Tijuana Bibles

Η underground comic πορνογραφία της εποχής της αθωότητας

Τα διαβόητα Tijuana bibles ήταν παράνομα, πρόστυχα βιβλιαράκια που ξεκίνησαν να παράγονται τη δεκαετία του 1920 στην Αμερική, και έφτασαν στο απόγειο της δόξας τους κατά τη μεγάλη οικονομική κρίση της δεκαετίας του '30. Η μεγάλη δημοτικότητά τους οφείλεται στο γεγονός οτι εκείνη την εποχή το sex, ή ακόμη και η απλή αναφορά του, απουσίαζε απο κάθε μέσο μαζικής κυκλοφορίας. Δεν υπήρχε το internet, με την τεράστια βιομηχανία του πορνό, δεν υπήρχαν video clubs με υπόγεια γεμάτα ερωτικές ταινίες, δεν υπήρχαν οι κακόφημοι κινηματογράφοι με τις 3 ταινίες την ημέρα "μόνο για ενηλίκους", ούτε καν το Playboy.

Τα τευχάκια αυτά λοιπόν έδιναν στο κοινό αυτό που του έλειπε, περιέχοντας πορνογραφικές ιστοριούλες ανάμεσα σε γνωστά πρόσωπα της εποχής, απο αστέρες του Hollywood και αθλητές μέχρι χαρακτήρες comics και ηγέτες κρατών (!). Οι ιστορίες αυτές δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως ερωτικές, αφού αναπαριστούν το sex με μεγάλη γραφικότητα, συνήθως χωρίς ίχνος υπόθεσης ή καλλιτεχνικής αξίας, επικεντρώνοντας στα υπερμεγέθη προσόντα των ηρώων. Μερικές φορές τα θέματα ήταν ιδιαίτερα hardcore για την εποχή, φτάνοντας μέχρι βιασμούς, ουρολαγνείες και κτηνοβασίες (!).

Οι "βίβλοι" κυκλοφορούσαν απο χέρι σε χέρι στους κύκλους του υποκόσμου, σε σκοτεινά σοκάκια και ανώνυμα πάρκα, σε κουρεία και πάρκινγκ. Κανείς δε γνωρίζει με σιγουριά γιατί ονομάζονταν Tijuana bibles, αλλά πολλοί πιθανολογούν οτι ήταν λόγω της κακής φήμης που είχε αποκτήσει η μεξικάνικη, συνοριακή πόλη Tijuana, όπου τα ήθη ήταν απο πολύ χαλαρά έως... ανύπαρκτα. Λεγόταν οτι εκεί παράγονταν τα περίφημα βιβλιαράκια, αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει αποδειχθεί ποτέ. Μάλιστα, σε επιδρομές της αστυνομίας σε διάφορες αμερικάνικες πόλεις είχαν ανακαλυφθεί αρκετά παράνομα τυπογραφεία όπου τυπώνονταν οι βρώμικες φυλλάδες, οπότε μάλλον η Tijuana αποτελούσε τον αποδιοπομπαίο τράγο της όλης υπόθεσης. "Δεν το κάναμε εμείς, οι κακοί Μεξικανοί φταίνε".

Ένα τυπικό τευχάκι των Tijuana bibles αποτελούνταν απο 8 panels (1 ανά σελίδα) σε μορφή comic strip, με μέγεθος 7 x 10.5 cm, τυπωμένο με μαύρο μελάνι σε κακής ποιότητας χαρτί. Κάποιες ιστορίες έφταναν τις 16, και σπανιότερα τις 32 σελίδες. Τα περισσότερα τεύχη αποτελούν παρωδίες επιτυχημένων comic strips των εφημερίδων της εποχής, όπως τα "Blondie", "Barney Google", "Popeye", "Dick Tracy", "L'il Orphan Annie", "Betty Boop", "Flash Gordon", και άλλα. Και αυτό, τον καιρό που τα comics είχαν αρχίσει να γίνονται μία πολύ επικερδής επιχείρηση, και οι μεγιστάνες του τύπου William Randolph Hearst και Joseph Pulitzer έδιναν μάχη για να εξασφαλίσουν τα καλύτερα strips και τους δημιουργούς τους, συντελώντας στην άνθηση και δημιουργική ανάταση του είδους.

