια απόλαυση για τον ίδιο, που είναι μαζοχιστής, και απαιτεί από αυτόν που του τον προσφέρει απόλυτη δέσμευση, και καμία αναστολή. Το πρόσωπο και το σώμα του είναι γεμάτα χαρακιές και piercing, με αποκορύφωμα το "ξεχειλωμένο" στόμα του, το οποίο συγκρατούν κλειστό δύο κρίκοι. Όταν τους αφαιρέσει, μπορεί να το ανοίξει σε απίστευτο βαθμό και να το χρησιμοποιήσει ως όπλο (!). Αντιπαθεί τα πιστόλια, και συνήθως κουβαλάει μαζί του μακριές βελόνες, τις οποίες χώνει σε στρατηγικά σημεία της ανθρώπινης ανατομίας, για να προκαλέσει το μέγιστο δυνατό πόνο.

Ο Kakihara, ως μαζοχιστής αποζητά ένα σαδιστή, κάποιον που θα του προσφέρει πόνο και απόγνωση χωρίς όρια και χωρίς τύψεις. Γι'αυτό εξαγριώνεται με τη δολοφονία του αρχηγού του Anjou, ο οποίος ήταν ο "σύντροφός" του στο SM. Γι'αυτό επίσης, παθιάζεται όταν βλέπει τα πρώτα δείγματα γραφής του Ichi, στον οποίο αναγνωρίζει τον απόλυτο σαδιστή, και την άγρια ομορφιά της βίας. Ανυπομονεί να τον γνωρίσει, και να νιώσει την ηδονή της υπέρτατης απόγνωσης, όταν όμως η επιθυμία του θα πραγματοποιηθεί, δεν θα είναι καυόλου όπως το είχε φαντασιωθεί.

Ο Jiji

Ο Jiji εμφανίζεται στην αρχή της ιστορίας σαν ένας συμπαθητικός 60άρης με μεγάλες φιλοδοξίες. Το παρελθόν του δεν είναι γνωστό, όμως όλα δείχνουν οτι έχει προηγούμενα με την οικογένεια Anjougumi, για να βάλει σε εφαρμογή ένα τόσο επικίνδυνο και πολύπλοκο σχέδιο για να την καταστρέψει. Στην πορεία όμως, αποδεικνύεται οτι δεν είναι έτσι τα πράγματα, και πως το κίνητρό του δεν είναι η εκδίκηση. Ξέρει πολύ καλά να χειρίζεται ανθρώπους και πληροφορίες, σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να δημιουργήσει πολύ πιστευτές φήμες, και να οδηγήσει καταστάσεις όπως ακριβώς θέλει αυτός. Λειτουργεί στο παρασκήνιο, υπολογίζει πολύ προσεκτικά κάθε του κίνηση, και σίγουρα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Κάτω από το πρόσωπο του αγαθού γεράκου, κρύβονται πολύ περισσότερα, και πολύ σκοτεινότερα ...

Όπως αναφέρω και παραπάνω, το δυνατό σημείο της σειράς είναι οι εξαιρετικοί χαρακτήρες της. Αυτό βεβαίως, αν κάποιος μπορέσει να παραβλέψει το ντελίριο της βίας και του αίματος, και δεί πιό βαθιά. Όμως, το να παραβλέψεις τις γενναίες δόσεις βίας, μαρτυρίου και διαστροφής που μας προσφέρει απλόχερα το Ichi the Killer είναι λόγο δύσκολο, επειδή ... είναι ακριβώς μπροστά σου, μέσα στα μούτρα σου. Η βία και ο πόνος είναι σαν χαρακτήρες της σειράς, και μάλιστα με πρωταγωνιστικό ρόλο. Όλα φιλτράρονται διά μέσου τους, και όλα εξηγούνται. Πολλούς σίγουρα τους ξενίζει η τόση εμμονή, και η τόσο γραφική αναπαράσταση της βίας. Σεβαστό, όμως η βία, ακόμη και η τόσο ακραία, υπάρχει ήδη στον κόσμο μας, οπότε γιατί να την αγνοήσουμε ή να μη μιλήσουμε για αυτήν ? Είναι σαν να καλύπτουμε τα μάτια μας, αρνούμενοι να την κοιτάξουμε. Αυτό δεν την εξαφανίζει όμως. Έτσι, ο Hideo Yamamoto διάλεξε την αντίθετη προσέγγιση : αντί να στρουθοκαμηλίσει, διάλεξε να κοιτάξει τη βία κατάματα, και να την παρουσιάσει ως κάτι μέσα στην ανθρώπινη φύση, και όχι ως κάτι τερατώδες. Και νομίζω οτι τα κατάφερε πάρα πολύ καλά.