Η κυκλοφορία των Tijuana bibles συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του '50, με ένα σύνολο τίτλων που υπολογίζεται ανάμεσα στους 700 με 1000, και περίπου 20 εκατομμύρια αντίτυπα ανά χρονιά. Φυσικά, τα νούμερα αυτά δε μπορούν να είναι ακριβή, μιας και οι δημιουργοί, οι τυπογράφοι και οι διανομείς τους πρόσεχαν πολύ να μην αφήνουν στοιχεία για την ταυτότητα και το τιράζ τους. Μάλιστα, ελάχιστα γνωρίζουμε για τους ανώνυμους δημιουργούς των "βίβλων". Ένας απο αυτούς πιστεύεται οτι ήταν ο Wesley Morse, ο οποίος αργότερα σχεδίασε τον Bazooka Joe. Επειδή τα ονόματα των σχεδιαστών δεν ήταν γνωστά, κυκλοφόρησαν διάφορα ψευδώνυμα για όσους είχαν ένα χαρακτηριστικό, αναγνωρίσιμο στύλ. Ο καλύτερος τεχνικά είναι ο "Mr. Prolific", που θεωρείται οτι ήταν ο freelance καρτουνίστας Doc Rankin, κάτι που φυσικά δεν έχει αποδειχθεί ποτέ. Άλλοι δημιουργοί έχουν ονοματιστεί ως "Mr. Dyslexic" (που λέγεται οτι ήταν ημι-αναλφάβητος, και πολύ κακός στο σχέδιο), "Blackjack" και "Artist No. 4", με τον τελευταίο να συναγωνίζεται τον "Mr. Prolific" σε ταλέντο και παραγωγικότητα.

Ο ιστορικός R. C. Harvey στο βιβλίο του "The Tijuana Bibles: America's Forgotten Comic Strips" (1992) περιγράφει τη διαδρομή κάθε τεύχους με μεγάλη γλαφυρότητα, ως εξής : "Ζωγραφίζονταν σε σοφίτες, τυπώνονταν σε υπόγεια γκαράζ με σκουριασμένα μηχανήματα, και διανέμονταν απο τις πίσω τσέπες ύποπτων πωλητών σε στενά σοκάκια και υποφωτισμένα δωμάτια". Μερικές φορές, στη διακίνηση των τευχών αναμιγνυόταν και η μαφία.

Το φαινόμενο των Tijuana bibles δεν είναι σωστό να το αντιμετωπίσουμε με καλλιτεχνικά κριτήρια, και γενικά με κριτική διάθεση, μιας και οι (περισσότεροι) δημιουργοί δεν επεδίωκαν την καλλιτεχνική έκφραση, ούτε απευθύνονταν σε κοινό με ανάλογες αξιώσεις. Ήταν απλά ένα αποτέλεσμα της σεξουαλικής καταπίεσης που ασκούσε η υπερ-συντηρητική, αμερικάνικη κοινωνία των αρχών του προηγούμενου αιώνα, και πρέπει απλά να το θεωρούμε ως ένα κομμάτι της "κρυφής" ιστορίας των comics, που μας παρέχει πληροφορίες για την pop κουλτούρα της εποχής.

UPDATE (27/12/2012) :

Σε μία αναπάντεχη κίνηση, το Δεκέμβριο του 2012 η εκδοτική εταιρεία Άγρα κυκλοφόρησε μία επιλογή των "βίβλων" στα ελληνικά. Πολύ τολμηρή η πρωτοβουλία για τα ελληνικά δεδομένα. Μπράβο !

Links

Tijuana Bibles.com
Tijuana Bibles.com / archives
Tijuana Bibles @ Carnal Nation - pt.1
Tijuana Bibles @ Carnal Nation - pt.2
Tijuana Bibles @ Pulp International
Tijuana Bibles @ wikipedia
Tijuana Bibles - text by Art Spiegelman
TOP 10 Tijuana Bibles @ YesButNoButYes
4 Tijuana Bibles @ Ars Erotica
Tijuana Bibles.org

Χασα-Πόκεμον

Πιστεύω οτι λίγο-πολύ όλοι γνωρίζουμε τα μικρά, αντιπαθέστατα κατά τη γνώμη μου, τερατάκια Pokémon, είτε μέσω της επιτυχημένης anime σειράς όπου πρωταγωνιστούσαν, είτε απο τα video games, είτε από κάπου αλλού τέλος πάντων, μιας και το συγκεκριμένο franchise name είναι το 2ο πιο επιτυχημένο στον κόσμο, μετά τη σειρά Super Mario της ίδιας εταιρείας - της Nintendo. Με μεγάλη μου χαρά ανακάλυψα στο internet οτι υπάρχουν και άλλοι που τα αντιπαθούν όσο εγώ, όπως π.χ η γραφίστρια, εικονογράφος και κομίστρια Sarah Becan, η οποία αφιέρωσε το χρόνο της για να φτιάξει "χασαπο-χάρτες", σχεδιαγράμματα δηλαδή που δείχνουν τα κομμάτια κρέατος της κάθε χαζοχαρούμενης χνουδόμπαλας.

 Πρώτος και καλύτερος φυσικά ο Pikachu, με το ηλίθιο όνομα που θυμίζει φτάρνισμα, και ακολουθούν (με τη σειρά) τα Tepig, Slowpoke, Psyduck, Bulbasaur, Farfetch'd και Magikarp. Η αγαπητή Sarah προχωράει το θέμα ακόμα παραπέρα, προτείνοντας και τρόπους μαγειρέματος για το κάθε τερατάκι. Οπότε, ανάψτε τους φούρνους να προθερμαίνονται, πάρτε ένα χασαπομάχαιρο και πάμε να τα βρούμε τα σκασμένα !

οι εικονογραφήσεις στο site της Sarah Becan
παρουσίαση στο Comics Beat

Αρκάς crossover

Νομίζατε οτι μόνο η DC και η Marvel μπορούν να κάνουν crossover ?

 Crossover ονομάζεται η πρακτική όπου ένας ήρωας μιας εταιρείας εμφανίζεται ως guest star στη σειρά κάποιου άλλου, π.χ ο Batman στο τεύχος της σειράς Batman Adventures #3.874 τα βρίσκει σκούρα με κάποιον αντίπαλό του, και ΤΣΟΥΠ ! εμφανίζεται ο Superman, κάνει τους κακούς αβγοτάραχο και εξαφανίζεται πάλι. Η τακτική αυτή παρατηρείται κυρίως στα υπερηρωικά comics, και σπανιότερα σε άλλα είδη, ως μέσο τόνωσης του ενδιαφέροντος του κοινού.

Μάλιστα, την έχει χρησιμοποιήσει και ο εθνικός μας ήρωας των comics, Αρκάς, στο 2ο αλμπουμάκι της φοβερής σειράς του "Καστράτο", "Όσο πατάει η γάτα" (1998). Στη γνωστή σειρά, όπου η σεξομανής και σαρκαστική γάτα Λουκρητία ταλαιπωρεί τον ευνουχισμένο, χοντρό και αγαθό γάτο Καστράτο, κάνει ένα μικρό πέρασμα το μικρό σπουργίτι απο την άλλη γνωστή και επιτυχημένη σειρά του Αρκά "Χαμηλές Πτήσεις". Το ανυπόφορο σπουργιτάκι αφήνει για λίγο ήσυχο τον ταλαίπωρο πατέρα του, και ανοίγει φτερά για να κοροϊδέψει κάποιον άλλο (μαντέψτε ποιόν). Απολαύστε !

 (Το crossover είναι η 2η και η 3η εικόνα, αλλά έβαλα και τις 1 και 4 για να είναι ολοκληρωμένη η ιστορία με τον βασιλικό)

La Bête est Morte !

Ένα άγνωστο, αντιπολεμικό αριστούργημα

Τον καιρό που στην Ευρώπη μαινόταν η λαίλαπα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, και πιο συγκεκριμένα κατά την απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία (1944), εμφανίστηκε στη Γαλλία ένα εξαιρετικό graphic novel που αναπαριστούσε τη φρίκη του πολέμου σε μορφή παραμυθιού του Disney (!), με ανθρωπομορφικούς χαρακτήρες και ανάλογο σχεδιαστικό στύλ. Γραμμένο απο τους Victor Dancette και Jacques Zimmerman, το La Bête est Morte (Το Κτήνος είναι νεκρό) απέκτησε αμέσως cult status και συνδέθηκε άρρηκτα με την απελευθέρωση της Γαλλίας απο τους Ναζί, κυρίως λόγω της εκπληκτικής εικονογράφησης ενός σπουδαίου καλλιτέχνη, του Edmond-François Calvo.

Κυκλοφόρησε σε δύο μέρη,"Quand la bête est déchainée" (Όταν το Κτήνος εξαπελύθη - 1944) και "Quand la bête est terrassée" (Όταν το Κτήνος κατατροπώθηκε - 1945), ασφαλώς παράνομα και με μεγάλο κίνδυνο στην αρχή, μιας και η Γαλλία τελούσε υπό γερμανική κατοχή, και αργότερα συλλέχθηκε σε ένα τόμο, με τελικό τίτλο "La Bête est Morte", και υπότιτλο "La Guerre Mondiale chez les Animaux" (Ο Παγκόσμιος Πόλεμος ανάμεσα στα ζώα). Το βιβλίο επανεκδόθηκε το 1977 και το 1995 απο τις εταιρείες Futuropolis και Gallimard αντίστοιχα, εκδόσεις οι οποίες κυκλοφορούν ακόμη. Το 2005, ο Mathieu Kassovitz ανακοίνωσε την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου σε μορφή animation, αλλά το project δεν προχώρησε.