Links

Ichi the Killer @ wikipedia
Ichi the Killer @ Baka Updates
Ichi the Killer @ My Anime List
Ichi the Killer @ Anime News Network
read Ichi the Killer online

Icaro

Ο Moebius συναντά τον Jirô Taniguchi, σε μία manga συνεργασία Ιαπωνίας και Ευρώπης

Το Icaro αποτελεί σύμπραξη δύο ιερών τεράτων του σύμπαντος των 2 διαστάσεων, και μία από τις πρώτες αξιόλογες συνεργασίες ανατολής και δύσης. Με τον πρωτοπόρο και δάσκαλο της ευρωπαϊκής σχολής (και δυστυχώς, προσφάτως εκλιπόντα) Moebius να υπογράφει το σενάριο, και τον πολύ ταλαντούχο mangaka Jirô Taniguchi στην εικονογράφηση, το δίτομο αυτό graphic novel έχει σίγουρα κάποιο από το πιο "γόνιμο" DNA των δύο ηπείρων που τόσο αγαπούν τα comics. Κυκλοφόρησε το 2001 σε μορφή manga - δηλαδή διαβάζεται από τα δεξιά προς τα αριστερά.

Όπως εύκολα καταλαβαίνει κάποιος από τον τίτλο, το Icaro έχει να κάνει με ένα αγόρι που μπορεί να πετάξει. Έχει να κάνει με την έννοια της ελευθερίας, και με τη διαχείριση της πολύτιμης αυτής έννοιας, επειδή όπως θυμόμαστε από τη μυθολογία, ο Ίκαρος παρασύρθηκε από τον ενθουσιασμό του και πέταξε πολύ ψηλά, με αποτέλεσμα ο ήλιος να του κάψει τα φτερά. Είναι ένα καθηλωτικό sci-fi manga με γρήγορους ρυθμούς, μία αυθεντική cyberpunk περιπέτεια στην παράδοση του Akira και του Ghost in the Shell

Ο Icaro λοιπόν είναι ένα αγόρι που γεννήθηκε με την εκπληκτική ικανότητα να πετάει. Αμέσως μετά τη γέννησή του τον "ανέλαβε" η κυβέρνηση, και τον μετέφερε σε μυστικές, επιστημονικές εγκαταστάσεις για να μελετήσει τον εγκέφαλό του. Για 20 χρόνια, επί καθημερινής βάσης οι επιστήμονες ενεργούσαν πειράματα πάνω του, χωρίς όμως να έχουν καταφέρει να ανακαλύψουν το μυστικό του. Ο ήρωάς μας δεν είχε δεί ποτέ τον έξω κόσμο και, μη γνωρίζοντας τί χάνει, συμμορφωνόταν πειθήνια με τη μοίρα του. Όταν όμως θα ερωτευθεί τη Yukiko, μία από τις επιστήμονες του προγράμματος, θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται οτι αυτό που θεωρούσε σπίτι του είναι στην πραγματικότητα μία φυλακή, και θα αρχίσει να γίνεται ολοένα και πιό ανυπάκουος. Τελικά, οι δύο ερωτευμένοι νέοι θα αποδράσουν μαζί, και ο Icaro θα γευτεί για πρώτη φορά στη ζωή του τη γλύκα της ελευθερίας. Η ευτυχία τους όμως δε θα κρατήσει για πολύ, και ο μοντέρνος Ίκαρός μας θα ξαναβρεθεί φυλακισμένος στο υψίστης ασφαλείας κλουβί του. Οι επιστήμονες, για να αποτρέψουν ανάλογες ιδέες να ξαναγεννηθούν στο νεανικό μυαλό του, θα αποφασίσουν να του κάνουν λοβοτομή, και να τον μετατρέψουν σε ένα υπάκουο στις επιθυμίες τους ρομπότ. Μοναδική του ελπίδα να αποδράσει, και να κατακτήσει το όνειρό του για ελευθερία, είναι η αγαπημένη του Yukiko...

Το σενάριο του Moebius για το Icaro σίγουρα δεν είναι και πολύ πρωτότυπο, και μάλιστα είναι εντυπωσιακά "λιτό", σε βαθμό που θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε και απλοϊκό. Ο ρυθμός του είναι καλός, τόσο στις σκηνές διαλόγων όσο και στη δράση, και δείχνει να κατανοεί τη φιλοσοφία και τις τεχνικές storytelling των manga, κάτι που είναι περισσότερο δύσκολο από όσο ακούγεται, για κάποιον που δεν είναι mangaka. Όμως, σε κάποια σημεία υπάρχουν "τρύπες" και ασάφειες, όπως π.χ σε μία υπο-ιστορία για μια ομάδα "ψυχικών" τρομοκρατών, που αναπτύσσεται για λίγο και μετά αφήνεται ανολοκλήρωτη, ή, το πιο σημαντικό, στην κατάληξη της κύριας ιστορίας, όπου δε γίνεται απολύτως ξεκάθαρο ποιά είναι η τελική μοίρα του Icaro (κάτι το οποίο, βεβαίως, δεν είναι απαραίτητα κακό).

Όμως, αντί να βιαστούμε να χαρακτηρίσουμε το σενάριο "λίγο", μπορούμε να θεωρήσουμε οτι ο Moebius επέλεξε αυτή τη μινιμαλιστική προσέγγιση τους διαλόγους, με σκοπό να "αφήσει χώρο" στην εικόνα, που σε μία τέτοια ιστορία είναι λογικό να έχει τον πρώτο ρόλο. Και εδώ είναι που μπαίνει στο προσκήνιο ο εκπληκτικός εικονογράφος (και όχι μόνο βεβαίως) Jirô Taniguchi, και κάνει θαύματα. Με το γνωστό, εξαιρετικά λεπτομερές στύλ του και τις πολύ λεπτές γραμμές, ο ιάπωνας παραδίδει υπέροχες εικονογραφήσεις του ιπτάμενου Icaro σε πρώτο πλάνο, αλλά και απίστευτα, σχεδόν φωτο-ρεαλιστικά background, πάντοτε όμως κρατώντας την ισορροπία ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο πλάνο (στο πού πρέπει να εστιάσει το μάτι του θεατή δηλαδή). Λοιπόν, νομίζω πως μπορούμε να καταλήξουμε με σιγουριά ότι η εικονογράφηση του Taniguchi κλέβει την παράσταση, αλλά μου φαίνεται ότι έτσι σχεδιάστηκε από την αρχή. Όπως και να έχει πάντως, και παρ'όλα τα μικρά "φάουλ" του σεναρίου, το Icaro παραμένει μία πολύ δυνατή ιστορία αγάπης και αναζήτησης της ελευθερίας, που είναι δύσκολο να αφήσει κάποιον ασυγκίνητο.

Icaro @ Google books
Icaro @ Read about comics
Icaro @ Anime News Network
Read Icaro online 

F.UTURE U.NDER C.ONSTRUCTION

Ένα καινούριο, ελληνικό, ανατρεπτικό περιοδικό comics

"Το σκοτεινό ταξίδι του χρόνου σε μια Αθήνα που κοιμάται στο κατώφλι του αύριο. Η καταστροφή που άλλαξε τον παγκόσμιο χάρτη αποτελεί μακρινό σταθμό και οι συνοικίες της ( το πολύπαθο Κέντρο, ο πανίσχυρος Γέρακας, τα σκιώδη Φιλαδέλφεια, η Κομμούνα της Κηφισιάς, το Γκέττο Γλυφάδας, το λιμάνι της Κρήτης) αρχίζουν να δονούνται από υπόγειες κινήσεις για free internet, free communities, free dom… Γιατί αυτοί που αποφάσισαν μια μοίρα για μας, αποφάσισαν και για τη δική τους.

Future under construction… On the road and running! "

Με αυτόν τον ατμοσφαιρικό, νουάρ ύφος, το καινούριο περιοδικό comics "Future Under Construction" καλωσορίζει τους αναγνώστες του. Το πρώτο τεύχος, με τίτλο "Athens By Might Vol.1" εκδόθηκε τον τρέχοντα Ιούλιο και θα τριγυρνά στους δρόμους μέχρι τον Σεπτέμβριο. Θα το βρείτε σε περίπτερα, κεντρικά βιβλιοπωλεία και χώρους «ελεύθερης πνευματικής ραδιουργίας».

Με σκίτσα του Α. Σχισμένου, σενάριο Θ. Ξηροτσοπάνου, σκηνοθεσία Η. Μπάλιου και εξώφυλλο Λέανδρου, το περιοδικό περιέχει σκληρές ιστορίες μέσα σε ένα ασπρόμαυρο σύμπαν όπου σε κάποια σημεία υπάρχει λίγο κίτρινο. Μερικοί από τους πολλούς χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν είναι οι Babe Ruth, Ξανθιά, Γερμανός και Phil Spiderman (ο οποίος μάλλον είναι εμπνευσμένος από τον Spider Jerusalem του Transmetropolitan). Όπως δήλωσαν οι δημιουργοί του "Αποτελεί μια απόπειρα αναζήτησης του παλμού της κοινωνίας σε ένα πείραμα χρονικής φαντασίας έξω από κάθε μεταφυσική".