Η υπόθεση είναι μια ανασκόπηση των γεγονότων του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, μέσα απο γαλλικά μάτια, με την κάθε χώρα να αναπαριστάται με ένα ζώο που (κατά τον Calvo) την αντιπροσώπευε. Έτσι, οι γερμανοί είναι λύκοι, με τον Hitler να αποτελεί μια παραλλαγή του κακού λύκου της Disney, τον Goering να είναι γουρούνι και τον Goebbles νυφίτσα, οι άγγλοι είναι bulldogs, οι ρώσοι αρκούδες, οι ιταλοί ύαινες με τομάρια λύκων, οι αμερικάνοι βίσωνες, οι γιαπωνέζοι μαϊμούδες, και οι γάλλοι αναπαρίστανται με μία ποικιλία άκακων ζώων, συνήθως κουνέλια και σκίουρους, που ζούν σε ένα παραμυθένιο κόσμο μέχρι που ξεσπάει το κακό. Αφηγητής μας είναι ένας παππούς, ο οποίος διηγείται στα εγγόνια του πώς έχασε το πόδι του στον πόλεμο. Η υπόθεση επικεντρώνεται στις αιματηρές μάχες στην Ευρώπη και την εκστρατεία του Hitler στη Ρωσία, με μικρές αναφορές στη μάχη του Ειρηνικού μεταξύ αμερικανών και ιαπώνων και την εκστρατεία του γερμανού στρατηγού Rommel στην Αφρική.

To "La Bête est Morte !" αποτελεί κατ'αρχάς ένα έργο αντίστασης, αφού όπως αναφέρω και παραπάνω το πρώτο μέρος του εκδόθηκε υπό γερμανική κατοχή, κάτι που είχε τολμήσει μόνο ο επιφανής κομίστας της εποχής, Marijac. Φυσικά, αποτελεί επίσης ένα παγκόσμιο και διαχρονικό αντιπολεμικό μανιφέστο. Η δομή του ως παιδικό βιβλίο και οι ανθρωπομορφικοί χαρακτήρες, στην παράδοση των μύθων του Αισώπου και του Jean de la Fontaine, έρχονται σε αντιπαράθεση με τις συχνά σκληρές εικόνες και το δηκτικό κείμενο, κάνοντας τον αντίκτυπο ακόμα μεγαλύτερο, και τα μηνύματά του πιο εύκολα αντιληπτά. Πρόκειται λοιπόν για ένα έργο προπαγάνδας, άσχετα αν τα μηνύματα που θέλει να περάσει εξυπηρετούν ένα καλό σκοπό, την κατάδειξη δηλαδή της φρίκης και της παραλογότητας του πολέμου.

Το βιβλίο κατέχει μία ακόμη αξιοσημείωτη πρωτιά, όντας το πρώτο comic που κάνει αναφορά στο Ολοκαύτωμα (τη μαζική εξόντωση των εβραίων από τους Ναζί), και μάλιστα πρίν ακόμη τελειώσει ο πόλεμος. Το εν λόγω απόσπασμα είναι το παρακάτω: "Continuing especially their revenge against peaceful tribes of animals that we store and that we often opened our doors for shelter against the fury of the beast unleashed the hordes of the Great Wolf began the most terrible destruction plan, breeding rebels, scattering the members of their tribes in remote areas, separating women from their husbands, children from their mothers, and for the total annihilation of these harmless crowds that had committed no other crime other than that of not submitting to the will of the Beast." Η επόμενη αναφορά του Ολοκαυτώματος σε γαλλικό bd (bande-dessinee) ήρθε μετά απο 40 χρόνια (!).

Για τους συγγραφείς του βιβλίου, ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά. Ο Victor Dancette είχε συγγράψει το 1943 ένα κείμενο με τίτλο "Il y etait un fois un pays heureux" (Υπήρχε κάποτε μία ευτυχισμένη χώρα), ένα επίσης προπαγανδιστικό έργο. Ο Jacques Zimmerman υπήρξε κρατούμενος στη Γερμανία, πρίν εισχωρήσει στη γαλλική Αντίσταση και την υπηρετήσει μέσω της τυπογραφίας. Άγνωστο παραμένει το γιατί η υπογραφή του έχει αφαιρεθεί απο τα credits όλων των επόμενων εκδόσεων, εκτός απο αυτή της Futuropolis του 1977.