O χάρτης της Αττικής έτσι όπως διαμορφώθηκε μετά την καταστροφή και αποτελεί τη γεωγραφική πραγματικότητα του «Future Under Construction».

futureunderconstruction.wordpress.com
http://www.facebook.com/F.U.C.mag
F.U.C vol.1 : Athens By Might - preview

Yoshitaka Amano - Deva Zan

Η πρώτη συγγραφική δουλειά του τεράστιου ιάπωνα εικονογράφου

Όταν διάβασα την είδηση στο φιλικό comic blog The Fables Habitat, τρελάθηκα ! Καινούρια δουλειά του εκ-πλη-κτι-κού Yoshitaka Amano, και μάλιστα η πρώτη του απόπειρα στη συγγραφή σεναρίου ? Νομίζω οτι αυτή θα είναι η πιο σημαντική κυκλοφορία της χρονιάς για τον κόσμο των manga (αν και το καλλιτεχνικό στύλ του Amano είναι εντελώς ξεχωριστό, και δεν εντάσσεται εύκολα σε συγκεκριμένες κατηγορίες).

Ίσως μάλιστα να είναι η πιο σημαντική κυκλοφορία της χρονιάς για ολόκληρο το σύμπαν των 2 διαστάσεων, αν και δεν είναι σωστό να προτρέχουμε. Πάντως, στους λίγους μήνες που απομένουν για το τέλος του 2012, δύσκολα νομίζω θα βγεί κυκλοφορία μεγαλύτερης σημασίας - και μιλάω για σημασία ως είδηση, επειδή φυσικά δε γνωρίζω αν το τελικό αποτέλεσμα θα είναι αντάξιο των (πολύ υψηλών για τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη) προσδοκιών μου.

Δεδομένης όμως της ποιότητας που χαρακτηρίζει όλες ανεξαιρέτως τις προηγούμενες δουλειές του θρυλικού αυτού εικονογράφου (Vampire Hunter D, Final Fantasy, Hiten, The Magic Flute, The Sandman : The Dream Hunters, και τόσα άλλα ), είναι αδύνατον να μας απογοητεύσει.

Προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει το Νοέμβριο του 2012 απο τη Dark Horse, σε μία σίγουρα εντυπωσιακή έκδοση μεγέθους 21cm x 28cm, και περιέχοντας περισσότερες από 240 νέες εικονογραφήσεις (!), το Deva Zan είναι ένα μεγαλεπήβολο project που χρειάστηκε 10 χρόνια για να ολοκληρωθεί. Αυτό βεβαίως συνέβη επειδή ο Amano δούλευε ταυτόχρονα και τη μεταφορά της ιστορίας σε ταινία anime, και μάλιστα σε 3D (παρακάτω μπορείτε να δείτε ένα δείγμα 67 δευτερολέπτων). Την παραγωγή είχε αναλάβει το προσωπικό στούντιο παραγωγής κινουμένων σχεδίων του καλλιτέχνη, Studio Deva Loka, που σημαίνει "τόπος όπου συναντάς τους Θεούς". Δυστυχώς η ταινία, που ήταν προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει την άνοιξη του 2012, δεν έχει τελειώσει ακόμη.

Η ιστορία ξεκινάει συστήνοντάς μας τους Juni Jinsho, τους 12 θεϊκούς στρατηγούς που κατά τον "εσωτερικό" ιαπωνικό βουδισμό στέκονται στα σημεία του ζωδιακού κύκλου, αιώνιοι φύλακες του σύμπαντος. Όταν όμως αυτοί εξαφανίζονται, νικημένοι από τις δυνάμεις του σκότους, το σύμπαν χάνει την ισορροπία του, και ο μόνος που απομένει να υπερασπιστεί την ανθρωπότητα και να αποκαταστήσει την τάξη στο κοσμικό στερέωμα είναι ο Deva Zan, ένας samurai χωρίς αναμνήσεις που καβαλάει έναν τεράστιο, μαύρο πολεμικό πάνθηρα. Ο Zan λοιπόν θα ανακαλύψει το πεπρωμένο του, και θα πρέπει να τελειοποιήσει την πολεμική του τεχνική, αλλά και να συγκεντρώσει συναγωνιστές οι οποίοι να μπορούν να διασχίσουν τα όρια του χώρου και του χρόνου προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις λεγεώνες τους σκότους. Η μάχη θα είναι επική και θα δοθεί σε όλα τα επίπεδα, από τα λιβάδια της αρχαίας Ιαπωνίας μέχρι τις λεωφόρους της σύγχρονης Νέας Υόρκης, ακόμη και σε διαστάσεις πέραν της ανθρώπινης αντίληψης.

Ο ίδιος ο Yoshitaka Amano δήλωσε ότι με το Deva Zan θέλησε να επιχειρήσει μία προσωπική απόδοση των μύθων της ανατολής, με σκοπό να τους κάνει πιο κατανοητούς για το κοινό της δύσης. Και, με το λαμπρό καλλιτεχνικό υπόβαθρο που διαθέτει αυτός ο εξαιρετικός δημιουργός, είμαι σίγουρος ότι το έχει καταφέρει.

Deva Zan @ Dark Horse
Deva Zan @ anime.gr forum