Περισσότερα στοιχεία είναι γνωστά για τον εικονογράφο Calvo, όπως το οτι είχε μεγάλο βαθμό μυωπίας, οτι ήταν τελειομανής, και οτι ήταν ήταν γιγαντόσωμος, μοιάζοντας χαρακτηριστικά με τον αντίπαλο του Mickey Mouse, Μαύρο Πητ (!). Εκτός απο κομίστας, ειδικευόμενος στην καυστική κοινωνική κριτική, χρησιμοποιώντας πάντα ανθρωπομορφικούς χαρακτήρες, διατηρούσε επίσης ένα πανδοχείο και ήταν ξυλογλύπτης. Ανάμεσα στις πιο γνωστές δουλειές του συγκαταλέγονται οι 'Patamousse' και 'Moustache et Trottinette'. Η καριέρα του συνεχίστηκε και μετά το τέλος του πολέμου με μεγάλη επιτυχία, και συνεργασίες με γνωστά περιοδικά όπως τα Tintin και Âmes Vaillantes. Πέθανε το 1958 αφήνοντας σημαντική παρακαταθήκη, και ως κομίστας και ως γλύπτης, και αρκετοί μεταγενέστεροι αστέρες των γαλλικών comics όπως ο Albert Uderzo (συν-δημιουργός του Astérix) τον παραδέχονται ως μεγάλη επιρροή και δάσκαλό τους.

Θαυμάστε παρακάτω μία υπέροχη παραλλαγή του γνωστού πίνακα του Eugène Delacroix "Η Ελευθερία οδηγεί το λαό", απο τον Calvo.

Links

La Bete est Morte @ WWII
La Bete est Morte @ cloud 109 blog
La guerre mondiale chez les animaux @ bedetheque.com (γαλλικά)
La Bete est morte @ bedetheque.com (γαλλικά)
La Bete est morte @ ecrits-vains.com (γαλλικά)
La Bete est Morte @ phylacterium blog (γαλλικά)
Edmond-François Calvo @ lambiek.net

Η Τετραλογία του Τέρατος

La Tétralogie du monstre ( The Hatzfeld Tetralogy )

Η Τετραλογία του Τέρατος είναι μία μικρή σειρά comics του μεγάλου γαλλο-γιουγκοσλάβου δημιουργού Enki Bilal, που αποτελείται (όπως προδίδει και ο τίτλος της) από 4 μέρη. Το πρώτο κεφάλαιο, με τίτλο Le sommeil du monstre (Ο ύπνος του Τέρατος) εκδόθηκε το 1998, και το τελευταίο, με τίτλο Quatre? (Τέσσερα?) ολοκληρώθηκε το 2007. Όλοι οι τόμοι έχουν μεταφραστεί και στα ελληνικά απο την ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω απο 3 ανθρώπους, τον Nike, τον Amir και τη Leyla, που τους συνδέουν στενοί δεσμοί απο τα παιδικά τους χρόνια σε ορφανοτροφείο του Sarajevo, την εποχή του Γιουγκοσλαβικού πολέμου. Ο Nike Hatzfeld λοιπόν, ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας μας (με το όνομά του να προέρχεται απο τη γνωστή μάρκα παπουτσιών που φορούσε ο πατέρας του όταν τον βρήκαν νεκρό δίπλα του), διαθέτει το χάρισμα (και κατάρα) της υπερτροφικής μνήμης, και προσπαθεί να φτάσει στο σημείο να θυμηθεί τα πρώτα δευτερόλεπτα της ζωής του. Μέχρι τώρα πάντως, έχει επαναφέρει στην εκπληκτική του μνήμη τον όρκο που έδωσε στον εαυτό του, μόλις 18 ημερών, το 1993, να ξαναβρεί και να προστατεύει πάντα τον Amir και τη Leyla, τους οποίους η μοίρα απομάκρυνε απο κοντά του.

Το έτος είναι πλέον 2023. Ο Nike είναι 33 χρονών, και η σύγχρονη πραγματικότητα συνταράσσεται απο το ξέσπασμα μιας νεο-σκοταδιστικής θρησκευτικής αποκάλυψης. Τα δημοκρατικά κράτη, υπο την απειλή του ριζοσπαστικού μονοθεϊστικού κινήματος που ονομάζεται Σκοταδιστικό Τάγμα, εμπλέκονται σε ένα χορό βίαιης παγκοσμιοποίησης και τρομοκρατίας, ενορχηστρωμένο απο τον μυστηριώδη δόκτορα Optus Warhole. Ο Warhole, που αυτοαποκαλείται "Η ενσάρκωση του ύψιστου κακού", θέλει να δεί την παγκόσμια σκέψη, την επιστήμη, και γενικότερα τον πολιτισμό να αφανίζονται. Σ'αυτό το εφιαλτικό σκηνικό, ο Nike αγωνίζεται να εκπληρώσει τον όρκο του, να προστατεύσει τη μύτη του, που έχει την τάση να σπάει βίαια, και να τιθασεύσει τις ανεξερεύνητες δυνατότητες της μνήμης του.

SPOILER ALERT : Περιέχει spoilers !

Ο Nike λοιπόν, ο ειδικός της μνήμης, ψάχνει τα ίχνη των δύο "αδερφιών" του στις τέσσερις γωνιές του κόσμου. Τότε όμως, ο δόκτορας Warhole επανεμφανίζεται στη ζωή του, σε μία απο τις πολλές μορφές του, ακριβώς τη στιγμή που αυτός έχει να παραστεί στη μυστική σπηλιά της τοποθεσίας του Αετού, όπου τον έχει προσκαλέσει η Leyla. Τυχαίο ? Σίγουρα όχι. Αυτά που θα βιώσει στη σπηλιά, μαζί με άλλες 9 εξέχουσες προσωπικότητες του παγκοσμίου πνεύματος και πολιτισμού, θα αλλάξουν τη ζωή του, όπως και την ίδια τη θεώρηση του ανθρώπου σε θέματα όπως η θρησκεία και η προέλευση του είδους μας. Την ίδια στιγμή, ο Amir και η κοπέλα του η Sacha είναι αιχμάλωτοι σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης / προσυλητισμού του Σκοταδιστικού Τάγματος, παλεύοντας με ... μύγες. Οι δέκα μάρτυρες στην «αποκάλυψη» της τοποθεσίας του Αετού όμως, θα εξαφανιστούν μυστηριωδώς, όλοι έχοντας ως τελευταίες τους λέξεις αναφορές σε μια παράξενη συνάντηση, στις 32 Δεκέμβρη ... Σε αυτό το ομιχλώδες πλαίσιο, η Leyla Mirkovic περιπλανιέται στη μέση του χειμώνα στο Βελιγράδι, στοιχειωμένη από τη μνήμη του Nike Hatzfeld. Εν τω μεταξύ, στην περιοχή των Βαλκανίων, η Sacha και ο Amir παντρεύονται.

Ένα «Ραντεβού στο Παρίσι» ανακοίνωνε το τρίτο επεισόδιο στο μακρύ αυτό, περιπετειώδες μυθιστόρημα. Και πράγματι, είναι στη γαλλική πρωτεύουσα που ξαναβρίσκουμε τα χνάρια του Nike. Ενός Nike μεταμορφωμένου, υπό τη μυστική, μα ωστόσο ολοκληρωτική επίδραση του Warhole. Ο δόκτωρ είναι εκεί, ακριβώς κάτω από το δέρμα, κρατώντας τα γεγονότα υπό έλεγχο. Το ραντεβού θα πραγματοποιηθεί, μα αντί να παραστούν τρείς (Nike, Leyla, Amir), θα παραστούν τέσσερις (quatre)! Πώς θα τελειώσει αυτή η ιστορία ? Θα απαντηθούν τα πολλά ερωτηματικά που έχουν ανακύψει στα επεισόδια της τετραλογίας ?

Τέλος SPOILER ALERT

Θα χαρακτήριζα τη φιλόδοξη αυτή δουλειά του Bilal ως "άνιση", ή ίσως υπερβολικά φιλόδοξη. Η εικονογράφηση είναι, όπως πάντα, εξαιρετική, με το εντελώς χαρακτηριστικό στιλ του συγγραφέα να είναι σε θέση να κάνει ακόμη και το πιο αδιάφορο σενάριο συναρπαστικό. Και, αν και το σενάριο στους 2 πρώτους τόμους ήταν αρκούντως ενδιαφέρον, η εξέλιξη της ιστορίας στο τρίτο άλμπουμ είναι μάλλον απογοητευτική. Η αφήγηση υποπίπτει συνεχώς σε αφηρημένες διαπιστώσεις, με το συγγραφέα να αναμασά τα προηγούμενα γεγονότα, δίνοντάς μας την εντύπωση οτι δεν ξέρει πώς να συνεχίσει την ίδια του την ιστορία. Ίσως αυτό να εξηγείται απο το γεγονός οτι αρχικά η σειρά είχε σχεδιαστεί να είναι τριλογία, αλλά στην πορεία αποφασίστηκε να γίνει τετραλογία. (Το δικό μου, συνομωτικό σενάριο λέει οτι ο δημιουργός είχε απο την αρχή σχεδιάσει την εξέλιξη της ιστορίας, και την είχε χωρίσει σε 3 μέρη, αλλά οι εκδότες, βλέποντας οτι η σειρά έχει επιτυχία, του είπαν να την "επεκτείνει", για να γίνει τετραλογία, και οι ίδιοι να αποκομίσουν περισσότερα κέρδη. Ή ίσως, πολύ απλά, χωρίς θεωρία συνομωσίας, ο Bilal να μην είχε έμπνευση). Και, αναπόφευκτα, το σεναριακό φιάσκο του «Ραντεβού στο Παρίσι» καταπίνει και τον τελευταίο τόμο, όπου ο Bilal έχει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, και ταυτόχρονα να απαντήσει στα πολλά ερωτήματα που είχε αφήσει να αιωρούνται.

Συνολικά, θεωρώ την "Τετραλογία του Τέρατος" ως μία πολύ καλή δουλειά. Τα βασικά θέματα που απασχολούν τον Bilal, όπως η πολιτική, η θρησκεία και ο πόλεμος είναι εδώ, ιδωμένα μέσα απο το γνώριμο, σουρρεαλιστικό sci-fi πρίσμα του Enki Bilal. Η εικονογράφηση είναι εκπληκτική, στο υψηλό επίπεδο στο οποίο μας έχει "κακομάθει" ο σπουδαίος γαλλο-γιουγκοσλάβος δημιουργός, αλλά δε μπορώ να παραβλέψω τις σεναριακές αδυναμίες, ειδικά στον τρίτο, και λιγότερο στον τέταρτο τόμο. Πάντως, σίγουρα αξίζει τον κόπο.

Links

The Hatzfeldt Tetralogy @ comicvine

The Beast Trilogy (?) @ artbomb.net

La Tétralogie du monstre @ bedetheque (γαλλικά)
Enki Bilal - Les albums (γαλλικά)
Η Τετραλογία του Τέρατος @ ΜΑΜΟΥΘΚΟΜΙΞ

Ο Alan Moore ξέρει ΚΑΙ να ζωγραφίζει

Astounding Weird Penises #258

Ο μεγάλος Alan Moore, ίσως ο σημαντικότερος συγγραφέας που έχει εμφανιστεί ποτέ στον κόσμο των comics, μοιράζεται μαζί μας, σε μία απάνια επίδειξη, τις ικανότητές του στην εικονογράφηση. Αυτό το εξαιρετικό φαινόμενο συνέβη στο 2ο τεύχος του προσωπικού του fanzine Dodgem Logic, που κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 2010.

Με τίτλο "Astounding Weird Penises #258" (δεν πιστεύω να καθίσετε να ψάξετε τα πρώτα 257 τεύχη), και σφραγίδα "Approved by the Cosmic Cock Authority", αυτή η 8-σέλιδη ιστοριούλα σε μέγεθος Α5 αποτελεί τον αυτοσαρκασμό του ένδοξου, underground παρελθόντος του μεγάλου συγγραφέα, ντυμένο με ένα εικονογραφικό στυλάκι που θυμίζει δεκαετία του 60.

Η υπόθεση-παρωδία ακολουθεί τον Astro-Dick, καθώς προσπαθεί να σώσει τις γυμνές λεγεωνάρισσες της σελήνης απο την επίθεση του Brainosaurus !!! Σε πρώτη φάση τα καταφέρνει, αλλά τη δεύτερη φορά ... κάτι δεν πάει καλά.

Ο Alan Moore δεν τα πηγαίνει και άσχημα στο εικονογραφικό κομμάτι, αλλά ασφαλώς η όλη υπόθεση αξίζει μόνο και μόνο επειδή είναι το μοναδικό comic που έχει δημιουργήσει εξ'ολοκλήρου ο superstar άγγλος μετά τις αρχές της δεκαετίας του 80 (εκτός αν μου ξεφεύγει και κάτι άλλο), όταν και ολοκλήρωσε τη σειρά strips που έγραφε και εικονογραφούσε για το περιοδικό Sounds (ευχαριστώ το φίλο φονικό κουνέλι για την πληροφορία - μπορείτε να δείτε αυτά τα σπάνια strips εδώ). Βρίσκεται εύκολα στο internet, αλλά νομίζω οτι απευθύνεται μόνο σε άρρωστους fan του Moore (όπως ασφαλώς και ο γράφων) !

Tattoos and Comics Event ! 5-11-2011

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ TATTOO ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΜΑΓΕΙΑ ΤΩΝ COMICS !
Η Miss Norzine και ο Βασίλης Λώλος στο Tilt.

Δύο αντισυμβατικοί καλλιτέχνες παρουσιάζουν το πρώτο και ισως το πιο cool γεγονός του χειμώνα. Με βάση το πιο underground κομιξάδικο της Αθήνας TILT (Ασκληπιού 37, Ακαδημία). Μια ημέρα γεμάτη με τον εκρηκτικό συνδιασμό Τατουάζ και Κόμικς. Το Σάββατο 5 Νοεμβρίου 2011, για μία μόνο μέρα, από τις 1:00 το μεσημέρι μέχρι τις 8:00 το βράδυ, θα γίνονται τατουάζ από την τον Βασίλη Λώλο και την Miss Norzine , ενώ παράλληλα θα διατίθονται προς πώληση αυθεντικά έργα και αφίσσες των παραπάνω. Ο Βασίλης Λ. θα παρουσιάσει για πρώτη φορά συλλεκτικά κόμικ φιλοτεχνημένα αποκλειστικά για το Tattoo and Comics Event και η Miss Norzine θα παρουσιάσει την νέα της ανθολογία σχεδίων.

Λίγα λόγια για τους καλλιτέχνες.

Η Miss Norzine από τις ελάχιστες σημαντικές γυναικείες παρουσίες του Γκραφίτι στην Ελλάδα , είναι ένα καθιερωμένο όνομα με ενεργή δράση από το 1997.Αναγνωρίσιμη από το Japanese Pop στυλ της δημιουργεί τοιχογραφίες μεγάλων διαστάσεων μέσα στο πρόγραμμα ανάπλασης σχολικών κτηρίων (Carpe Diem) στην Λ. Αλεξάνδρας πίσω από το Γήπεδο Παναθηναικού ,8ο Δημοτικό Παγκρατίου , 2ο Πειραματικό Γυμνάσιο Αθηνών, στο Σταθμό Αττικης στα Κεντρικά γραφεία Λιοσίων , στο Ξενοδοχείο Baby Grand Hotel κ.α. . Παίρνει μέρος σε διάφορες εκθέσεις όπως Βαβέλ, Ιανός ,URBAN ART Ι, ΙΙ και BIKEART Exibition Carpe Diem. Φοιτώντας στην Καλών Τεχνών, μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στο Γκραφίτι και το Τατουάζ.

Γόνος γνωστής καλλιτεχνικής οικογένειας με Μητέρα και Γιαγιά Ζωγράφο (Ε. και Γιάννα Περσάκη) και έχοντας σαν Παππού τον γνωστό Ποιητή Μίλτο Σαχτούρη δεν δισταζει να πειραματιστει με κλασσικες αξίες σε μοντέρνα μοτίβα. Για όσους αναρωτιούνται, το Norzine(κρατώ την ευτυχία και τύχη) δεν είναι παρατσούκλι αλλά το πραγματικό της όνομα που οφείλει στο Πατέρα της Τζαμιάν από το Θιβέτ.

Ο Βασίλης Λώλος, γνωστός στους περισσότερους από τα κόμικς που δημοσίευε στο περιοδικό "9". Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της προηγούμενης δεκαετίας στη Νέα Υόρκη, όπου συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους κόμικς (Marvel, DC, Dark Horse, Image) και κατόρθωσε να πάρει τα δύο μεγαλύτερα βραβεία της αμερικάνικης σκηνής, το Eisner για την ανθολογία "5", και το Harvey ως ο καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης για το graphic novel του "Last Call", που κυκλοφόρησε από την Oni Press και πρόκειται στο άμεσο μέλλον να γίνει ταινία απο την Universal. Πρόσφατες δουλειές του είναι το Εξώφυλλο των Last Drive (Heavy Liquid) και το Concept Art στα βίντεο των My Chemical Romance (Danger Days: the true lives of the fabulous killjoys) καθώς και τα on-line comic του στο website του Αμερικάνικου Mtv.

Οι δυο τους είναι τα μέλη του Tattoo Team Heart and Swords οι οποίοι κατοικούν και σχεδιάζουν στα Εξάρχεια.

Ο χώρος θα είναι ανοιχτός σε όλους όσους αγαπούν την τέχνη και ιδιαίτερα σ' αυτούς που θα ήθελαν να αποκτήσουν ένα έργο τέχνης πάνω στο σώμα τους. Ως γνωστό, το φθινόπωρο ενδύκνειται λόγω καιρού για να κάνει κάποιος τατουάζ και να αποκτήσει κάτι εξαιρετικά ιδιαίτερο. Οι δύο καλλιτέχνες υπόσχονται ότι θα δημιουργήσουν ενα μοναδικό έργο στο δέρμα του κάθε τολμηρού.

Για όσους δεν τα πάνε καλά με τις βελόνες, θα υπάρχουν ανέκδοτες δουλειές του Βασίλη και της Norzine (κόμικς, αφίσσες, πρωτότυπα) προς πώληση. Σημειωτέον ότι είναι η πρώτη φορά μετά τις επιτυχίες του στην Αμερική που ο Βασίλης Λώλος θα εμφανιστεί δημόσια για να υπογράψει παλιά και καινούρια έργα του και να συζητήσει με τους έλληνες φαν του τις εμπειρίες του από το εντυπωσιακό ταξίδι του στο χώρο της αμερικάνικης βιομηχανίας των κόμικς. Το Tilt βάζει το κρασί και τα μεζεδάκια και για να γιορτάσει το γεγονός θα διαθέσει μεγάλο μέρος του στοκ του σε τιμές προσφοράς. Όσοι περάσουν από το "ταμείο", θα συμμετάσχουν στο τέλος σε κλήρωση για κάποια πρωτότυπα έργα του Βασίλη και της Norzine.

Το event στο blog των δύο καλλιτεχνών